ReBek's Characters

HWANG YEJUN

aptal kan torbaları. ormanın karanlığında çökmüş bedenlerinin kalp atışlarını ve kokularını alırken dilimi sivri dişlerimin üzerinde geçirdim. tuzağa düşürebileceklerine inanmaları komikti. lamperouge ailesinin yıllar geçtikçe daha fazla aptalca hareket ediyor olması gibi. çatının gerisinden gelen tıkırtıyla ryu'nun döndüğünü anladım. beklemekten sıkılmıştım. "diğer çocuklara da söyle beklemekten sıkıldım. ayağımıza kadar geldiklerine göre artık ziyafet zamanıdır." bedenimi çatıdan aşağı bıraktım ve çalılıkların üzerine iki ayağımın üzerinde düştüm. vampir olmanın faydaları. ölü bir beden daha fazla ölü olamaz. gölgelerde hızla hareket eden vampirler ormana doğru hareket ederken, keyiflenerek bende hızla hareket ettim. ve ilk çığlık. sonra bir tane daha. ve bir tane daha. çığlıkları kulaklarıma müzik gibi geliyordu. birkaç vampir ötede iki bedeni yere sabitlemiş kanlarını içerken, ağaca yaslanmış adam dikkatimi çekti. malikaneye bile adım atamadan kaybetmişlerdi. yazık. hoş böyle bir malikanede yaşadığımı düşünmeleri de aptallıktan başka bir şey değildi. insanlar. ne kadar zayıflardı. dudağımın kenarında ki kanı silerken adama doğru sakin adımlar attım. "bay lamperouge, kendinizden utanmalısınız, galler avcılarının yüz karasısınız. böyle aptalca bir planla intikamınızı alabileceğinizi düşünmeniz.yazık." boynundan yakaladım ve yukarıya doğru kaldırdım, ayakları ucu ucuna dokunuyordu yere. dişlerimi boynuna geçirmek üzereyken vampirlerden biri arkamda sürüklediği bedenle durdu. "ormanın derinliklerinde buldum şunu, kız gibi ciyaklıyor. üzerinde lamperouge kokusu var."evet. omzundan geriye dönüp jong'un boynundan tuttuğu kıvranan bedene baktım. genç ve taze. "oğlun mu?"cevabı bilmeme rağmen sormadan edememiştim. kalp atışları hızlanmıştı. çarpık bir gülümseyle lamperouge'a döndüm. "tüm soyunu kurutabilirim. ama..." boynunu sıktığım elini gevşettim ve ıslık çaldım. çevrede ki vampirler, dişlerini gömdükleri bedenlerden kafalarını kaldırdılar. "oyun oynamayı ne kadar sevdiğimi bilirsin." jong, ince bedeni yere bıraktı. öksürüyordu ve tüm dehşetten dolayı yüzünde kusacakmış gibi bir ifade vardı. avcılar her nesilde daha zayıf. pıh. saçından yakaladım ve kafasını geriye yatırırken, çömeldim ve dişlerimi boynuna değdirdim. "lamperouge tatlarını denemek her zaman hoşuma gitmiştir." yeniden ayağa kalktım ve saçlarını bıraktım. "hayatta kalan tek kişi sen olacaksın. umarım evinin yolunu bulursun. dikkat et kurtadamlara denk gelme. dolunay dönümü çok tehlikelidir. ve... küçük oğlunu da tüm bu zahmet için hediyen olarak alıyorum. tekrar görüşmek üzere, bay lamperouge." dedim ve vampirler, lamperouge haricinde ki tüm bedenleri süpürmeye tekrar başlarken gülümsedim ve yerde dizlerinin üzerinde kalakalmış çocuğu boynundan yakalayıp kaldırdım ve bedenini vücuduma bastırıp, hızla hareket ederek oradan uzaklaştım. şimdi kendi malikaneme dönme zamanıydı.

