Judge Mathis

دیرک امروز ایمیل زده پرسیده برنامه‌ام برای نمایش پایانی‌ چیست. راست‌ش هیچ حسی به آن شو ندارم. فقط می‌دانم می‌خواهم هرچه سریع‌تر از زیر سایه‌ی سنگین مدرسه‌ دربیایم. برایش می‌نویسم برنامه‌ی ویژه‌ای ندارم. بناست چند طراحی نشان دهم و تمام. طراحی‌هایی از لحظات کار در انبار گالری. طراحی‌ها از عکس‌هایی کشیده شده‌اند که در حین کار یا در ساعات استراحت از همکارهام و محیط کار گرفته‌ام. کارگری هنر؛ بیشترین چیزی که در شش سال اقامتم در برلین مشغول آن بوده‌ام. در لحظاتی حتی خنده‌دار است؛ اینکه من آمدم برلین که به نقاشی برسم. نقاشی‌ای که در تهران بنظر غیر ممکن می‌رسید. انگار در آن شهر دیگر نقاشی کردن را نالازم می‌دانستم. دیگر جادوی چیزی به اسم هنر را فراموش کرده بودم. برلین آمدن من را در فاصله‌ای از منِ در تهران قرار داد که دوباره یادم بیاید نقاشی چرا در آن شهر مهم بود. کارکرد هنر در درازمدت و در تاریخ آن شهر چه معنی‌ای داشت. و چطور ما بذرهای هویت‌ را در نقاشی‌هامان می‌کاشتیم. تا ذاتی را از دل گذشته‌ای-فراموش‌مان-شده در آینده‌ای بعید، در آینده‌ای که شاید هرگز نیاید، به جوانه بنشانیم. ما پل بودیم. من این را یادم آمده. این را توانستم در برلین بازیابم. و این از نقاش برلینی بودن دلسردم می‌کند. یا نمی‌دانم دلم نمی‌خواهد نقاشی‌هام مفت چنگ پروفسور بی‌مصرف دانشگاهم باشند. نمی‌خواهم نامم زیر نام آنها بیاید. گمانم در آینده باعث سرافکندگی‌م باشد اگر جایی بگویم که از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شده‌ام، بی‌که نشانی از اعتراض در آن قبولی و در آن مدرک بچشم بخورد. و ازین جهت من ساعت‌های کارم را نقاشی می‌کنم و آنها را در کنار دستکش‌های مستعملی که طی این سالها دست کرده‌ام نشان می‌دهم. دستکش‌ها در حالتی موزه‌ای نشان داده خواهند شد. چرا که تجربه‌ی زیسته، آنچیزی‌ست که در باید موزه نشان داده شود؛ اگرچه که من ساعت‌های عمر را با پول‌های ناچیز تعویض کرده‌ام. و این خود خیانتی‌ست. اما من به این طبقه تعلق خاطر دارم.

my essence atp