Historiam

Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın, unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum, sadece üzülüyorum, vasıfsız keder.

hangi parçanın hangi parçaya özlem duyduğunu çözemediğinde, içmeyi unuttuğun sigara parmaklarını yakana kadar karşı duvara bakarsın.

Bazı çay'lar soğuk, Bazı insanlar uzak,  Bazı hikayeler yarım

Sen hep böyle güzel mi gülersin.. İnanmalımıyım bahar gelmeden bu sıcaklığa? Üzmezsin değilmi, çok seversem?

Gögsümdeki bu agrı, Sen yüzünü tekrar yaslayana kadar geçmeyecek.

Beni görmeye değil, seni görmem için gel.

Ben aklımı kaybettiğimde seninle karşılaştım.

Donuk donuk bakışıyoruz  Ben ölüme iyice yakın  O yaşamaktan uzak 

Bazı insanları adam yerine koyarak acayip mallık yapıyoruz.

Bir kişi bile değilim yalnızlıktan. 

İnsan bazen daha fazla dayanabilmek için ağlar.