Taiko

:)

ყოველთვის მეშინოდა,რომ ჩემს ასაკს ხელიდან გავუშვებდი და ისე ვერ გამოვიყენებდი,როგორც საჭირო იყო. ხშირად ვფიქრობ ხოლმე,ნეტავ ჩემი ბავშვობა,რომელიც ლაღი,ხალისიანი და ათასი სხივით გაკაშკაშებული უნდა ყოფილიყო, სხვა რამეებზე ფიქრს,ხომ არ შევალიე მეთქი. როცა უფროსი თაობის ნაამბობს ვისმენდი,მათ სუფთა და სპეტაკ ბავშვობაზე,თუ როგორ თამაშობდნენ სოფლის დიდ,მწვანედ მოელვარე ეზოებში გული სირცხვილოს გრძნობით მევსებოდა და ვფიქრობდი,რომ ამ დრომ და დროსთან ერთად ჩვენ შევჭამეთ ჩვენივე ბავშვობა. მერე ვცდილობდი ყველასთვის ამეხსნა,რომ მეც ვიცოდი იმ ბავშვობის გემო,რომელიც ახლა ასე სანატრელი და მიუწვდომელია. მაგრამ გულში,მაინც დიდი დაღი მედო,რადგან ბოლომდე ვერ გავშალე ფრთები,ბოლომდე ვერ შევიგრძენი და ვერ შევისისხორცე გაფრენილი წლები. ხო და ეხლა ვუყურებ სხვებს და მინდა დაუკითხავად,თუნდაც უხეშად ვუთხრა,რომ ინანებენ,ძალიან ინანებენ და სანამ დროა გონს მოეგონ,რადგან განვლილ წლებს ვეღარასდროს დაიბრუნებენ,სინანული კი არასდროს დატოვებს მათ გულებს.

ის რაც მე მიყვარს,მიყვარს მხოლოდ მარტოობაში.

გოდერძი ჩოხელი.

თქვენ შიშველი სხეულების ყურებას მიეჩვიეთ და უმანკო თვალებმა აზრი დაკარგა. თქვენ მხოლოდ ბინძურ სურვილებს იკმაყოფილებთ და აღარაფრად გიღირთ ფაქიზი სული. თქვენ,ბინძურო ღორებო.. გამოწყობილნო ადამიანის სამოსში,გულს მირევთ და მძაგხართ სულით–ხორცამდე.  დაე ვიყო არარაობა,ვიდრე ხორცის მოტრფიალე ნაბიჭვარი.

#alonealonealone

I love these words:))

და მაინც რამდენი ადამიანია ჩემში?