Saint Queen

6 Aralık 2024 Kendime Not;

İlk kez güzel bir şeyler söylemek için geldim buraya. Tamda bu yazıyı görmemin hemen peşine. Biraz yorgunum, biraz durgun. Hatta öyleki ellerime ve diz kapaklarıma batmış cam kırıklarının acısıyla oturuyor haldeyim. Ancak savaşın bitmişliğini hissettiğim bir huzur var bu kez içimde, yenilenmiş hatta sıfırdan doğmuş gibiyim desem tam üstüne basmış olabilirim. Belki bir sene belki daha uzun bir süredir kayıp gibi hissediyordum, kaybolmuşta kendimi arıyordum. Zaman zaman kendime yabancı hissediyordum. Kafamın içindeki düşünceler, fikirler bir başkasına aitmiş gibi kendime yabancı olmuştum. Büyümenin bir parçası olsa gerek buda. İnsan yaş aldıkça ne çok şey değişiyor, ne çok şey öğreniyormuş gerçekten. Öğrendikçe, öğrenecek çok şey olduğu farkındalığının altında eziliyor gibi hissediyordum. Gerçek bir yarışın içerisinde, başkalarına yetişmeye çalışırken kendi kendimle yarıştığımı fark ettim. Hatta şöyle bir tweet daha gördüm bugün ve hissettiğim şeyi tam olarak yansıttığını ve yalnız olmadığımı fark ettim. Diyordu ki “İnsan bir yaştan sonra istediği gibi gerçekleştiremediği kendinin de yasını tutuyor ister istemez”

Ancak şunu farkına vardım bu görseli gördükten sonra; her şey kendi kafamın içerisindeymiş. Kötü veya iyi bir düşüncenin bataklığına girince orada boğuluyorsun fakat hangi bataklığa girmeyi tercih ettiğimiz bizim elimizde. Tabii bazen bataklığın içerisine girmeden hangisi olduğunu bilemiyorsun ve dibe batmadan dışarı çıkamıyorsun ne yazık ki.

Kendimi sevmeyi çok geç ve zor öğrenmiş birisi olarak bunu kaybetmekten o kadar korktum ki, değişmekten korkarken kendime olan şefkatimi kaybettim. Psikoloğum söylediğinde fark etmiştim kendime karşı şefkat duygumun olmadığını ancak bataklığın dibini görmeden dank edemedim maalesef.

Bugün metrodan inip eve yürürken sonunda şunu fark ettim; kendimi eleştirmekten bütün yükleri kendi kendime sırtlandığımı. Her şeyimi döktüm sonra. Tam anlamıyla eteğimdeki ve sırtımdaki tüm yüklerimden kurtuldum bir anda. Mutlu mu olmak istiyorum, OL.! Çocukca mı davranmak istiyorum, DAVRAN.! Gülmek mi istiyorsun, GÜL.! Kırıp dökmek, bazen ağlamak, bazen aykırı, deli mi olmak istiyorum. Her ne olmak istiyorsam OL dedim kendi kendime. Biraz da Deliyimdir zaten ve beni ben yapan, hatta beni mutlu eden Deliliğimdir ve onu geri aldım bugün. Bu büyük bir zaferdi benim için. Kendi kendime canımı sıkan her şeye karşı siktir etmişliğin verdiği delilik.

Üstesinden gelemediğim şeyi tekrardan siktir etmenin özgürlüğünü geri kazandım. Beni kim yenebilir ki? Gerçektende kendimle savaştım. Evet biraz değiştim, ama değişim güzeldir ve fark ettimde bu halimi çok sevdim aslında. Kendimde düşünüp durduğum be çözemediğim her şeyi geliştirmişim, kendimi eğitmişim. Çözemediğimide tabiri caizse siktir etmişim. Derler ya, hayatın alt üst oldu da, hayatının altının üstünden daha iyi olmadığı ne malum? Tam o çizgide duruyorum işte. Bakıyorum ve üstü de güzeldi, altıda çok güzel. Altı da, üstü de benim hayatım. Süsleyecek olanda benim, dağıtacak olanda benim.

Ve tekrardan kendime not; hayat zorlaşırsa eğer, sorun değil. Biraz üzül, batman gerekirse bat ve küllerinden yeniden doğ.

Canım Kendime Sevgilerler