bazı olaylar beni kırk yerimden seksen defa bicakladi

evim diyebileceğim hiçbir şeye sahip değilim

lan kime zarar vermisim kendimden baska

sonra bir gece yarısı balkonun soğuk zeminine çöküp kendi nefesinizde boğulursunuz.

dönülmeyecek yolları ezip geçtin, yıktığınla kendini biçtin.

öylesine konuşmak için arıyorsun hep. hatta bazı vakitler aylar boyu çalmıyor telefonum senden yana. halimi hatrımı soruyorsun; derken sessizlik koca bir ömür boyu uzuyor aramızda, ben lafı uzatacak sorular bulmak için çırpınıyorum. sana en çok şunu demek isterdim: seni bu hayat böyle yaptı, anlıyorum. ayakta kalmak çok zordu senin için. bana karşı sevgi dolu olamadın diye suçlamıyorum seni. bazı geceler uykularım kaçıyor, lafını bile etmesen de sancıyan o yaralarını düşünmekten. ben de senin o sancıyan canından, kanındanım. o can ilgiye öylesine muhtaç ki kendi üzerime yığılıp kalıyorum. ben senin kızınım. beni sevdiğini söylemek için bildiğin tek yol havadan sudan konuşmak, biliyorum. çünkü benimde bildiğim tek yol bu.

kızıyordum, artık kızmıyorum. bir şey oldu epey önce, kimsenin beni öldüremeyeceğini fark ettim. affedilmeyecek ihanetlere tanık oldum. affetmeyeceğim. affetmenin, ne büyük uyum isteği ve palavra olduğunu fark ettim. çok uyumsuzmuşum. azıcık uyayım diye ne fedakarlıklar yaptım. geçmiş olsun, affedemiyorum, etmeyeceğim de. korku kendi cehenneminde debelensin, benim cehennemim başka.

senin sırtındaki bıçak darbelerinin izlerini başkasının öptüğünü gördüğümden beri, sırtımdaki bin bıçağın biniyle de adaş oldun.

ben hiç, sana gelmekten şikayet etmedim ki. ama bir kere dönüp baksaydın yara bere olan şu göğnüme bak o zaman çiçek açacaktım.

evimi başıma yıkmışlardı, kaldırımına oturup sigara yakmıştım. tek cümlenin altında ezildiğimi kime, nasıl anlatacağım?