Loving N'

Bu çocukla ilgili hiçbir gelişme olmadı hala…

Ülkede deprem oluyor insanlar canını kurtarmak için camdan atlıyor, yangın oluyor durum yine aynı, okula silahlı saldırıda bulunuluyor bir sürü çocuk kurtulmak için camdan aşağıya atlıyor. Hepsinin ortak noktası tedbirsizlik, tedbirsizlik yoluyla elde ettiğiniz hangi kazanç insanlara “hayatta kalmak için camdan atlamak” kadar akılalmaz bir çaresizliği yaşatıp durmanıza değiyor olabilir, benim artık beddualarım tükendi ya tükendi kalmadı artık.

Maraş’ta saldırının olduğu okulda yeğenim okuyor, o eve geldikten bir süre sonra yaşanıyor olay. Tabi diğerlerini okudukları yerlerden aldıkları halleri ancak ablam bilir. Ben bu çocukların depremde evlerinden çıktıkları andan şimdiye kadar stresleri, kaygıları, uyku düzenlerine kadar takip ediyorum. Deprem döneminde biz iyiyiz mesajı ne kadar allak bullak ettiyse şimdi aldığımız bizim çocuklar güvende mesajı o kadar sersem ediyor beni. Yaşadıklarına seviniyorum ama yandığım çok çocuk var. Şu ülkede hiçbir şeye sahip çıkılmıyor.

Sakin sakin evde oturuyorsun ve bir bakmışın Selcan abla bir kedişle arkadaş grubunun en büyük travmasını hatırlatmış kdnxjsmsksksls

Üniversitede düzenlenen bir etkinlik sayesinde kendisi ve eşiyle tanışma şansım olmuştu. Tasarladığı satranç setini onun ağzından dinlemiştik. Sabır diliyorum ailesine 🙏🏻

Ali 17 Ağustos depremini İzmit’te, yani merkez üssünde tecrübe etmiş bir insan olarak bana bir keresinde şey demişti; “çok garip, hayat durdu sanıyorsun ama hayatın sadece orada durduğunu ve başka şehirlerde, ülkelerde devam ettiğini fark etmek seni rahatlatan tek şey oluyor.” Bu cümle hem kalbime çok ağır gelmişti hem de bizim o insanları, ağır depremlerden sonra hayatta kalan insanları asla, asla anlayamayacağımızı o zaman fark etmiştim. Ben bu cümlenin empatisini hala kuramıyorum mesela, onun o zamanlarda çocuk yaşta olduğunu düşününce bu cümlenin içinde barındırdığı olgunluğu şu yaşımda hala kendimde bulamıyorum. Belki “hayır hayat durmadı ve bize yardım edecekler” ümidi, belki inkar mekanizması, belki başka bir şey ama cümle hala umut dolu. Üç sene önce bugün yine aynı umut sayesinde kendisini çevreleyen karanlığı ardında bırakabilmiş olan, saatlerce kıpırdamadan düşünsem veya ağlasam dahi yaşadıklarını bedenimde, zihnimde ya da ruhumda tahayyül edemeyeceğim yüz binlerce savaşçı var aramızda. Biliyorum ki onların dışında kalanlarımız eğer mümkün olsa, o savaşçıların hayatlarının geri kalanında yaşayabilecekleri her türlü sıkıntıyı aramızda üleştirip onların yerine çeker, onlar bir daha hiç üzülmesin, sıkıntı çekmesin isterdik. Çok isterdim.

Ali abiyi o kadar iyi anlıyorum ki, özellikle bu hissin garipliği konusunda. Ben 2010 Okçular (Elazığ) depreminde 8–9 yaşlarındaydım. Tam “hayatın durduğu” dediğimiz noktada, diğer illerden gelen yardımlarla karşı karşıya kaldığımda, hayatın oralardan bize doğru aktığını hissetmiştim. Kurulan kriz merkezinde kalmamızın da bunda büyük etkisi vardı; her şeyi en yakından izleyebilmiştim. Canım milletimin ne kadar sıkı kenetlendiğini o zaman görmüştüm. Sonrasında tekrar Elazığ depremini ve Maraş depremini yaşadık ailecek. Üç yıl sonra Maraş’tan sağ salim kurtardığımız ablama, eşine ve yeğenlerime bakıp hâlâ aramızda olmalarına tekrar tekrar şükrederken, kayıp yaşayan herkesin acısını kucaklıyorum. Umarım yaralarımız bir nebze olsun sarılır.