sen'li ihtimaller

neden bütün bakkallar bakkalı, taksiciler taksiciyi, kahveciler kahveciyi oynuyor neden bir tane bile iyi yok hem de iyi oynuyor neden yeterince iyi yaşayan yok yaşayanlar arasında ölüleri unutmayacak hep hatırlayacak hep aynı hatırlayacak hepsini hatırlayacak kadar yok ben de ölünce iyi mi olacak

başıma bir iş gelmemesinden çok korktuğumda yani rüyasız bir uykuda dünyanın ellerimi eskitmesine izin vermemişken özlemin vurduğu her an şimşekler çaktığında bileklerimde en çok da insanın eksildiği yerde durma alışkanlığında yaşamak bu mu derken gözlerimin ilk ve son ağrısının ilk ve son kez geçeceği sanrısına karşı dursam da yalnız değilsin diyen ve demeyen tüm yalnızlara karşı önlenemez bir girdap telaşında döner aklım:

"yüzünden düşen bin parça birinde bile ben yokum işte budur kaybetmek"

madem ki patlayacak yüreğin hakkını ver baştan sona son kez yaşa unutulmaz olanı anlamazlar diye söylemeye söylemeye unuttuğunu bile hatırla sessizlikten önceki son kahkaha senin buna sığın, az değil bu bazı yaraları açan dindiremez insan da bu demek bazen dünyaya dişlerini çiğneme öfkesini bastırırken neredeysen oradasın

dizlerinin bağına bir ilmek ekle kanla fırçala dişlerini yorganlarına cepler dik, uyurken ellerini içlerine geçir derin bir nefesi yavaş yavaş çekerken gök gürültüsü hazırlığına denk getir bu herkesi gülümsetir gözlerini kapat, aşınan taşların gürültüsünü dinle dinle bir salıncağın altında salıncağı kıskandıran ömrünü hazırsın bir yumruk gibi

hep aynı yerden yediğin yemeği hep gördüğün aynı rüyayı her bıçağın aynı yerden kanadığını hep aynı yerde sustuğunu aklında yendiğin yenilgiyi hep aynı sustuğunu yalandaki doğruyu hep sustuğunu affetme, nefret budur ihalesi kalbinin

Burakcan Şencan

- sudan umudumuzu kesmiş senin gülüşünü arıyorduk-

insanlar gördüm; öldüler, vuranları yoktu yürüdük; yürümekle ölünmezdi, yürüdüm eline, diline, gözüne vardık; olmuştuk, sakalımız vardı dönüp dolanıyorduk; bıktım, körün gözünü çıkarmaktı bu galibe isyan! durmak bilmedim; gaib, kayıp olsun diye adını bir bıçağın ucuna yazdım; bastım notayı, çaldım içime çaldım içime çaldım, kan bile kanıyormuş; üç anlamda ardıma düştüler dökülmeseydim eksik kalırdım, sevmezdim; çok eksik kalmıştım çöldeki en hisli parçalar işte hep bunlardı sevgilim biraz da hayran oldular, insan ne zaman ölmek istemese biri vardır çünkü sen de vardın, olmuştun; suya düşmüşlüğü vardı ellerimin

insanlar öldüm; gördüler, yoklukları vurdu yürüdüler; hani ölünmezdi yürümekle, çürüdüm eline, diline, gözüne vardılar; sesini duydum, duyasım vardı geçmek yakışırdı insanlara, yakıştırırdım; senli ihtimaldi bu orman tutuşturdum ellerine, meydan yazıyordu; son gücü, en gücüdür kimsesizin içimde seni tuttuğum yerden düşse biri, ayrılırdı zerrelerine bilmiyorlardı bunu, oysa gamzendeydi dünyanın çivisi bir çıkarsam karışırdı ortalık, elbet beni de bulurlardı tek tek verdi zehrini, ölümsüzdü akrep; saat başı gülmeni umdum bir çıksan karşılarına, ölüm nedir unuturlardı unuttular, unutsunlar; umuttum"

