R u ś k a

- Co umiesz, czym się chwalisz? 

- Nie lubię się chwalić. A umiem kochać.

“It is easy to speak about Poland. It is harder to work for her. Even harder to die for her. And the hardest to suffer for her.”

I lived with you, I grieved, and many a tear I shed. In truth, I never did a noble soul defy. Now it is time for me to go and join the dead. Seems like it’s joy I leave on earth – so sad am I.

But you that knew me well, in your reports convey That all my younger years were for my country spent: While battle raged, at mast I stood, be as it may, And with the ship I drowned when vanquished down she went.

But I beseech you – there is hope while there is breath. Let the living lead the nation with wisdom’s torch held high, And one by one, if need be, go straight to death, As God-hurled stones that densely over ramparts fly.

And as for me, I leave behind a group of friends, Who for my proud heart did have love, and room. I did God’s hardest service, now the duty ends, And I agree to have an unlamented tomb.

Wali coś w pierś! Zapiera oddech… Jak cuglami szarpnięty koń wpiera się Zośka stopami w ziemię i powoli skręca półobrotem. Słania się ku dołowi. A obok, w czującym zwycięstwo pędzie przebiegają jego ludzie, wpadając do izb. Strzał po strzale… Gęsto… Wrzaski strachu i wybuchowe krzyki bitewnego upojenia…

Głosy stają się coraz dalsze, coraz cichsze… W głowie wzmaga się szum, przed oczyma blaski i cienie. Czy to się zbliża postać zwycięskiego Maćka, czy to idzie szaleniec Alek? Nie… To Długi szybko nadchodzi od pola. Alek czy Długi? Rudy! Rudy! To na pewno on…

Złocista, rozwichrzona czupryna - to on! Nareszcie znów razem, w walce.

Wpis do pamiętnika Basi Sapińskiej datowany na 17 grudnia 1943, osiem miesięcy po odejściu Alka:

“Malutki! Popatrz jaka jestem dorosła, chodzę na medycynę. A jednak tak bym chciała być znów twoją małą dziewczynką. Kochany, marzę o tym, żebym mogła usiąść koło Ciebie, oprzeć się o Twoje ramię, zamknąć oczy i wziąć Cię za rękę. Ostatni raz trzymałam Cię za rękę w szpitalu… Kochany, nigdy ci nie mówiłam o swojej miłości, może dlatego, że Ty też nic o tym nie mówiłeś. Byłeś zaabsorbowany swoją pracą i nie miałeś czasu o tym myśleć… A może mnie nie kochałeś?

Dopiero teraz zdaję sobie sprawę z mego uczucia. Ale wiesz co, nawet i dawniej przyszłość przy Tobie wydawała mi się tak piękną bajką, że nie śmiałam o tym myśleć.Ty byłeś w każdej mojej myśli, byłeś słońcem moim, moją radością i wszystkim co najpromienniejsze i najlepsze. Teraz, kochany, poznaję przez Ciebie to, co najcięższe, tęsknotę, rozpacz, beznadziejność i gorycz takich koszmarnych, ciemnych dni.