Roz

kendime bile yetemezken bir baskasına yetme çabasında o kadar çok sustum ki konusmayı unuttum, oysa ne cok severdim kendimi açmayı anlaşılmayı.. şimdi hiçbirini beceremiyorum içimden gelmiyor tahammülüm kalmadı ama ben çok iyi yapardım bu işi. konusurdum konustukça açılırdım açıldıkça rahatlardım. Şimdi kendime gösterilmesini istemediğim muameleler karşısında bile susuyorum. hoş, insanlar buna olgunluk der ama olgunluk bana göre bir iş değil. isterim ki 80 im de bile çocuk olayım çocuk kalayım benim bahçelerim hep çiçekli olsun solmasın, dışarıdan renklerim belli olmaz coğu zaman benim renklerim içimdedir yakınlarımın göreceği gibidir fakat ben artık hiçbir yakınımın yanında renklerimi göremiyorum..