LELOUCH LAMPEROUGE

hoşuma giden bir ağacın yanında durdum. cebimdeki şişeyi çıkarıp kapağını açtım. on yıl önceki gallerdeki minik çocuk olsam onlar işini bitirene kadar sıkılarak arabada bekleyebilirdim. sadece son birkaç yıldır ciddi bir şekilde katılıyordum baskınlara. onlar da galler'deydi. sadece birkaç aydır buradaydık ve bu kore'deki ilk baskınım olacaktı. heyecan verici olması gerekirdi. eğer ilgilenseydim. rom'u kafama dikerken buraya geliş sebebimizi hatırladım. uzak uzak uzak bir kuzenim burada bir vampir tarafından öldürülmüştü. yasını tutmuştum. ama bu durumu fazla büyütecek değildim. insanlar her gün ölüyorlardı. ben de bir gün ölecektim. köpeğim dog da. çığlık. olduğum yerden sıçradım. bu sesi biliyordum. "roy!" bağırdıktan sonra elimde ki şişeyi bıraktım. çığlıklar ardı ardına gelirken ben de seslerin yoğunlaştığı yere doğru koşuyordum. baba. onun sesini henüz duymamıştım. ardı ardına bağırtılar gelirken her bir seste bunun o olmadığına şükrediyor, bir yandan da kendime kızıyordum. tüm akrabalarım. tek tek çığlık atıyorlardı. korkuyordum. kalbim göğsümü delercesine çarpıyordu. gözlerim alev alev yanıyordu. dizlerim uyuşmuştu sanki. birbirine dolanan ayaklarım yuvarlanıp düşmeme neden oldu. düşerken acıyla tiz bir şekilde inlemiştim. gözlerim kapanmıştı. derin derin solurken boynumdan tutulup havaya kaldırıldım. hızlı nefes almamın etkisiyle aşınıp acımış olan soluk borum, şimdi tek bir oksijen zerresine hasretti. elimi boynuma atıp gevşetmeye çalıştım. yararı yoktu. hareket edip başka bir yere geçtiğimizi hissettim. ama bu fazla hızlı olmuştu. gözlerim neredeyse ters dönecekken birden boğazımda ki el gevşedi. kendimi yerde buldum. derin derin soluyordum. öksürüyordum. nefesim fazla düzensizdi. etrafımda ki gürültülere anlam veremiyordum. midem bulanmıştı. ilk defa kendimi bu kadar çaresiz hissetmiştim. etraftaki iğrenç koku içinde ki öğürme hissini artırıyordu. "hayır!" bu babamın sesi. kendimi zorlayıp kafamı kaldırdım. ben daha gözlerimi açmaya fırsat kalmadan soğuk bir his beni sardı. rüzgarı hissediyordum. hızla hareket etmeye başlamıştım bir kez daha. zar zor araladığım gözlerimden manzaraya baktım. yerdeki insanlar. kan. vahşet. gözümün önünde patlayan siyah ve beyaz noktalar. ve görüşüm tamamen karanlığa gömüldü. bilincimle birlikte. ☠ ☠ ☠ kan kokusu. kanlı bedenler. kanlı çığlıklar. bilincim yavaşça yerine gelirken gördüğüm şeyle midem ağzıma gelmişti. hızla doğrulup yan tarafıma dönerek kustum. midemde ki her şey zemine boşalıyordu. bense sadece bulunduğun yatağın üzerinde, içimden çıkanlara bakıyordum. dönen başım yavaşça normale dönüyordu. midem tamamen boşalmıştı, üstüne birkaç kez de boşa öğürmüştüm. bu midemi acıtmıştı. yerdeki kusmuğa baktım. iğrenç. kafamı kaldırdım. bordo renginin hakim olduğu, loş ve geniş bir odadaydım. iki kişilik bir yatağın üstünde tek başıma oturuyordum. bedenimi kaydırıp yataktan indim. büyük aynadan kendime baktım. berbat görünüyordum. saçlarım dağılmış, rengim atmıştı. masanın üstünde ki bezi alıp ağzımı sildim. sonrasındaysa yere tükürdüm. hala iğrenç. aynaya bir kez daha baktım. rengim yavaşça normale dönüyordu. yanaklarım kızarmaya başlamıştı bile. bedenime tekrar can doluyor gibiydi. kendime gelmiş sayılırdım. bulunduğum odaya göz gezdirdim. nasıl geldim buraya? ben en son... babam! belli belirsiz hatırladıklarım bana hiç hoş leyker düşündürmüyordu. koşarak kapıyı açtım. dışarı fırladım. "heey!" diye bağırdım. buraya yalnız gelmiş olamazdım. ve beni getiren kişi. burada bir yerlerde olmalıydı.

