Luna Nera 🌑

Κάπου ανάμεσα στις νύχτες που δεν κοιμάμαι

και στις μέρες που προσποιούμαι ότι ανασαίνω,

σε ψάχνω…

Όχι στο φως ποτέ δεν ήσουν φως

μα σε εκείνο το βαθύ, γνώριμο σκοτάδι

που είχαμε μάθει να μοιραζόμαστε.

Ξέρεις…

δεν μετάνιωσα που άνοιξα την καρδιά μου.

Μετανιώνω μόνο που σε άφησα να φύγεις

Αν με διαβάζεις ακόμη

θα το νιώσεις.

Δεν ζητάω να γυρίσεις.

Ζητάω μόνο να θυμηθείς

πώς ακουγόταν η καρδιά μου

Τον άφησα κάποτε απ’ τα χέρια μου,

μα εκείνος έγινε θάλασσα

εκείνος, και κάθε βήμα μου από τότε.

Κι όσο κι αν αλλάζω ακτές,

κουβαλάω μέσα μου το κύμα του

ένα βάθος που δεν ησυχάζει,

μια ανάσα που δεν σβήνει,

ένα σκοτάδι γλυκό

που θυμίζει πως κάποτε

η ψυχή του με τη ψυχή μου, ήταν ένα.

Κι έτσι μένει

αθόρυβα, αδιάκοπα

σαν μια θάλασσα μέσα μου

που επιμένει να επιστρέφει

ακόμα κι όταν εγώ ήμουν εκείνη