Lea.

Çekilmiş kalabalık fotoğraflara bakıyorum, ben burada kimi tanıyorum, diye soruyorum. Bazen hiçbirini tanımadığımı düşünüyorum. Hayır bazen değil, çoğu zaman.

Kalbim yok olana kadar kırılacakmış gibi hissediyorum.

Anlatma hevesinden yoksun kalışımı yaşama hevesimi yitiriyor olmama bağlıyorum. Ne olacak ki, diyorum. Anlatsam ne olacak?

Elimi nereye çarptığımı bilmiyorum fakat kanamış. Bazen böyle hiç farkında olmadan inciniyorum.

Hiçbir Yere ve Hiçbir Şeye Ait Olamama Hissiyle Mücadele Derneği kurucusu olmama ramak kaldı. Fakat kendimi oraya da ait hissedemem diye kurmuyorum.

Kız kardeşimi Adana'ya gönderdim, yine kaldım bir başıma. Bu yalnız yaşama işi canımı sıkmaya başladı artık. 🥲

Yılın son gününde olabilecek bir sürü garip şey oldu. Geri kalan saatlerde telefonumu kapatıp sakince yılı bitirmek istiyorum.

Bir şeyler artık yoluna girsin ve benim kalbim birazcık daha hafiflesin diye affettim.

Sürekli kendime yeniliyorum, artık kendimi yenmeye ihtiyacım var. Anlatabiliyor muyum?

Ağlayarak dinlediğim tüm şarkılardan sonra haftalık keşfetimde Tarık Mengüç'ten Şak Şuka olması tatsız bir şaka gibi ajsjd.