kaya siguro ako binigyan ni Lord ng im sa buhay kasi alam niyang maraming tao mawawala sa ‘kin. mawala man sila lahat, meron namang isang tao na mahal na mahal ako at kayang gawin lahat para sa ‘kin.

tangina ‘yong problema ko parang dancer na nag practice eh. sabay-sabay.

nakakasama naman kayo ng loob haha

kung nakamamatay lang ang kalungkutan, marami ng patay. patay na ako.

ito na naman tayo sa ganitong feeling. tangina, ang hirap at ang lungkot. wala akong mapagsabihan, shet.

ang lungkot lungkot

paskong pasko tangina

i need someone

I’m not feeling well these past few days. Ang lungkot, ang dami kong negative na naiisip, ang bigat. Grabe ako mag overthink sa mga sinasabi ng mga tao sa paligid ko. Parang lahat ng sasabihin nila na hindi kaaya aya sa pandinig ko, mag re-replay lang nang mag re-replay sa utak ko. At sobrang draining! Hindi ko na alam. Isa pa, I’m doubting myself. Bobong bobo ako sa sarili ko. Parang at this age, hindi ko pa rin alam kung ano nga ba talaga pangarap ko, kung ano ba gusto ko mangyari sa buhay ko. Wala akong direction. Hindi ko alam kung after ko maka graduate may patutunguhan ako. May patutunguhan nga kaya ako? Paano ako non? Ano na kaya mangyayari after non? Makakahanap kaya ako ng trabaho? Ahhhhhhhhhhhhh shit. Identity crisis is so fucking bitch! Adulting is so fucking hard, hELP