gümşüde

Hergüne aynı umutlarla ,farklı duygularla başlıyorum.

Her şey düşüncelerin yerini değiştirmekle oluşuyor.

Çok derin mevzularda dinlenilmeye ihtiyacım var. Anlaşılmaya.

Hiç’ten hep’e çok yol var. Değer mi ki?

O kadar isterdim ki zihnimi berraklaştırmayı. Gerçekten huzurlu olabilmeyi. Kafamda ki lüzumsuz sesleri susturabilmeyi. Ama zor. Çok zor geliyor. Bıktım tereddüt duygusundan. Güvensizlik hissiyatından. Kalbim,ruhum, bedenim huzuru öyle şiddetli arzuluyor ki. Bunu kelimelerle ifade edemiyorum.

O bilirkişi bu aralar beni oldukça ve oldukça üzüyor.

Evet. Mücadelemin sonuna geldim. Neyin mi mücadelesi? Bir insanı üzmeden,kırmadan,yıkmadan reddetmenin mücadelesi. Bakış açımız çok farklı. Yapamazdık. Hep tartışırız. Üzülürüz. Kırılırız. Çünkü ben kabullenen bir insan değildim. Soran, sorgulayan nedenini anlamaya çalışan birisiyim. Benim deve yaptığımı o pire bile yapmıyordu. Onu gerçekten kırmak istemedim ancak kendimide üzmek istemem. Bilirkişiye danıştığımda her zaman bu durumlarda bencil olmanın sağlıklı olduğunu söylüyor. Yani kendimi üzmek istemeyişim bencillik olarak algılanırsa diye söylüyorum. Çok zor bir durum. Umarım karşısına onun istediği, onu mutlu edicek, çok huzurlu olacağı birisi çıkar. Ve ömrünün sonuna kadar çoook mutlu olur.

Yenicem. İlk önce kendimi sonra dünyayı.

Herşey olucağina varıyor galiba. Arada ki o zamanı, bu kadar kotu kullanmasam mi acaba? Bir sakin olsam. Unutmasam! Rabbim var. O her şeyi bir sebeple halk eder. Görsem sıkıntılar arkasında ki dertleri. Karamsarlık da bıraksın peşimi.

İnanılmaz. Kendimden utanıyorum. Bu duygu çok iğrenç. Bildiğiniz ciddi bir şekilde kendimden utanıyorum. Sanki içimde bir yabancı var ve bütün olumsuzlukları kafama basbağırıyor.

Birşey söylicem. Çok çekiniyorum olum ben bir şeylerden.

Klavye bile Sümeyye yazınca Erdoğan yazıyor. Kardeş salın bizi be.

Sormayın artık iyi misin diye yalan söylemek zorunda kalıyorum.