Gençliğimi iğrenç bir zamanda tükettim, diyor şâir.

Birilerinin mayınları var, birilerinin çiçekleri. Biz, birilerinin mayınlarını çiçek sanan taraftayız.

canımızın yanacağını bile bile yürüdük o yollarda. meğer bastığımız her adım, bahara değil; kendi enkazımıza giden bir tuzakmış. o yüzden bastığımız her adımda bir parçamızı bıraktık geride. ve yine o yüzden, bundan sonra önümüze serilen hiçbir bahçeye kolay kolay inanamayışımız