RL

HAHAHAHAHA nakakatawaaaaaaaaaaa

Best ability ko na yata talaga ang pag-dedesisyon na pagsisisihan ko afterwards.

Wala ba tayong character development, self?

HHAHAHAHA grabe na ang quarter life crisis na ito na may kasama pang mercury retrograde. Basta July talagaa😭 I will disappoint a lot of people during this season.

Tapos lahat pa ng naalala ko this month ay yung mga attitudes and behaviors ko for the past years. Like sumabay ka pa talaga mag-reminisce ng mga kagaguhan mo😭

Sobrang red flag ko talaga as a human.

Grabeeee😭

Parang wala akong ginawang tama sa mga pinapaalala sa akin😭

I mean out of all the good things that I've done, bakit parang filtered sa kasamaan ng ugali ko yung nagfaflashback? Hahahaha kainissss.

Am I meant to disappoint people who includes me in their plans? ☹️

Kaya, self, take note—if you ever want to do something, just do it—parang awa mo naaaa.

JUST DO IT.

LIVE YOUR LIFE A LITTLE BIT MORE.

WAG MONG I-SABOTAHE ANG MGA MAGAGANDANG BAGAY.

NOT ALL THINGS ARE GOING TO END UP AT THEIR WORST.

ALWAYS HOPE THAT THINGS WILL WORK OUT.

PLEAAAAASE.

HAVE A LITTLE MORE FAITH ON YOURSELF AND THE PEOPLE AROUND YOU.

STOP BYPASSING EVERYTHING TO STAY ON YOUR COMFORT ZONE.

EVERYTHING HAS ITS OWN EXPENSES. DO NOT WORRY ABOUT IT.

JUST FUCKING DO IT!

Kasi wala tayong ibang gagawin kundi magsisi kapag hindi natin ginawa 'yon😭

Kung bakit ba naman kung kelan ka tumanda doon ka pa madalas magdalawang-isip.

Kung kailan ka tumanda, doon ka madalas mag-self sabotage.

JUST DO IT!

NO MORE EXXCUSES.

CHOOSE YOUR HEART WHEN YOUR BRAIN TELLS YOU NOT TOO.

HINDI KA MAG-IIMPROVE KUNG PURO KA DUDAAAAA HAYOP KAAA.

LEARN YOUR LESSON FOR ONCE NAMAN OH.

Nagmamahal at real talk lang,

Iniisip ko kanina na magpasa ng renewal letter sa school na pinagtuturuan ko. Nakagawa na ako ng letter, naiprint na, at pipirmahan ko na lang para maipasa. For some reasons, bigla akong inabutan ng katamaran. Yung feeling na sobrang nakakatamad mag-asikaso para bumiyahe at ipasa yung papel. Instinct na yata siya haha.

After a while, nagchat yung co-teacher ko na meron na raw kaming kapalit sa department (which broke my heart haha) and medyo disappointed lang but yeah, part siya ng consequence kasi nga nag-apply kami sa DepEd. Somehow, feeling ko siguro time na rin para magpaalam. Ganito pala yung feeling ng broken hearted ka tapos ang bilis mong mapalitan like wala pang 2 months

(insert the lyrics *natatawa ako nang marinig ko ang balitang tayo ay mayron ka ng iba... halos kahapon lang sinabi mo sa akin na tayo ay tapos naaa... o kay bilis naman sino ba yang nakuha mo mukhang hindi ka kilala)

Hahaha pero I'm glad kasi 'yong napili nilang kapalit ko is student-teacher ko last sem. So parang kahit papaano ay may remnant pa rin ako sa institution na 'yon. Kaya this time, isa na lang ako sa mga bakas ng alaala sa Lab School na naging tahanan ko for 2 years. Ang bilis ng panahon, parang last time nag-struggle lang ako sa pag-prepare ng 6 na subjects anoo haha. Tapos ayun, chapter closed na.

(insert "Drag Path" by Twenty One Pilots at "thank you, next" by Ariana Grande)

I really enjoyed my stay at Lab School. Alam kong nag-grow ako as a professional pero yeaahhh it's about time to say goodbye.

Naniniwala akong kapag nagsara na ang pinto, may mga bagong bintanang magbubukas.

Answered prayer ko na rin siguro ito kasi I've been asking God for signs kung mag-stay pa ba ako ro'n.

To new opportunities and doors and windows to open.

Promise, papasukan ko na—bravely.

Hi, July!

Please be good to me🌼

Dalhin mo nawa ako sa mga pangarap at panalangin ko🌻

Run free on that rainbow bridge, Basoy🥲

Ambilis ng panahon huhu. Last year lang nagcocontemplate pa ako kung mag-aadvance study/graduate school ako tapos di natuloy kasi hindi makapagrisk sa scholarship😌 sad.

