senem

kendime not: nefes aldığın her saniye değişime mahkumsun. değişime ve dönüşüme izin ver, ona karşı koyarsan mutsuz olursun.

kadın yağmurlu bir nisan akşamı elleri ceplerinde kızılay metrosundan hızlıca çıktı. hızlı yürüyordu; dinlediği müziğin ve düşüncelerinin ritmi hızlıydı. içinde sürekli cihan mürtezaoğlu şarkıları çalıyordu. kırmızı ışıkta beklerken "allar mollaaar iç içe geçince renklere çare bulamazsın" diye mırıldandığını yanındaki gözlüklü amca ona ters ters bakınca anladı ve hemen sustu, çok utanmıştı. neden utandığını düşündü, şarkı söylemekten neden utanıyordu... baran'a seni seviyorum derken de utanıyordu, çok zor çıkıyordu ağzından o iki kelime. onu insan yapan tüm özelliklerinden utanıyordu. kahkaha attığında annesi ağzına vuruyordu, dedesinin yanında annesi onu sevemiyordu ve büyüklerin yanında yemek yiyemiyordu; ayıp olurmuş. "ayıp" çirkin bir kelimeydi. ayıp, hayatında en çok duyduğu kelimeydi. kadındı ve türkiyede yaşıyordu. hayatında en çok duyduğu kelimeydi, a y ı p.

bir sineği döverek bayılttım sonra bir kağıda sarıp pencereden aşağıya attım. sırf kanat sesleri sinirimi bozuyor diye yaptım bunu. fikirleri sinirlerini bozuyor diye insanları dayaktan öldüren diktatörler gibi hissediyorum kendimi.

aşk sonsuz olabilir mi?