hayattaki her şeyden biraz

#İlkNefes dedik,Düğme için,Hülya ve Kerim için..Cevher ailesi Hülya’nın sızını öğrendiğinde derin bir nefes aldık,düğümlendik.Önce kızdık Bayram babaya,Suliş’e,teşekkür ettik Zeynep ve Hüseyin’e.Kerim’in gerçekleri öğrenip susarak konuşması,Bahar ile karşılaşması,Bayram babanın Hülya’yı ziyareti bir bıçak gibi saplandı kalbimize;gözyaşlarına engel olmak ne mümkündü.. Düğme doğdu;onu hastaneye yetiştirense Hazer oldu.Hazer adım adım yaklaşıyor,Melisa gibi değil ama aklı daha bir başında o nedenle sevmiyorum diyemiyorum,”kırmızı gül” mevzusuna el atan düşünceli yakışıklı bir beyefendi,bekleyip göreceğiz. Bade’nin az ama öz konuşup taşları yerine oturtmasına bayılıyorum. Kerim..Kıvırcık paşa,Kerim bu bölüm “baba” olduğunun,”eş” olduğunun farkına vardı,dilerim 41.bölümde “aşık” olduğununda farkına varıp Hülya’nın peşini bırakmaz, #HülKer ‘i ayırmaz.Duş sahnesinde daha da bir devleşti benim için ekip ve #birkansokullu,neden mi?Çünkü dizilerde yarıçıplak halde duş alan bir bey görüyorsak duygu alamıyoruz,tamamen görsel ve dünyevi zevk üzerine kuruluyor halbuki o sahne öyle miydi?Hıçkırarak ağladık.Kerim’in artık güçlü olması gerektiği,Hülya’ya destek olması gerektiği konusunda Hülya ile hemfikiriz. Hülya’nın her ne olursa olsun yanında olan bir Mahir’i var ki her eve lazım,Kaya abisi var,ablası var,ex eltisi Zeynep var,Hüseyi abisi var,Bayram babası var..Eksik parçasını tamamlayan Mehmet,derin yarası Bahar ve mucizesi Düğme için gücüne güç katmakta kararlı.Hülya bizim Hülya işte.. Hatice halanın evdeki durumu,Suliş’in Hülya için hazırladığı hastane takımları ve Düğme’nin başına verdiği tepki,Mahir’in Türk geleneklerine uyum sağlarken çektiği zorluk da güldürmedi değil ama daha çok ağladım 40. Bölümde..Kerim’in Düğme’yi öğrendikten sonra sefilliğinden arındığı duş sahnesinde asla engel olamadım gözyaşlarıma,Hüseyin’in Hülya’nın yarasına Kerim’e açtığı sahnede düğümlendim,Kerim ve Bayram babanın konuşmasına mest olurken Kerim ve Bahar’ın sahnesinde artık arşa çıktı gözyaşlarım. Hülya’nın ve Kerim’in Düğme ile tanışma anına hepimiz şahit olduk ama onlar birbirlerine şahit olmadılar,ne umutlarımız vardı oysa bizim doğum anına dair.Olsun,hiç kızmıyorum çünkü biliyorum Cem Karcı ve ekibi fazlasını verecekler gelecek bölümlerde bize.. #HülKer umudumuz başka 41. Bölüme kaldı ama bölüm sonunda Kerim’in Hülya’nın elini kavradığını gördüm ya,umutlarım yeniden yeşerdi.Kerim geldi,mimik ailemin babası,Hülya’nın tek aşkı,bu aşka yakışır şekilde geldi.

Hissedemiyorum, ben artık o kız değilim. Annemle babamın hiç büyümeyeceğini düşündükleri küçük kızları bambaşka birine dönüştü,gözlerinin önünde canları yanarak izlediler kızlarının değişimini gözlerinden akan yaşları silmeye çalışırken.Kimse koyamıyor adını,ilaçlardan mıdır bilinmez o da kontrol edemiyor bu değişimi. Arada bi selam verip koşarak uzaklaşan o kız her seferinde daha da uzatıyor arayı,ne yapsın üzerine atılan toprağın altından kalkmak her seferinde zorlaşıyor. Hayattaki en kötü ama en gerekli şeydir ya hani ölüm,yaşarken ölmek neresindedir bunun?Kendi üzerine toprak atmak,düğümlenmek?

İlerlediğimi düşünüyordum,yol katettiğimi düşünüyordu herkes..Çoğu zaman böyle hissetmee de devam ediyorum aslına bakarsanız ama öyle bi an oluyo ki,hayatın içinde böyle basit bi an;kendini hapsettiğin yıkılmaz sandığın duvarların altında kalıyorsun,nefes alamadığımı hissediyorum,yutkunamıyorum,gözyaşlarım gözlerimi yakıyor ama ben ağlayamıyorum.Ağlamanın bile zevk verdiği o günler geride kaldı,artık sadece canım yanıyo,canım çok yanıyo;hissettiğim tek duygu bu,Canım yanıyo.Senin adına duyduğuma ya da sana değil bu hisler,bu gözyaşları,bu sönmeyen ateş,canımın acısına her bi şey.Sen gidiyorsun,yaşıyorsun;ben kalıyorum,yaşıyorum ama yanıyorum.