Aldım gözünün birini onlarca yüze tamamladım Böylece sırtına bin'miş oldun zamanın Kaç insan gördümse kaç bu değil yazgın Bir dilencinin hafızasını çaldığımda Bir dilenci hızıyla geçtiğimde insanları Bu değil, bu değil, bu olamaz, bu olamaz, bu olmamalı insan gibi kaybetmek Şikayetim yok İsyanımı söndüren yine bendim Yine olsa yine söndürürüm bundan artık eminim Aramayıp bulmaya şaşırmadığım gibi Bin'lerce şaşırmadığım gibi iyi ve izlemediğim filmler gibi Dünyada herkesin ve her şeyin Arama ve ulaşamama basitliğinde O kadar geçti ki bahsi, biliyorum iyiliğini Herkes gibi öpmediğimi bilmenin kudretiyle de Hiçbir şikayetim yok kendime Durduğum yer sonunda benim Göz göre göre kazandım Kör bir kalabalık kaldı geriye Bu olamaz, Bu değil, Bu olmamalı, Bunlar bilemez Sürülmüş, sürülen ve sürülecek yorgun bir atın Sürülme isteğini

meydi hanemiz ah gece titriyordu biz içinden geçiyorduk ah neydi halimiz

vicdana ağırlığını göze arınışını yola umudunu verendir buluşmalarımız ne zaman çalınsa uykum göğsümdeki boşluğa dokunsun renklerin ve ne zaman çalınırsa bir erkeğin ellerin dolu aklı duvarında heyecanla beklerim

eskiyordu hiç olmazsa gönlümüz kadar, bir şehir karası an'a battıkça ay gibi, doğar ışıkları

bilirim emeği, dizlerinden geldi dünyaya topladı yaşlarımı, har oldu, yorgan oldu sıkılmadı, kül olmadı, bırakmadı tellerin ardında sustu hatta bekledi kelimelerin özgürlüğüne koşan kahkahaları bile durdururken ellerin çekti benim pimimi, saldı saçlarımı bulan dedi hayata, daha da bulan bulana kadar rüzgarını hoyrata bulan yardı kendi derisini, beni sevdi yar'dı kendi derisine, beni de sevdi

hiçbir suyun ıslatamayacağı bir kelime biliyorum ne bulduysak butlan değil gitsin çayın dibine kadar

gel yaklaşalım sona ömrümüzden çalan biz olalım gel isyana bayrak olsun bütün cümleler hem sevelim hem yırtalım ağacın ağaca ihtiyacı yoktur biz gökyüzü olalım ne geçiyorsa içimizden geçtiği için geçsin ne uzanıyorsa biz varız diye olsun ve ne renklendiriyorsa hayatı bizden bir parça çaldı diye kulak verelim dinlensin tınısı biz yoralım o dinlensin

bekler gözlerimde dünyanın gece bekçileri anlarsın ya belki de ortama akmak için gün olur hep birlikte alkışlarlar: "hoş geldin, duruş getirdin dünyaya"

önce his vardı, sonra o da kutsallaştı ortada hiçbir şey yokken ağlayanlardan uzaktayım

ortadayım ben senin yerinde olsamlar, o işler öyle değiller her köşede bilenler, içim dağlanıyor hangi işi tutsam kaybederken hissetme diye kaybettiğini gözlüyor ayıp etmemenin ayıbını fısıldayan terk ediş bana öyle geliyor ki bir duble daha yok benim için meylime cüretsizim, oturduğum yerde kalıyor anılar bir var, bir yok sanki bu masa- bana öyle geliyor ki bardakların boş tarafları bile onların elinde giden de hep haklı gidiyor, bana öyle geliyor

hiçbir şeyim an'a atılan en müphem kurşundur gidişler bilirim boş sokakları dolduran bir delinin hatırağlamasıdır belki de yaşadığım hayat yalnızca kafiyedir kâfi’ye sabahına özgürlüğü alınacaktır, attır, düşünür gecegenegemegebe bizi yakan en acımasız vakti bile özleyişimizdir mahmuzun-mahmuru-mahremlikten-mahrum-edişi ne külsün ne gülsün demektir bana ve bilirim güveni, bir eldir omzumda tüfek gibi düşünce omzumdan; patlar, öldürür beni

