Astra.

~~~

“Günahın günahım, günahım günahın. Ve ben hepsini kabul ettim.”

Kalbin sızlar. Kendi kendine yapamam dersln.

Bu hayatta çok sevdiğim yedi kişi bana çok şey öğretti. En önemlisi ve ilki her şeyden ve herkesten çok kendimi sevmenin önemiydi. Ben daha tam olarak kendimi sevemedim. Ama önemini çok iyi biliyorum.

İkincisi, arkana bakmadan devam etmekti. Ne olursa olsun, ne kadar büyük olursa olsun yaptığın her hata arkada kalmıştı artık ve geriye bakmanın bir önemi yoktu. İlerlemek, önüne bakmaktan geçiyordu. Nasıl pişman olursan ol, nasıl üzülmüş olursan ol.

Üçüncüsü ise asla yalnız olmadığımdı. En çok korktuğum şeyin gerçek olmamasıydı. Çünkü yalnız kalmak istiyorum dediğim anlarda bile onlar hep yanımdaydı. Bunu çok iyi biliyordum.

Hayat büyük bir deniz aslında. Biz ise sadece yüzmeyi öğreniyoruz. Ve çok sevdiğim bir insan bana şöyle demişti: "Bende düşündüm, bir kere. Ama sana şunu söyleyeyim. Hayat eğlenceli, hayat yaşamaya değer."

Bazı zamanlar kurtuluş olarak görüyoruz ama değil, kurtuluş olacak kadar güzel değil. Ardında sevdiklerini bırakacak kadar kötü. İçindeki acıları çözmek yerine kaçmak asla çözüm değil, asla çözülmemiş sorunların acısı artık ruhuna kazınmıştır, bedenine değil.

Şimdi dışarı çık ve bak. Güneş hâlâ doğuyorsa, kuşlar ötüyorsa, bir melodi kulağına hoş geliyorsa, bir hayvanın başını okşayabiliyorsan, çiçekleri koklayabiliyorsan, geceleri ay ve yıldızları seyredebiliyorsan, okumak istediğin kitaplar varsa, içindekileri yazmak istiyorsan, bir spora tutkuyla bağlanmak istiyorsan, bir şarkıyı tekrar tekrar dinlemek istiyorsan, bir koleksiyon yapmak istiyorsan, birine sarılmak istiyorsan hâlâ bir umut vardır.

Kendimi sorguluyorum bazen. Neden böyleyim? Diye. Gerçi bunu hep sorguluyorum.

İnsanları sorguluyorum sonra. Bana neden böyle dedi? Diye. Sonra nefret ediyorum kendimden.

Tekrar tekrar kendimi suçluyorum.

Oysa bende insanım.

Benimde duygularım var.

Hayatlarımız boyunca hepimiz mükemmel bir insan istemişizdir bizim olan. Bu insan nerededir hep sorarız, ararız. Lakin bence asıl soru: Var mıdır gerçekten de?

İdeal insan bizim ütopyamızdır. Ulaşmak ona mümkün değildir, gerçekleşmesi bile mümkün değildir. Bir insan hem içten hem de dıştan kusursuz olamaz. Güzel görünen biri içten içe kötü olabilir mesela. Ama ikisine de aynı anda rastlayamazsınız.

O kusursuz sandığımız insanların bile kusurları vardır. Sadece biz görmezden geliriz, bize kusur gibi gelmeyebilir. Bu durumda başkasına kusur gibi görünebilir.

Birine isteyip de dokunamamak gibi. Dokunmak istersin ama yoktur, elin havada boşlukta kalır, sarılmak istersin ama hissettiğin tek şey sırtındaki yalnız soğukluk olur. Bakmak istersin, ama yoktur işte karşında. O zaman da yaptığın tek şey duvarı seyretmek olur, hayalinde o duvara çizersin o insanı.