ruhumyazarken

-Özdemir Asaf

Gülüşümdeki yaraları saran olmadı küçük kız,ben belki konuşmuyodum,sesim bir fısıltı gibi çıkıyordu,ama yüreğim haykırıyodu,sessiz ve yalnızdım ben,hiç gibi hissediyodum,ruhum harap olmuştu,yalnızdım,bir evim bile yoktu,evim bile beni terk etmişti,terk edilmeye alışık olan ben,artık bunu yadırgamıyodum,bir şarkıda duymuşdum şöyle başlıyodu sözleri,hayelden vazgeçmek kolay mı?diyordu,ben vazgeçtim,vazgeçmek zorunda kaldım,acı çekiyodum sanki,anlatamıyodum,anlatsam da kimse duymuyodu,kimse dinlemiyodu beni,ben terkedilmiş bir sokağım belki,ama yaralıyım ben,küçük bir kız çocuğuyum ben,o küçük kız sevilmek istiyordu,o sevgiye muhtaçtı,onu hiç mi sevmediler?çok kırıldı onun kalbi,incindi ruhu,mahvoldu,karanlık gecelerde tekbaşına kaldı,kayboldu o küçük kız,kendini bulamadı ve yalnızlığına tutundu,o yalnızdı....

Bir resim çizsem boş bir kağıda sana olan sevgimi çize bilirmiyim?ya da bir şiir yazsam mesela sana olan sevgimden yaza bilir miyim?Ah be sevgilim,sen bilmiyorsun ki benim sana olan sevgimi,seni nasıl sevdiğimi,gözlerine bakarken bittiğimi ya da sesini her duyuşumda eridiğimi biliyor musun?ben seni sen bilmeden sevdim,ben seni öyle güzel,öyle özel sevdim ki bunu anlatmaya bir kelime bulamadım,şimdi hayal et sevgilim bir şarkı çalıyor uzaklarda, ikimizde farklı çatı altındayız şimdi,ama dinlediğimiz şarkı aynı,ben şarkının her kelimesinde seni ararken,sen bir başkası için dinliyormuşsun meğer,ben bir şarkıda seni hayal ederken,sen başkasını düşünüyormuşsun meğer,ah sevgilim,ben seni karşılıksız sevdim,bir efsane gibi sevdim seni,bir rüya gibi bağlandım sana,bir masal gibi düşündüm seni,ben seni düşlerimde sevdim,söyle sevgilim peki sen?sen beni hiç mi sevmedin?cevabını biliyorum aslında,ama yinede sormak istedim sana,belki dedim,belki sana olan sevgimi görürsün dedimAma sevgilim sen hep bana kördün sen bir tek beni göremedin,oysa ben öyle güzel bakîyordum ki sana başkası olsa kıskanırdı bu bakışı,oysa ben öyle saf seviyodum ki seni ama sen görmedin,olsun sevgilim,zaten sen bir tek beni sevmedin

Kendi gücümü gücsüzlüğümle verdiğim savaşta kaybettim,kalemler kırıldı,şiirler anlamsız,cümleler manasız,ruhum yorgun,bedenim harap oldu,kendi gücsüzlüğümde boğuldum,bir yarışta olduğu gibi koşuyordum ama bu sefer burkulan ayağım değil içimdi,sayfalara içimi döker oldum,umutla dolu gözlerim umutsuz bakar oldu,acılarımı yazıyorum ya şimdi kağıda,onları yazacak kadar cesaretliyken,nasıl anlatıcak kadar korkak oldum?anlamıyorum,anladığım şeyler anlamsızlaşıyo,kurulmamış cümleler,kurmaya korktuğum cümleler ruhumu yaraladı,ben aslında gülümseyen,ama gülüşü yaralı biriydim,buruşmuş bir kağıt gibi önemsiz duygularım,ve ben o küçük yaralı kız,acaba başka bir sayfada,ya da başka başka bir kitapta mutluluğu bulabilirmiyim?,belkide mutluluk kitabın küçük bir cümlesinde gizlidir....