I look at the stars when I have a panic attack

Οι αναμνήσεις μου με την πραγματικότητα παλεύουν κάθε μέρα... Κανείς δεν νικάει... Όλοι οι αγώνες έρχονται ισοπαλία... Και τα συναισθήματα μου καταλήγουν να είναι κενά... Ξέρω ότι λείπεις... Πάει ένας χρόνος τώρα σχεδόν... Ένας χρόνος παρά λίγες μέρες.... Σαν σήμερα όμως ήταν η τελευταία φορά που αγναντευαμε την θάλασσα μαζί και γελούσαμε που δεν πίστευαν ότι βλέπουμε δελφίνια όποτε θέλουμε... Ή όποτε θέλουν αυτά να τα δούμε... δύσκολος ο μόνιμος αποχωρισμός... Νομίζω ότι θα χτυπήσει το κινητό μου... Καμια φορά περιμένω κιόλας.... Αλλά μάταια... Βαθιά μέσα μου δεν ελπίζω πλέον... Χωρίς να θέλω να το παραδεχτώ... Δεν πειράζει... Θα κοιτάω για πάντα αυτή την φωτογραφία... Αυτή τη θέα που ήταν η τελευταία που κοιτάξαμε μαζί...

ακόμα κι αν δεν είναι..

Σκεφτόμουν τι να κάνω για να σε αποφύγω... Μετά σκέφτηκα πως θα το κάνεις εσύ και αρκεί... Γιατί εσύ μισείς πιο πολύ που με αγάπησες... Από ότι μίσησα εγώ την αγάπη...

Σήμερα έχω ανάγκη να πω σε κάποιον ξένο της ιστορία μου... Ξέρετε για αυτό το συναίσθημα που νιώθεις όταν τα λες σε κάποιον που δεν ξέρεις... Νιώθεις πολύ καλύτερα... Πριν πέντε χρόνια σπούδαζα σε μια μικρή σχολή στην επαρχία... Και γνώρισα ένα παιδί που τελικά είχαμε και κοινή παρέα... Μέσα σε μια βδομάδα υπήρχαν τρεις διαφορετικές συναντήσεις που και οι τρεις ήταν άκυρες σχεδόν μεταξύ τους... Οπότε είχαμε τρεις διαφορετικές ευκαιρίες για να γνωριστούμε... Όταν ήμασταν μαζί λέγαμε χαριτολογώντας ότι είμαστε ο ένας το κάρμα του άλλου και γελούσαμε... Τραγουδούσαμε χατ τρικ και λέγαμε πως σε χίλια χρόνια και πάλι θα είμαστε μαζί... Δεν ήμασταν πολύ καιρό μαζί... Όμως τον αγάπησα... Και ξέρετε πως είναι αυτό το συναίσθημα... Δεν σου παίρνει και πολύ καιρό για να νιώσεις κάτι για κάποιον... Σου παίρνει όμως πολύ καιρό για να ξεχάσεις κάποιον... Εγώ δεν τον ξέχασα ποτέ... Όταν χωρίσαμε μου έλεγε να μην κλαίω γιατί εμείς οι δύο θα βρισκόμασταν πάλι γιατί... Γιατί κάρμα... Όπως όταν γνωριστήκαμε έτσι και τώρα.. για ένα χρόνο έκανα τα πάντα για να τον διεκδικήσω ξανά... Είχα πιάσει πάτο... Με κανένα αποτέλεσμα... Ήμασταν και οι δύο επαρχία... Μετά μετακόμισα Αθήνα... Τρείς χρόνια σχεδόν τώρα μένω στο κέντρο... Πέρυσι με πλησίασε αυτός... Μάταια και πάλι... Και τώρα... Πριν μια βδομάδα νόμιζα ότι τον είδα στην πλατεία να περνάει απέναντι από εκεί που έπινα καφέ... Και έλεγα αποκλείεται... Χθες καθώς βγήκα το πρωί από το σπίτι μου τον είδα απ έξω... Έλεγα δεν μπορεί αποκλείεται να ονειρεύομαι... Πίστευα πως τρελάθηκα μέχρι που κατέβασα την μάσκα μου και του μίλησα... Και ήταν όντως αυτός... Που πλέον μετακόμισε δύο τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου... Και τώρα είμαστε γείτονες... Ειρωνεία εε ? Τώρα που ήμουν έτοιμη να προχωρήσω... Όταν μου είπε που μένει γελάσαμε και οι δύο γιατί θυμηθηκαμε τα λόγια μας... Γιατί τον είχα βάλει να μου το υποσχεθεί....και ήταν όντως σαν αυτά που λέγαμε τότε... Ένιωσα πως είχα να τον δω χίλια χρόνια και ας είχαν περάσει μόνο τρία... Και δεν ξέρω πως να χειριστώ όλη αυτή την κατάσταση... Γιατί είμαστε σε μια άλλη και πολύ μεγάλη πόλη... Και μέσα σε τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων ήταν αυτός ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν βγήκα από το σπίτι μου... Και μέσα σε τόσες περιοχές γειτονιές της Αθήνας τώρα μένουμε στην ίδια γειτονιά... Δεν ξέρω πόσοι θα το δείτε και ποιος θα το διαβάσει... Αλλά θα ήθελα πολύ μια συμβουλή...