HWANG YEJUN

eski malikanenin tozlu ve loş geniş salonunda antik koltuklardan birine kurulmuş, şöminede hareket eden kızıl, turuncu alevleri inceliyordum. gözlerim şömineden aşağı inen ağıyla küçük örümceğe kaymışken yukarıdan gelen bağırtıyla ölü bedenimi koltuktan kaldırdım ve şöminenin yanına ilerleyip bakışlarımı yeniden ateşe götürdüm. merdivenlerden inen aceleci ayak seslerini, kalbinin hızlı atışını, kanının kokusunu alabiliyordum. iştah açıcıydı. salonun geniş kapısını gürültüyle açtı. tozlu salonun havası ciğerlerini rahatsız etmiş olacak ki birkaç sefer öksürdü. ve onun tatlı kokusu da burnumu dolduruyordu. birkaç adım gerimde durduğunda ölü bedenimi yeni fark etmiş olacak ki duraksadı. yavaşça doğruldum ve sessizce ona doğru döndüm. salon kadar antik ve ölüydüm. koca malikanede yalnız başındaydı. onu korumaktan aciz ailesi vampir ziyafetinin ana öğünleri olmuştu. sadece babası hayattaydı ve o ormandan canlı çıkabileceğini hiç sanmıyordum. yazık. hızlı hareket ederek bir göz kırpmalık anda arkasına geçtim ve boynuna doğru konuşmaya başladım. "küçük dilini yutmuş gibisin, kan torbası." dedim boğuk sesimle. beslenmemiştim ve kokusu içimi doldururken, gözlerimin altında belirmeye başlayan kızıl damarlara engel olamıyordum. dişlerimi yumuşak ve pürüzsüz beyaz tenine geçirmek çok zevkli olacaktı. ama... henüz değil. kanının damarlarında daha hızlı ve canlı akmasını istiyordum. korkmasını. dilimi dudaklarımın üzerinde gezdirdim ve geriye çekilip, yavaş adımlarla önüne doğru ilerledim. küçük bir geyiği andırıyordu. yanakları kızarmıştı, gözlerimi kanının dolaştığı çıkık yanaklarından alamadım. bir lamperouge'un böyle mükemmel olabileceğini tahmin etmemiştim. tam karşısında durdum. korku, öfke gözleri birçok duyguyla doluydu. artık hissedemediğim birçok duyguyla. sadece kan ve boşluktu hayat benim için. ama... lamperouge ile oynadığım oyunun zevkini getirecek olan kişiydi. evet. belki de boş hayatıma biraz zevk katabilirdim.

LELOUCH LAMPEROUGE

koşarak aşağı indim ve içgüdülerimi izleyerek bulduğum ilk büyük kapıyı açtım. tozlar. çok fazla toz vardı. biraz öksürdükten sonra ilerlemeye devam ettim. orada sıcak bir ateş vardı. ışığı takip ettim. ağır adımlarla ilerledim. ama karşılaştığım bedenle aniden kalakaldım. sadece cansız ve soğuk gözlerine baktım. sadece gözleri bile şöminenin sıcaklığıyla arama duvarlar örmeye yetmişti. bir anlığına gördüğüm beden aniden ardıma geçti. "küçük dilini yutmuş gibisin, kan torbası." nefesini çıplak ensemde hissedebiliyordum. yutkundum. ürkütücüydü. ve de iğrenç. kusmuğumdan bile iğren. kafamdaki sorular şekil değiştirirken için tiksinti, dehşet ve nefretle doluyordu. nerede olduğumun ve nasıl geldiğimin bir önemi yoktu. bütün ailem gitmişti. bunu hissedebiliyordum. içimde büyük bir boşluk vardı. ve nedensiz bir şekilde ayakta kalma isteğim. "neden hala hayattayım?" dedim toparlanmaya çalışarak ve bir o kadar da çaresizce.

