"yeter küçük bavul büyük şehirden kaçmaya..."

Yerini ezber ettiğim ağaçlar, çiçekler var. Geçen yıl tanıştığım ‘fûl-i bahri’yi ziyaret ettim. Şâirin dediği gibi: “kıymet bilinmek ister”. Mümkün olsa, kokusunu yanımda taşıyabilsem. 🎶

Şeref Hanım Kasîde-i Bahariyyesi’nde ‘filbahri’ den şöyle bahsediyor:

“Eder şeb-bû ile ay-çiçeği gece safa, mehtâb /

Görince fûl-ı bahrî yollar üzre hep nisâr oldı”

Nazan Bekiroğlu’nun “İsimle Ateş Arasında” kitabında filbahri bir başka güzeldir :

“Sordum. Dedim, Nihade, ne bunun adı? Gülümsedi. Karanlık gözlerinin bütün şefkatiyle, limon çiçeği, dedi, diğer adıyla filbahri. Kalbim aydınlandı. İki ismi vardı.

Demek bir isme sığmayacak kadar büyümüş bir hayattı. Filbahri, diye yineledim.

Bütün çiçeklerin ruhu olan gülün resmi ya da şiiri bile güle yetişemezken, filbahrinin ismi onun kokusunu nasıl yetişsindi?

Kelâm, bilmenin yoluydu. Ancak, kelamla bilmenin tek yolunun, içimde daha evvel yaşanmış tecrübeyi tekrarlamak olduğunu da öğrenmişken.

🥀

“Yazdurup müşg ile boynına hamâ’il takdı Kendüye itmek içün halkı musahhar sünbül”

Dîvan şâirlerimizden Bâkī diyor ki:

-Sümbül insanları kendine bağlamak için misk ile muska yazdırıp boynuna taktı. 😊

Fuzûlî şâir sözü elbette yalandır diyedursun, elhak Bakī doğru söylemiş.🫠🪻🪻🪻

🪻🌿🍃

Şubat ayının sonu ve Mart ayının başında birer hafta ara ile önce havaya, sonra sırasıyla suya ve toprağa cemre düşer. Havaların ısınmaya başlaması halk arasında cemrelerin düşmesi olarak ifade edilir.

Havaya düşen birinci cemreye; cemre-i ûlâ, suya düşen ikinci cemreye; cemre-i sânî, toprağa düşen üçüncü cemreye ise cemre-i sâlis deniliyor.

Cemrelere halk arasında ‘kevâkipzâde’ de denilir.

İlhan Ayverdi şöyle bahseder :

“Üç kevâkip-zâdeler biri mâildir havâya, biri âb-ı şifâya, biri yüz sürer hâk-i pâye”

Birinci cemre havaya düştü. Her ne kadar yılın en soğuk günleri gibi görünse de, bahar yakın, bahar kapıda. Leylekler göç edecek, toprak ısınacak, dallara su yürüyecek, tomurcuklar patlayıp rayihasını sunacak.

“Ve serin serviler altında kalan kabrinde

Düzeltme : *uhdesinde

Yâ hû !

Ol muhibb-i âl-i evlâd-ı Rasûl-i Kibriya… 🌹

✍🏼 Ta’lik hat

Yalnızlığıyla yol alan bir kişiyi hiç kimse yokluğuyla korkutamaz.

Klâsik Arap Edebiyâtından bir beyit:

“Ey kitapları ödünç isteyen kişi! Beni rahat bırak. 🥲 Kitaplarımı ödünç vermem benim için utanç kaynağıdır. Bu dünyada sevgilim kitaptır. Sen hiç ödünç verilen bir sevgili gördün mü?”

“Şarkılar söylemişim pencereden.

Uyanıp uyanıp yine dalmışım.

Biletim üçüncü mevki,

Fakirlik hali.

Lületaşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,

Sana Sapanca'dan bir sepet elma almışım.”

Mülâkat 👀

اللَّهمَّ رحمتَكَ أرجو فلا تكِلْني إلى نفسي طرفةَ عينٍ وأصلِحْ لي

شأني كلَّه لا إلهَ إلَّا أنتَ

Bugün bir üniversite hocası benden özür diledi meselâ.

Bir hatadan dolayı değil, kendisine verdiğim ikrama o an istediği gibi mukabelede bulunamadığı için mahcubiyetle söyledi bunu. 🥲

Hocamız Suriye’li. Arkadaşlara çiğ köfte yapmıştım, teneffüste hocaya da kendisi için hazırladığım paketi verdim. Bir arkadaş da poğaça getirmiş. Güzel denk geldi. Hoca derse girince ikramların lezzetini çok beğendiğini söyledi. Bunlar bana Suriye’yi hatırlattı dedi. Boşalan kabı uzatırken özür diledi. Bizde komşudan gelen tabak dolu olarak geri verilir dedi mahcubiyetle. İçine kuru yemiş koymuş halbuki.

Böyle nezaketli, ince davranışlar karşısında çok mutlu oluyorum. 🫠 Kaba saba, nezaketten uzak insanlarla hiç ünsiyet kuramıyorum. Muhammed Hoca gibilerinin sayısının artmasını diliyorum.