Öyle Bir Anda.

Vazgeçmek…Bazen sessizce vazgeçmek gerekir,kimse anlamadan.Kendine dahi söylemeden,öylece bırakıp gitmek.İçinle vedalaşmak.Bazen sevmemek gerekir,sevmekten kaçmak gerekir,daha fazla yara almayasın diye.Bazen kopmak gerekir dost bildiklerinden.Anlamak gerekir yalnızlığı,tanımak.Bir ömür seninle olacak yalnızlığı sevmek gerekir,kabullenmek gerekir. Senden gitmeyecek tek şeydir çünkü yalnızlık.Sana sarılamasa da seni anlayamasa da hep seninle olacaktır,yanıbaşında. Gülmek gerekir bazen,komik olmasa da hiç bir şey boşa kahkahalar savurmak gerekir. Bazen başını kaldırıp gökyüzüne bakmak gerekir. O sonsuz mavide huzur bulmak ve siyahları ardında bırakmak. Koşmak gerekir bazen her şeyi unutarak,nereyi varacağını bilmeden umarsızca ve her şeyden kaçarsasına koşmak. Dua etmek gerekir bazen…Vicdanını rahatlatmak için,af dilemek için ve biraz olsun hafifleyebilmek için.Sonunda şükretmek gerekir her şeye rağmen gülebildiğin için. Ve anlamak yorar,farkında olmak her şeyi,acıtır insanı. Hayat bundan ibarettir;’Anlıyorsan yanar canın.’

Ellerini bir unutabilsem,avcunun içindeki çizgileri.

Biz seninle öyle mutlu başlamıştık ki,sonumuzun böyle mutsuz biteceğini düşünemedik.

Bilmezdim bu derdin seni yolundan beni solumdan edecegini.