HWANG YEJUN

"neden hala hayattayım?" çarpık gülüşümle ona bakmaya devam ettim ardından ellerim cebimde şömineye doğru yaklaştım. "lamperouge'ların zeki olduğunu sanıyordum. sence küçük avcı vampirin malikanesinde halen hayatta olan bir insanın nasıl bir amacı olabilir? bir düşünelim. oh, doğru. normal bir insandan dahi daha alçak bir seviyede bir besleyici olmak için." sözlerimin sonunda donuk bakışlarımı yüzüne çevirdim. sessiz ve yavaşça attığım adımlarla yeniden titrek bedenine yaklaşırken sırıttım. "her gece lamperogue kanıyla beslenmek mükemmel olacak. ve emirlerime uyarsan hayatın boyunca hiç yaşamadığın kadar geceler boyu zevk alacağından emin olabilirsin." gözlerimi vücudunun üzerinde bir süre gezdirdikten sonra başımı kaldırdım yeniden. kanını tatmayı sabırsızlıkla bekliyordum.

LELOUCH LAMPEROUGE

ellerini cebine atıp arkasını döndü. şömineye doğru ilerliyordu. benden uzaklaştığında her saniye daha az geriliyordum. böylece söylediklerine odaklanabilmiştim. "lamperouge'ların zeki olduğunu sanıyordum. sence küçük avcı vampirin malikanesinde halen hayatta olan bir insanın nasıl bir amacı olabilir? bir düşünelim. oh, doğru. normal bir indan dahi daha alçak bir seviyede bir besleyici olmak için." içimde ki her bir his söyledikleriyle kademeli bir şekilde artıyordu. daha fazla nefret. daha fazla dehşet. ve daha fazla tiksinti. tekrar bana dönüp yaklaşmaya başladı. cansız suratıyla bir zombiyi andırıyordu. "her gece lamperouge kanıyla beslenmek mükemmel olacak. ve emirlerime uyarsan hayatın boyunca hiç yaşamadığın kadar geceler boyu zevk alacağından emin olabilirsin."gözleri üzerimde dolanırken derinlerde farklı bir duygu gün yüzüne çıktı. korku. geri geri yavaş adımlar atarken emin olamıyordum. buradan kaçmanın imkansızlığını biliyordum. ama umutlu bir yanım 'acaba' diyordu. o da bana doğru adımlar atıyordu. "dur." geriye doğru adımlarım hızlandı. "KES ŞUNU!" dedim. duygusuz bir katile kendimi sunmak istemiyordum. peki ya zevk meselesi? teknik açıdan düşününce bunun zevk verdiğini biliyordum. mutualist bir ilişki gibi görünüyordu uzaktan. ama bu tarz zevklerle kendimi kandırmak, acımı unutmak da benim işin değildi. bunu katti bir şekilde istemiyordum. ve elimden ne gelirse yapacaktım.

HWANG YE JUN

kendimi tutamayarak malikaneye yayılan bir kahkaha attım. "gerçekten kaçabileceğini düşünmüyorsun değil mi? hadi ama küçük geyik. ne olacağını biliyorsun. acı çekmektense zevk almaya bak." hızlı hareket ederek arkasına geçtim, geriye adım atmasıyla vücuduma çarptı. olduğu yerde irkilirken kollarını yakaladım ve arkasına kıstırıp, dudaklarımı uzun boynuna yaklaştırdım. kokusu ağzımı sulandırıyordu ve daha fazla dayanamayacaktım. hızla sivri dişlerimi boynuna geçirdim. acıyla inledi ama umurumda bile değildi. kanı ağzıma doğru akarken tamamen zevk alıyordum. dudaklarımı boynuna kapattım ve emmeye devam ettim. küçük geyik lamperouge tamamen bana aitti.

