O gece gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken benden koptuğunu iliklerime kadar hissettim, bilmiyorsun.

Ben senin pencerenden bir an olsun ayrılmadım ama sen perdeni çekeli çok oldu.

kendimi sürekli kaçtığım şeye koşarken buluyorum

eğer bir gün yazarsam “her şey çok güzeldi, çok eğlendim teşekkür ederim ve şimdi ait olmak istediğim yere mutlu bir şekilde gidiyorum. ben yokken eğlenmeye devam edin. hoşça kalın.” şeklinde bitireceğim mektup olacaktır.

Hiçbir şey planladığın, sevdiğin, hissettiğin gibi kalmıyor. Küçüklü büyüklü o kadar çok parçan kopup gidiyor,o kadar çok hayal kırıklığı yaşıyorsun ki bir süre sonra ben bundan daha fazla eksilemem diyip hissiz ve tepkisiz bir halde, olanlara şaşırmadan devam ediyorsun her şeye.

arasan da bulamayacağın bitik bir sevda bırakacağım ömrüne, yüreğin her köşeyi döndüğünde harabe bir konuşma içinde bulacak kendini. üzülme, kahrolacağın günler yakındır.

hatıralar diyorum freya, hatıralar bu kadar canımı acıtmamalılar. ruhumu dört bir yanında tutup çarmıha germemeliler, beni özgür bırakmalılar.

Biraz şunu anladım Leyla, insanın sevilebilmesi için kendisi gibi olmaması gerekiyormuş.

ben sevgisini de sevgisizliğini de çok net belli eden biriyim. bir şey söyleyeceksem lafımı sakınmam çünkü o cümleleri kafamdan bin kere geçirmişimdir. nerede nasıl davranmam ve konuşmam gerektiğini de gayet iyi biliyorum. beni yanlış anlayan canının istediği gibi anlamıştır.

“Çok çabaladım, tüm gücümle uğraştım, koştum, düştüm elimi tutmadığın halde kalktım yine sen dedim. Ama bitti, asla vazgeçmem sandın ama vazgeçtim. Biliyor musun bende asla vazgeçemem sanıyordum. Ama insanın kalbi değilde, içi kırıldığında hiç düşünmeden terk ediyormuş her şeyi.”