Ίρις

Τσακωνόμαστε αρκετά συχνά, μα κατά βάθος η "αντιπάθεια" είναι το δεύτερο δυνατό συναίσθημα που κυριαρχεί ανάμεσα σε μας τους δυο. Δεν είναι το αγόρι μου όχι, μα ούτε και φίλος. Χανόμαστε και ξαναβρισκόμαστε μετά από καιρό. Χωρίς να αλλάζει τίποτα. Σα να μην έχει περάσει μια μέρα. <<Είσαι ξενέρωτος ρε>>.. μια φράση που φαντάζει χιλιοειπωμένη στα αφτιά του, ειδικά από το στόμα μου. Παρ όλα αυτά, δε δίστασε να έρθει σε ένα από τα παρτάκια που σιχαίνεται, σε ένα από αυτά που θα ήμουν κι εγώ εκεί, που θα έβρισκε την ευκαιρία να μου μιλήσει. Δεν έκανε κίνηση, δεν ήθελα, δεν έπρεπε, δεν ξέρω αν ήθελε. Πάντως, όταν ήταν καθιστός κι εγώ χόρευα, μου έκανε νόημα να πλησιάσω. Να πλησιάσω να μου ψιθυρίσει κάτι. Κάτι δυνατό, μαγεμένος από τη μέθη του αυθορμητισμού.

Black Panthers (Agnès Varda, 1968)

continuation of the self, porto, september 2015

2022 | Dir. Adam Rehmeier

03:29

merch / instagram / twitter

The World of Interiors, August 2017. Photo - Roland Beaufre