yokum bir sözün değerini yitirmesi gibi sağır kalplere dökülen diller gibi yokum adımının olmadığı yerde olmuyor insanın adı taş atsa yalnızlığına, daha çok çıkıyor taşın sesi yalnızlıktan hep istedim, canımıza acınıyor diye acımasın canımız canımız acısın; acı var diye an’da endişe oldukça dallanıyor mürekkep damlatıyor yine de, anca afetle bir olan insan şakayla da karıştı mı, kime uğradığını şaşırıyor

ağlayanlardanım hangi telaşa hangi temaşa oynanır bilmediğimden belki belki de bu iş için doğmadığımı alkışlıyor seyirci oysa doğduğumdan beri bunun için katlanırken yaşım yaşıma yalanlar söyleniyor, varsın bir tokat daha yesin zaman nasıl olsa düne isyan etmektir dünya! hangi sahneye çıksam köhne insanlığı batsın, kulisini görebildiğim her gözün oyunu işte bunlar, insan ölünce anılarının da ölmesinden işte bunlar, bir örümceğin son ağları

uzaktayım en çok özlerken güzeldir bir yürek dahası gönlünden geçişini göstermektir sevdanın gününü gösterir gibi dünyaya, haykırmak gerek uymak ya da uyumak o kadar zor mudur bilince bilince sana uyan ya da uyuyan biri olduğunu bir gün anlaşılır diye, bir gün anlaşılır diye diye hayat elinle geçmişi sıkıp akıtmak gibi dilinde gizli tutmaktır mesafeyi ciğerim... ciğerim duvarları ağlatan tek dua gecenin birinde olmamalı da birinin gecesinde olmalı şimdi

önce his vardı, sonra o da kutsallaştı kim susmuşsa doğarken, onundur bu şiir

Kurtuluş yağarsa yollarına bırak dolaşsın ben şapkalı değilim bu savaş boşa canıma kıysam, nurundan olsan yine sizsiz bir din kalır geriye onun sahibinin hakkı kadar eyvallahı vardır ellerinin ellerime eyvah bırak karışsın birbirine, Mısrak gibidir hayat dört dörtlük değil ve mars değil bu mısra adı’mıdır asrın ileriye, sırası gelmiş sarı çiçeklerle altı üstü biraz daha tuz belki doğumuna belki biraz daha yara ama hangi yar’a sorsam yedirir gününü kalemin ucunda gün eder: etmelidir yoksa acısı kadar kağıtlanır bu gözler birazdan daha daha fazla batılır enden ene merağa Çengeloğlu'nun insafıyla yaşa bulanıp doğulur sonsuz bir insan içimde çemberin olur yaşama, sevinciyle onsuz olma diye sondan sonra içimizde boğulur denizler, tek tek mezarlarımıza Konur tam ortasında her şeye gülüşümdür bir yaşama veya sokağa çiçek gibi bakmak nasıl olsak yakışır yaşamadıklarımız sesimize, yarısı bitmiş masal olsa yakışır uğursuzluk olsa bile geride bırakılan, onunla eksilmektir asıl insanlık, nasıl? ve emeğinin yarısı emeğimin yarısını geçer, ben mutluluğu seçerim mideninüstündebirkozaseçipemrederimhaydidurmadoğvekonaltınaolduolacak çünkü yasal olmaya bir tadım kala en tadılası içkidir bu yuttuğun sarsarsar içini dışını artık, bunun adı hoşhoşhoşluk sonrası gelecekten ses: Biz kendi nefesimizle kendimizi delebilen ozonduk gürültüden sonra iki koca hiç oluruz, bazen o kadar olalım noktasız-kifayetsiz karışalım ve çekinmeden soralım çıplaklığa hızla, bizim için giyinir mi bir? aynı sona varmak için vardı/vardır kelimeler, çoğu bunun için doğar sen değil, son bir kelime var azımsanmayacak ki iyi.

