İsimsiz

“Bazen ne düşüneceğini bilemez insan düşünmek ister dünyayı yaşamı aşkı kendini karşısındakini . Etrafındaki sesleri dinler ne gökyüzü ona aittir ne yeryüzü . Ne kalbi kendinindir ne bedeni. Ruhu gözyaşlarından sızarak nefeslere karışır. Eksik hisseder o zaman. Tamamalamaya çalışır kendini onun ruhunu soluyan insanlarla. Bir bütün yaratamaz kendi içinde. Bölünmüştür ruhu binbir parçaya . Sonunda vazgeçer bir bütün olmaktan, kendi yarımından bir bütün oluşturmayı dener. Ruhunu kilitlerle hapseder bedenine uçup başkalarıyla karışmasın diye. Bakışlarını yere indirir, sessizleşir, bir bakıma yaşayan bir ölü olur kendi içinde. Böyle daha mutlu olduğunu düşünür. Kulaklarını kapamayı unutmuştur. Gelen sesler onu kırmaya yıpratmaya başlar. O zar zor kilitlediği ruhunun kilidi yavaşça açılır. Bu sefer tamamen terk eder ruhu onu. Sağda solda bir merdivenin altında bir ağacın dalında bir ırmağın kıyısında her yerde arar. Belki de ruhu ırmağa kapılıp bir su gibi toprağa karışmıştır. Bir çiçeğe bir ağaca bir fidana can olmuştur. Ona bir yuva olamasa da bir canda can olmuştur.”