ritmik bunalım

odanın karanlık olmasını fırsat bilen ben, hemen bunalıma geçti. geçince de middle east'ı hatırladı. ritmik bunalımlar efendim.

Güzel bir Electric Light Orchestra coverı ile açılışı yapalım. Ritmik bunalımın uzun bi' ara verdiğinin farkındayım. Yıl bitmeden "hey! biz buradayız" demek istedim. Ayrıca şarkı, The O.C. dizisini bilenlere hoş ve buruk hatıraya yol açabilir.

Şu geçen bir kaç ay ve geçmekte olan günlerimi özetleyen bi' earlimart şarkısı. Öyle özel bir şarkı ki, sanki insana dayanma gücü veriyor. Evet, bazı şarkılar hüzüne hüzün katarken yardımcı da olabiliyor. Saçmalıyor da olabilirim gerçi. Her neyse iyi ritmikler.

deep waters won't scare me tonight

Duyar duymaz ritmik bunalımı hatırlatan bi' şarkı. Tam da bu aylarda böyle şarkılara ihtiyaç duyuyor insan. Umarım bu beklediğinizi verir. İyi ritmikler.

there's nowhere to flee for your life

En unutulmaz soyut kavramlardan biridir ölüm. Kimi dış vuramaz acıyı, kimi de ağlamayla iyi anlaştığından mı bilinmez dışa vurmayı bilir. Fleet Foxes ise bu acıyı sözlere iyi yansıtabilmiş. Ve hemen hemen herkesin sorduğu soruyu şarkısında sormuş; "how can the body die?" 

Her insanın en büyük korkusudur unutulmak. Iron & Wine bunu çok iyi dillendirmiş. Şarkı 9 dakika olsa da bıkmıyorsunuz.

please remember me, happily

but please remember me, fondly

and please remember me, at halloween

so please remember me, mistakenly

and please remember me as in the dream

but please remember me, my misery

and please remember me, seldomly

so please remember me, finally

Ritmik bunalım'ın sevdiği gruplardan biri Bell X1. In every sunflower sayesinde, şimdiden sonbaharı hissediyoruz.

Veda bekleyen bi' şehire son gidiş yolculuğunda denk gelinen böyle bir şarkı asla unutulmaz. O beni üzen veda günü gelince bu şarkıyı hatırlayacağım. 

İyi ritimler ve de iyi bunalımlar.

Şarkıdaki duygu yoğunluğu epey fazla. iyi ritimler.

remembering when I saw your face

shining my way, pure timing

now I've fallen in deep, slow silent sleep

it's killing me, I'm dying

Şarkı hakkında söylenecek pek bişey yok aslında. İzlanda etkisi işte bu diye susuyorum.

i miss the feel of it 

your touch, your kiss weighs heavy on my mind

our moment Forever sealed in time 

our secret as much yours as is mine 

all logic we have surely left defied 

i will hold you till I die

Kararsızlık, yaşama isteğini bitiren yegane düşünce. Konu ne olursa olsun bu böyle sanki. Görmezden gelmek istediklerim artık kararsızlığa dönüştüğü için yaşama isteğim yerlerde. Ve yine bu durumlarımda bana destek olan bi' şarkım var. Buyrunuz.

like a machine.

i never sleep.

the weary night.

gives me insight.

Madem yeterince ilgilenemedik, ikinci şarkıyı da ekleyelim tam olsun. Karşılıksız aşk alakalı ritmik bi' lykkle li şarkısı.

Şu günlerde pek ilgilenemedim ritmiklerle ama telafi edeceğimi düşünüyorum. Zira sea wolf, takıntılık yapacak bi' şarkı icra etmiş.

The Decemberists olmadan ritmik bunalım olmaz dedim. Ve dün gece bu şarkıyla hafızamı tazeledim. Zaten 2005 senesinde yapmışlar yapacaklarını sadece hatırlatmaya vesile olduk diyelim. Şu an sözlerinden başka bişey düşünemiyorum.

...and oh, my love, my love 

and oh, my love, my love 

we both go down together...

Böylesine harika bi' şarkıyı ben geç öğrendim. Gerçi damien rice bu, geç bile olsa şarkısı sizi bulur. Zamanı gelmiş işte.