kalın bir kitabın sayfalarını rüzgar karıştırıyor gibi açılıyordu kuşun kanatları hava tam olarak istediğim gibiydi açtım penceremi açılabildiği kadar nasıl olsa içim buz ama onun da ilgisi bu kadardı çünkü onun da duvarları vardı yine de öncemin ateşindendi bütün giysilerim

bilmediğim şeyler var

kalacak bir yerim olmasa da olurdu gidecek bir yerim yoktu insanın en büyük hazinesinin çalınmasıydı bu kime doğar bir his, kiminle büyür, en son kime varır? -ilk kez gördüğün bir çocuğun seni sımsıkı kucaklaması- uğruna ölünecek neler var ben yine aynı topraktan kokuyorum meğerse sesimi bir tek ben dinleyecekmişim ne çok yarıda kalmış cümlelerim anlaşılmamış onlar da içine kapanmış ne korkunç bir başına düşünmek şimdi beni daha da korkuncu yok oysa

bilmediğim şeyler var

dünyadan geçmiyorum, geçemeyeceğim Bergerac’ın bile vardı bir son an’ı kim topladı benim içimden düşenleri nereye saklandı benim adım yine bildiklerimi kendime söyleyemedim varlığım da yokluğum da geçemedi alfabesini muallakla doldu kaldı bir şehir biz; kim, ne ses verirse ona gidemedik sanki hangi yaprak farkında kendi rüzgarının diyemedik

bilmediğiniz şeyler var var…

saatler geçse çocuklarını ay ışığından koruyan aileler onları eve çağırsa ben en sert ayakkabılarımı giyip yüzümden çalsam daha önce o saatte kimsenin ayak basmadığı bir asfaltta koşsam kimse beni bulmadan bulsam aradığımı dudaklarım yerine konuşsa yumruklarım sussam, sussam, yine vursam hani bu benim başlattığım ömürdü, şimdi neredeyim yine anlamasam.

Düşüncesinden daha hızlı geçen bir çağın en küçük odasında, ne kadar yeni olursa olsun eskimiş bütün duvarlara yazdığı yazılar ayakta tutuyordu onu. Çağa, insanlara, tüketime, sevgisizliğe karşı. Yazdığı gibi eskiyordu kelime, eskiyordu kendisi. Onu tutan; eskimeydi.

Kendini bulduğu ne varsa ya bir şekilde geri bırakılmıştı; yetişmek gibi bir dürtüsü bile yoktu ya da o kadar ileri atılmıştı ki gülüp geçilen bir sokak gösterisine dönüşmüştü; kendi kendine anlatıyordu neyi varsa. Onu tutan, öteki olup olmadığını düşünme ânında çekiştirilmesiydi.

Onu tutan, yansa da yanmasa da yaşanılan çıkmaz bir sokağın lambasıydı. Oysa ne sokaklar yok muydu, gündüzü başka gecesi başka aydınlık ya da ne sokaklar yok muydu gecesi kara gündüzü kararmaya yakın. Yoktu.  Onu tutan bu şeyler oldukça yoktu. 

- umrumun başkenti -

sesin. sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri çemberime zemberek başka hiçbir çember istemiyorum bununla kesişecek nereye dönsem sen olmalıyım bunu anlayamaz aşkın halleri nereye dönsen ben varım ve başka hiçbir çember istemiyorum bununla kesişecek günüm gününle buluştu ya varsın düşman olsun zaman eritsin sıcaklığın içimdeki kara insanların anlık soğukluğunu daha neyi bekler depremler öldürmek için dünyayı daha ne olmalı büyümesi için yaşlıların ha olmuştu ha olacaktı bugündü yarındı senindim denemekten emek çıktı şimdi görüyorum dünyayı varmış gözlerinde devam ediyor kaldığı yerden gözlerine kaçmış gökyüzünü sığdırmışım dakikalara sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri yeryüzüne kemikli bir adım: yüzgüzel geçmişim yok gibi geliyorsun görüyorum aynı şehirde uyumuşluğumuz oluyor gelmişin yokmuş gibi geçiyorum insanlardan biraz daha yaklaşıyoruz nasıl olsa beklerin oğluyum günüm gününle buluştu ya varsın düşman olsun zaman bunlardan birini daha hatırla dudağı gökkuşak

