There you are.

Ilang taon na nga ba tayong magkasama? Ilang taon na kitang naging karamay sa mga kalokohan at mga kabaliwan ko? Sa mga hirap at saa ko? Tuwing problemado ako, ilang beses na nga ba kitang natakbuhan? Nah! wag mo ng sagutin, alam nating lahat kung ilang beses na. Sa lahat, ikaw ang di nangiwan. Unang una, wala ka namang choice at ako pa din ang may kontrol sayo.

Pero sa pagkakataong ito, ako na ang aalis. Ako na mangiiwan sayo. Sa pagtatapos ng 2016, dito ko na din tatapusin ang samahan natin. Siguro nga panahon na para magsimula ako ng bago. Oo, madami na tayong pinagdaanan. At madami pa sana tayong pagdadaanan. pero hindi eh. kung ipagpapatuloy ko, ano na lang ang magiging hinaharap ko.

Nagawa ko sa Facebook at Instagram ko, nagawa ko na din sa twitter ko. At sa puntong ito, sa iyo - aking tumblr. Dito na.

Pero ayokong isipin mo na napaka ingrato ko naman para ideact ka. Ikaw na laging nandyan para maging punching bag. Ikaw na laging handang makinig sa akin. At kaw na tumanggap at naging punching bag ko noong binubugbog ako ng buhay. Hindi kita magagawang iwan na lang ng basta basta. Mananatili kang special. Pero panahon para magsimula ako ng bago, para sa sarili ko. Kaya iiwan na kita ng mas pormal at mas may pamamaalam. Hindi yung sasabihin kong inactive ako. Gusto kong maging active uli. Pero sa pagkakataong ito, sa bagong platform at sa bagong URL. Patawarin mo ako sa aking gagawin. Hindi ibig sabihin nito na wala ka ng halaga sa akin. Maniwala ka. Mahalaga ka. Pero hindi doon natatapos. Sapat na ang pinagsamahan natin. At sisikapin kong sa pagkakataong ito,, magiging mas mabuti ako.

Paalam kapitanbimbo, Paalam rodrubbles.

Magsisimula ako ng bago kong tumblr acct. Sa kasalukuyan inaayos ko na siya. Pero di ko yata kakayaning matapos siya ngayong unang araw ng 2017. So sana bukas.

Siya nga pala, tulad ng nabanggit ko. Wala na po akong Facebook, Twitter at IG. Kaya kung mayroon dito sa mga makakabasa nito ang kailangan akong kontakin, inform niyo lang ako. Bubuksan ko pa din naman itong acct na ito. Siguro minsan isang linggo na lang. Kaya ibibigay ko ang number ko sa mga hihingi. Believe me, sigurado din naman akong walang interesadong humingi sa number ko.

So ayun. Eto na din ang magiging huling post ko sa blog ko na ito. Nagpapasalamat ako sa lahat ng naging bahagi nito. Di naman ako aalis ng tumblr eh. Magpapalit lang ako ng acct. kaya makikita ko pa din kayo. at makikita niyo pa din ako. Wala masyadong problema doon. 

Sa pagtatapos ng taong 2016, marami akong winakasan. Dahil is sa mga plano at pinangako sa sarili ko na ngayong taong 2017 marami akong sisimulan at karamihan sa mga bagay na yon ay para sa sarili ko.

Dec 2, 2016: This was supposed to be posted yesterday but I am so sabog that I was not able to post this. So here it is...

Dec 1, 2016: Hindi ako makatulog ng November 30 night. Naaah. Not because excited akong mag December. Believe me. Kung meron ako i-skip na month this year. Gusto kong December ang mawala sa kalendaryo ko. Since last year December ang pinaka stressful na buwan para sa akin. Well aside sa umaatikabong gastos. Basta. Ayun. 

Nakailang pihit na ako sa higaan at dasal na sana makatulog na ako. Sabog na sabog ang utak ko sa mga bagay na ayaw ko namang isipin. Madami pala akong problema naisip ko. Mga problemang dapat noon pa tapos na. Pero masyado kong napractice ang procrastination at pagtakas sa kanila na labing isang buwan kong matagumpay na nagawa. So ayokong mag December 1 talaga to sum it all. Pero di ko naman mapipigilan yun. I have to go on. Move forward. And now face them all. Face my reality. Nagdasal na lang ako na sana yung mga gagawin ko ay guided ng holy spirit. Oha!

So December 1 came. As usual routine; Gising - Pasok - Trabaho - Kain. Pero this time in between I have to address each issues. Kagabi lang takot na takot ako na baka di mangyare ang mga bagay na pinlano ko. Pero malakas yata kay Lord kapag papalapit na ang birthday mo. Ayun. Sobrang relieved ko at sobrang tuwa ko na nangyare ang mga bagay tulad ng pinlano ko. Natapos ko yung report na ilang araw ko ng pinagpuyatan. Take note inuwi ko pa yun noong holiday kaya kahit nasa bahay ginagawa ko siya. Nakuha ko at binigay sa akin yung extension na hiningi ko. At walang negative o violent reaction na kinatatakutan ko kagabi. Casual lang na usapan at binigay sa akin. Yey!!!

So natapos ko ang oras ng trabaho ng matiwasay. Sobrang relieved ako. Pero di pa pala tapos ang araw.

Just a few hours bago ako matulog ulit. Nakahiga na sa kama at nagpapaantok na lang sa paglalaro ng cellphone ko. Biglang may kung anong sumapi sa isip ko. Unti unti kinain ako ng insecurity ko. Yeah. Pwede mong tanungin ang lahat ng tao sa paligid ko at sasabihin nilang isa na ako sa mga pinaka secured na tao na kilala nila. Na parang wala na akong insecurity sa katawan ko. Sa tuwing sasabihin nila sa akin yun. Pakiramdam ko talaga na kinokompliment nila ako. At nagpapasalamat na lang ako. Tapos naisip ko, baka naman ganon ako kagaling umakto na parang walang mali sa akin. Baka ganon ko na ipinakita sa lahat. Na umabot na sa puntong wala ng nakakakita kung gaano ako kahina. No. Hindi ko naman sinasabi na dapat idisplay natin kung gaano tayo kahina. Kailangan nating lahat maging matibay at malakas pero naisip ko kasi di ba sana mayroong mga taong alam at kilala tayo bukod sa ating sarili. Eto na. Dito na nagsimula ang lahat.

Bigla ko na lang naramdaman ang panghihina sa tuhod ko. Wala ba talagang nakakakilala sa akin? Wala bang nagpapahalaga sa akin? Ganoon ba talaga kadaling iwan at ipagpalit ako? (Disclaimer I am not referring sa lahat ng tao sa buhay ko ha. believe me meron pa ding alam kong nandiyan para sa akin), At tinanong ko na ang sarili ko, ano nga kayang halaga ko sa paningin ng ibang tao? How much do i worth? Am I worthy enough?

Unti unting nanganak ang mga tanong. Isang angkan na yata sila sa isip ko. I am turning 26 this year. At nasaan ako?