Bugün deli adamın ölüm tarihi aslında aramızdan ne zaman ayrıldı bilmiyorum. Sadece onun da arkasından üzülecek birilerinin olmasını istiyorum. Onun kötü biri olmadığına eminim o sadece ailesini, her şeyini kaybetmiş bir adamdı ona seçenekler sunulmadı. O bir kaçış yolu aradı ve buldu. Adını bile bilmesem de onu anmak istiyorum. Onu kendime benzetiyorum. Sanırım bende onun gibi kimsesizim. Belki de hâlâ kimsesiz kalmamak için onu kendime benzetiyorum.

Bu gece kendimi yıkmak için bir darbe daha vurdum. Yıkılır mıyım bilmem ama bu çürüklerle çok ayakta duramam onu çok iyi bilirim.

Ne oldu bana ? Ne zamandır insanların düşüncelerini bu kadar takar oldum. Ne zamandır kendimden ölesiye nefret ediyorum. Birinin öylesine söylediği bir sözcük nasıl oldu da beni yıkar oldu. Kafamda cevabını bilmediğim binlerce soru var. Bunun sonu nereye gidecek bilmiyorum ama giderek kimsesiz kalıyorum. Belki de bunu hak ediyorum. Umarım tamamen kimsesiz kalırım özellikle de kendimsiz.

"Gittin şimdi sen

Hep büyük, mutlu aile tablolarının içinde bulunmak istedim. Gülmek, eğlenmek, bir başıma kalmamak istedim. Hiçbir zaman başaramadım. Bazen insanları kendimden uzaklaştırdım bazense onlar benden uzaklaşmak istedi. Aslında ailemden bile kaçan ben neden büyük bir tabloda var olmak istiyordum, bilmiyorum. Sanırım ben o büyük ailede ki mutluluğu ve birbirinin arkasında duran insanları kıskanıyordum. Hiçbir zaman sahip olamayacağım şeylere hayranlığım küçüklüğümden beri bana kalmış bir alışkanlıktı sanırım.

"Çocukken asla düşünmezdim,

İnsanların hep arkadan bıçaklayacağını bilerek büyüdüm ama hiçkimse bana bu kadar ani ve savunmasız bir anda olacağını öğretmemişti.