sesin. sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri yolumda yolcu kimse geçmesin içimden, bir planım daha var bu sefer ben gömmedim bu şehri karanlığa yine bana hayatın en güzel oyunu bu sefer nereye baksan allah dolu yine de kimse görmesin iki gün müdür dünya allah aşkına bir bak nefesinde özlemekli bir yer tutuyorum bu, bir yıldızın dilek tutması demektir ölüm göz kapatmaktır bile bile dudağında anladığında bana bir ses ver ölümden yeniden bahsedeyim sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri beni ölümsüz ediyorsun ölümü büyük düşünen küçük bir adam koca bir çocuğun ufak yalnızlığını anlamlandırıyor bunlardan biri beni ölümsüz ediyorsun ardım... büyüyor, büyüyor, büyüyor

sesin. sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri kayıp bir saksafon yurdumu geçiyor bir müzik kulaklarına varıyor korkma kaybettiğin oyunları ben kazanıyorum biz kazanıyoruz, biz diye bir şey oluyor neler olduğunu görüyor görmediğimiz gözler utanmak bir delinin giymediği giysilerine mahsustur çünkü bir deli ancak çıplaklığını özler uslanmamaktan geldim, usanmamaya gidiyorum hükümdarları rezil edecek utanç taşıyorum bir gülsem anlarsın bir ölsem olmaz bir ölsem mezarlıklarda müzisyen kalmaz yılların pası kulaklarındadır hepsinin, bilirler bir yalnız ancak anladığında gider başka bir yalnızı sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri küçüklük türküsü belli ki dinleniyor bütün ruhlar ne hoş ne hoş tesadüf; ciğerinde defalarca uyanmalarım evimin atlarının gözleri kapalı, koşuyorlar bunlardan biri küçüklük tutkusu, koşuyorlar kaç duvar yıkarlarsa o kadar özgürler, koşuyorlar

sesin. sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri seni seviyorum işte şimdi toplumu göğsünde yumuşatabilirim belki de inadına delikanlı mahallelerden geçmeliyim işte şimdi gözlerime bakıp intihar etmeli zalimler belki de ben olmalıydım onların berberi işte şimdi çarpışmalıyız içlerimize geçmek için belki de körleşmeliyiz bu bizi daha da yılkılar sesin çok şey anlatıyor bunlardan biri seni seviyorum geçmişim de güzel bir abimizdi fırçaparmak hangi resmi yapsan bir köşesinde ben olayım belki benim de vardır bir rengim doğada bulunacak bembeyaz bir zebra tüm siyahlığını kusuyor ve sesin çok şey anlatıyor bana bana... ellerinden parmaklıklar yapsana

Yazan/Seslendiren: Burakcan Şencan

OKUMAYAN DİNLESİN DİYE... Hacigöz’ün sesinden Ah Muhsin Ünlü’nün Mıknatıssız Pusula’sı:

OKUMAYAN DİNLESİN DİYE... Hacigöz’ün sesinden Turgut Uyar’ın Dünyada’sı:

