bir cümle biliyorum, gece üç gibi soğuk bir fayansın dibine çöktüğünde, gözlerini bir yere dikip gördüğün tek şey duvar olduğunda, gözlerin kan çanağı olana kadar ağladığında, kafanı yastığa her koyduğunda sürekli onu tekrar ediyorsun. o senin dilinden düşmeyen en büyük küfür. o senin için en büyük günah. hep susuyorsun, konuşmuyorsun. sürekli o anı yaşıyorsun. konduramıyorsun. ümüğünün ortasında oluşan yumru önce nefesini kesiyor sonra gözlerin sulanıp etrafı bulanıklaştıyor. kanıyorsun. sustuğun ne varsa göğsünün tam ortasına hapsetmişsin. ve gün gelecek sustuğun ne varsa seni alnından vuracak.

neyse. siktir et.

başım omzuna ağır gelir.

allah bir kapıyı kapatınca kapının yanına çöküp bir dal sigara yakıyorum.

bir şeylerden kaçar gibisin. soluk soluğa ama hiç bir şey anlatmayacağına yemin etmiş gibi sakinsin. gitmek istediğin belli bi yer yok ama kalmak istemediğinden artık eminsin. sadece biraz olsun herkesin ve herşeyin susmasını istemişsin. kendini duyabilmek için