Anyway, medyo stressful ang school year na ito in terms of issues. Wala akong problema sa subject matter kasi nagawa ko na to last SY eh, kaso ayun nga, andami kong naencounter na issue sa mga estudyante at parents. Like WTH?? WDYM bawat linggo ay may problema akong haharapin sa mga batang uto? Last year ay hindi naman sila gano'n? 😭

Nabawasan tuloy yung attachment ko sa kanila. Feeling ko rin naman ay dumidistansya na rin sila sa akin kasi nga patapos na ang school year, nalaman pa nilang nag-apply na ako sa DepEd.

But regardless of all these, mamimiss ko sila. Sobrang genuine kasi ng halos lahat sa kanil anag I really enjoyed that class' company.

But life has to move on...

I have seen the end of the internship of my STs. I'm proud of them naman, kahit na feeling ko niletgo ko yung scholarship para maguide sila. Feeling ko right decision naman yon haha. Wala namang tama o maling desisyon talaga. May regrets oo, may what-ifs na hindi maiiwasang tanungin na bigla na lang din magpa-pop up out of nowhere. Pero hindi ka kasi hihintayin ng panahon. Hindi tayo special.

Basta wherever at whatever life awaits me, I will embrace it. I will move forward.

Context: may incident involving 2 of my students in their classes.

Times like this makes me question "Bakit ba ako nag-teacher?" 😌

Maiiyak ka na lang din talaga kapag nareach mo na yung end of the week, accomplished sa lahat ng demands ng trabaho at mga bagay na kailangan mo nang i-pursue eh no.

Yung mapapa-finallyyyy pwede na ako ulit magrelax at ibalik sa normal ang sleep schedule. Grabe yung adrenaline na nararamdaman ng katawan ko this week.

Ikaw ba naman ang bumiyahe mag-isa sa Manila ng Lunes, pumasok sa trabaho ng Martes hanggang Biyernes habang nag-aasikaso ng requirements para makapag-apply sa DepEd at intindihin ang paggawa ng grades, report cards, at certificate of recognition ng mga advisory mo.

I mean OMG, kinaya ko lahat 'yon within this week?

Grabe rin yung prayers ko kay Lord everytime na hahakbang ako sa mga ginagawa ko like

"Lord, kaya po ba to?

Lord, ikaw na po bahala ha

Lord, sana hindi sablay yung requirements ko.

Lord, whatever happens, your will be done

At finally,

Thank you, Lord, nasurvive ko ang first week ng March. "

Nakakaiyak...

It's my 4 year anniversary on Tumblr 🥳

Ohh, it's been 4 years. This blog has seen every version of me since student teacher pa lang na ngayon 2 years nang nagtuturo.

2019-2025

Weird. Because you left exactly before new year 2026. Hindi ka na kumain nang ilang araw, hindi ka na rin uminom ng tubig.

You just lay in one corner of the house—quiet. As if you're just literally waiting for your time.

I just want you to know that I'll miss you, I miss you, and you will be missed.

Thank you for the love and loyalty you brought in our home.

Hindi ko alam kung ba't ngayon ko lang sinulat ito...siguro kasi ayaw kong makalimutan ka.

Salamat sa memories, Duy.

January pa lang pero sobrang lost na ako ulit.

Bumalik yung opportunity na gusto kong i-pursue--scholarship for Master's. I want to grab it, but I have so much fear in me to be able to take action. Ngayon, last week na ng enrollment sa school na gusto kong pag-enrollan at meron na naman akong existential crisis.

Mas maluwag na ang schedule ko this semester kasi nabawasan ako ng subject na ituturo tapos may dalawa pa akong Student Teachers na kahati ko sa loads ko. As in kayang-kaya ko na mag-aral nang maluwag-luwag. Takot na lang talaga yung pumipigil sa'kin para gumalaw.

Huhu, ang hirap pag hindi ka risk taker. Nirereminisce ko na lahat ng risk na ginawa ko in the past para lang gumawa ng hakbang huhu.

Nanghihingi ako everyday ng sign to pursue this--hindi ko alam kung hindi ko lang napapansin yon o wala talaga :(

Gusto ko siya i-pursue kasi it feels like where I am today is a little bit small for me and I want to explore the world.

Gusto kong malaman kung gaano kalawak ang mundo.

And I want my faith and courage to be bigger than my fears.

din pala yung mga araw na ang tanging iisipin mo lang sa trabaho ay kung paano gumawa at magpreapre ng lesson, at wala kang ibang iisipin kundi ang magturo.

Ahhhhhhhhhhhhhhh

Nakakapagod mag-coach para sa Provincial Athletics' Meet😭.

Ang daming requirements na hinihingi😭

50 posts!