"kent sabahıdır, bilmemek olmaz, çıkardı kendisiyle bir uğultuyu çıkarırdı sokaklara yıkanmış o ağız kokularından, çoğalmalardan sen bir susun, bağırmak benim işim ağırım, isyanlara doğruyum, yataklardanım -üstüme sinmişliğin var- işe yaramaz şeylerin güzellştirdiği dünyada

sen bakma ey, mutlaka seslenmeliyim aşka hiç benzemeyen o yalnızlıktan -üstüme sinmişliğin var- bir eve girmek, orda yatmak, büyütmek bir bakışmayı dağınık dağınık dağınık eviçlerinde ben bir içkiydim herkesi geçerdim toplandıkça dağılan eviçlerinde direne direne gelen en diri ortaçağdan -üstüme sinmişliğin var-

her sabah bir intihardır çıkışlarım, dünyada -üstüme sinmişliğin var- sürekli denizler,sürekli olmalar, sanki öyle bir şey en güzel kalan yastıkta bozulmuş saçlardan bir şeyi bırakmak, bir şeyi almaya gelmek sonra sonra yasak balkonları göz ucuyla ölçmek çini kaseler akşamı ve bardaklar akşamı dünya kapıyor gözlerini bir gece çağır, ben burdayım ben burdayım gece gece gece gece gece gece gece en sonsuz gece ben burdayım -üstüme sinmişliğin var-

ben uzun zamanlardayım aslında vazolar, ufak masalar, taşlar zamanında bir nehir çoğalır giderdi sıkıntımızdan bir kent bu yüzden büyürdü, dünyada bir ihtilal ölüverirdi birden bizde o sokaklardan

-üstüme sinmişliğin var- sanki bin yıllık sinmişliğin var sonuna vardıkça artan o konuşmalardan güncelerin kestiği, ekmeklerin aşındırdığı dünyada sen bir şeydin, bakılır sevilirdin tozların alınırdı, ürpertilirdin konuşmak bizi çıkılmaz bir sokağa götürürdü bir yalnızlığa böyle kim varsa bir yalnızlığa giderdi, dünyada kim varsa bir isyandı, dünyada bütün çiçekler, bütün kelimeler bir isyandı ey bakın, ey bakın bakın bakın dünyada ne zaman

muhabbet dizlerinden kırılmış birbirine değiyordu kimin anı kararmışsa, kimin düşü yıkılmışsa, kimin kimsesi yok olmuşsa içindeki kalabalığı salıyordu dışarı, kuş uçmaz odasına salıyordu, çünkü kim kırılmışsa onun içi dışına sızmak istiyordu orada; biri gafletinden, biri ömründen, biri elbet mazisinden vuruluyordu ben bir umuda bulanacağımdan habersiz, bir imbatla faniliğimden vuruluyordum Ankara’da ve yol bile kördü buna tabii kuş uçmaz odasında işler o sıra farfara mezenin rakı olduğu sofrada hayâsızlar birbirini yiyordu müebbet bir kofluk sarmıştı süründükleri yerleri aşık bile değillerdi ama ayılamıyorlardı, anlayamıyordum ben de orada; gaflete düşüyor, ömrümden çalıyor, elbet mazi süzüyordum bir imdatla bulunacağımdan habersiz, derdin sessiz telaşını yaşıyordum oysa bir el beni tutuyor, çaldığımı dinliyor, bet rengimi siliyordu dizginsiz titrememi kuş uçmaz odasının tiryakiliğine veriyordum zaten orada akıl veren aklını, gönül veren gönlünü kaybediyordu cıgara değil ama keşmekeşten uzakta biri bana dokunuyordu, hissediyordum tam bir muammaydım, kadının biri bir yerde çözüyordu bununla kendini hissediyordum, kadının gözlerinde bütün ölülerime yer vardı kanadın diyordu, bir elini alıp yaramı sarıyordum yara utanıp azalıyordu sonundan kanadın diyordu, diğer eline uzanıp uçuyordum rüzgar saçlarımla atıyordu imzasını

göz gözü görür görmez kaçıp şükür tımarhanesine yol almıştım ben ömrümde kuş uçmaz odası kadar büyük bir şey gömmemiştim

İnsanın konforundan geriye kalan tek şey vicdanıdır. Hakikat ise tesadüflerle biriktirdiği yolun tek ihtimalidir.  Kimi son der buna, kimi sen. 

Kötülük, vedayı el edebilmekte. Vicdanını geçen, oradan geriye ancak son nefesinde döner.