INDIVIDU

Al die tijd lag ik in mijn bed, Een twijfelaar, zoals ik maar dan zonder gebrek. Dat was en is mijn favoriete stek, Maar nu zouden dat jouw armen moeten zijn. Maar dat is niet zo, en het verschil is niet klein, misschien houd ik er gewoon van om zielig zijn. In een hoekje te kruipen Met tranen die druipen Langs mijn gezicht En dat allemaal in het donkerste licht Omdat ik je wilde of iemand zoals jij, En nu ik je heb, ben ik nog steeds niet blij En ik wil weg zuipen mijn verdriet, dat blijkbaar niet bestaat, Of waarschijnlijk toch wel maar ik weet niet meer waar het over gaat Ik wil tienduizend lippen zoenen, En zo dan de pijn wegboenen, Maar nu zit ik vast aan jou Zoals ik altijd al wou

Vrijdag waren we aan de drugs, spacecake. En zaterdagochtend was er bezoek dat me raar bekeek. Kon ik ze maar uitleggen: "Dit is niet wie ik ben, kijk me niet zo aan" Ik hoorde stemmen zeggen: "Kom, doe lekker zen, lieverd, laat het toch gaan" Stemmen die armen zijn, Ze masseren m'n schouders en ik vind het zo fijn. Stemmen die pillen zijn, Ze verbrijzelen ouders maar ik red ze met schijn. Vrijdag wilde ik bij hem slapen, maar ik kwam niet om te gapen En zaterdagmiddag besloot ik weer naar bed te gaan. En nooit meer op te staan. Kon ik je maar uitleggen: "Dit is wie ik ben, laat me niet staan" En de stemmen zeggen: "Dit is wie je bent, we laten je nooit meer gaan"

Ze was gelukkig, ze was mooi, Ze was ik, dat vergeet ik weer. Ze is weg, maar zaterdag is ze er weer

Mischa, Hans Münstermann