.

kendini var etme zorunda kalmanın yorgunluğu

Çok sigara içiyor demişti zamanında birisi. Ellerini nereye koyacağını bilmediğinden demişti. Hem haklı hem haksızdı aslında. Ellerimi nereye koyacağımı biliyorum, tam kalbime. Ama orası öyle acıyor ki. Oranın acısını bastıracak başka bir yere koyma ümidi ile; İçiyorum çok sigara.

eskisi kadar konusasim yok ne hissettigimden bahsedesim yok hic kimseyi merak etmiyorum kendi halimde takılıyorum oyle

Onlarca yapılacak şey varken bizim uykuya düşkünlük yüzünden hepsini kaçırıyoruz

ders çalışmak için instagrami dondurup Tumblr da gezinme işi>>

Of instami açmaya gidiom ayrı kalma sürem bir gün

"beni istemeni istiyorum"

kendini var etme zorunda kalmanın yorgunluğu

uğraşamıyorum kafamdakilerle

umarım sık sık güler, korkusuzca sever ve bir zamanlar ulaşmak için dua ettiğimiz yerlerde kendimizi buluruz.

"ihtimalin yarattığı belirsizlik neden umut gibi hissedilir?" uzunca bir süre bu cümleyi düşüneceğim.

belirsiz zemini umutla dolduran zihnime de kırgınım