LELOUCH LAMPEROUGE

içten ve gerçekten de büyük bir kahkaha patlattı. "gerçekten kaçabileceğini düşünmüyorsun değil mi? hadi ama küçük geyik. ne olacağını biliyorsun. acı çekmektense zevk almaya bak." fazla realistti. söyledikleri mantıklı olduğu kadar ürkütücüydü de. geri adımlarımı sürdürürken bir anda görüş alanımdan çıktı. geriye attığım adımla soğuk bedenine çarptım. irkilmiştim. daha dönmeme fırsat bile kalmadan başka bir şok yaşadım. boynumda hissettiğim o garip his. bütün vücudumun uyuşmaya başlamıştı bile. kanlarımla birlikte sanki ruhumda da boynuma doğru çekiliyordu. afallamıştım. böylesini tahmin bile edemezdim. yoo. kendimden geçmemeliydim. sağ dirseğimi geriye doğru savurduğumda eliyle sıkı bir şekilde yakaladı. kafası solda olmasına rağmen nasıl da tam isabet... pes etmedim. sol ayağımı kaldırırp sertçe ayağına basacaktım. ama ayağını sadece hafif ve hızlıca geri çekmişti. bu kez sol kolumu savurdum. onu da tutmuştu. boynumda ki kafası kımıldadığı için canım yandı. kuvvetlice bağırdım. bir yandan da sinirlensem de. öbür yandan zevk alıyordum. ve bu sesimden de anlaşılıyordu. 

HWANG YE JUN

dişlerimi boynundan çektim ve tatlı kanının bulaştığı dudaklarımda dilimi gezdirdim zevkle. sıkıca tuttuğum kollarından hızla yüzünü bana döndürdüm ve solgun yüzüne baktım. kanlı dudaklarımdan süzülen kan çeneme doğru akıyordu. çarpık gülüşümle gözlerimi yüzünde gezdirirken cılız bedenini, bedenime yasladım ve dudaklarımı kulağına yaklaştırdım. "kanın o kadar lezzetli ki küçük geyik aklımı kaybediyorum sandım. perilerden bile güzel tatlı." sonra kanlı dudaklarımı kulağından, çenesine oradan da yavaşça dudaklarına doğru hareket ettirdim. bir milim mesafe vardı. "kabul et hayatında yaşadığın en zevkli ve en acılı andı.konuşurken dudaklarım dudaklarına değiyordu. "seninle işim bittiğinde kanını içmem için bana yalvaracaksın küçük geyik." vampir dişlerimin değdiği dudaklarından hafifçe kan süzülmeye başladığında kan kırmızı gözlerimle kanı izledim. sonra da dudaklarını sertçe dudaklarımın arasında aldım ve akan kanı emmeye başladım.

LELOUCH LAMPEROUGE

yüzümü kendine çevirdi. "kanın o kadar lezzetli ki küçük geyik aklımı kaybediyorum sandım. perilerden bile güzel, tatlı. dedi nefesi kulağıma değerken. söyledikleriyle resmen baştan çıkmıştım. onun tarafından istenmek, kendimi müthiş hissetmeme neden olmuştu. dudakları önce çeneme sonra da dudaklarıma doğru geldi. beni sıkı sıkıya tutuyordu da. donuma boşalmam an meselesiydi. "kabul et hayatında yaşadığın en zevkli ve en acılı andı." dedi dudakları dudaklarıma değerken. inkar edemezdim. o kadar kitapsız değildim. "seninle işim bittiğinde kanını içmem için bana yalvaracaksın küçük geyik." dedi dişleri dudaklarımı kanatırken. oysaki ben çoktan yalvaracak kıvama gelmiştim. dudakları ve dudaklarım birbirine girdiğinde onu öpmüştüm. parçalanan dudaklarım ve çektiğim acı umurumda değildi. kendimi salmıştım artık. ben de onun kollarını tuttum. tırnaklarımı tenine geçirdim. kanlı dudaklarımdan bir inilti kaçırmıştım. dudaklarımdan dudaklarına ordan da ağzının içine giren kan... o kan olmak istemiştim.

HWANG YE JUN

dudaklarımı ayırdım ve hızla geri çekilerek onu öylece ağzı kana bulanmış, ayakta güçlükle dururken, elleri havada bıraktım. gülümseyerek işaret parmağımı çeneme vurdum. gömleğimin kollarını düzeltirken gözlerimi üzerinden ayırmadan konuşmaya başladım. "şu haline bak. bir avcı değil kan orospusu olmak için doğmuşsun küçük geyik. benim kan orospum. ayakları daha fazla güçlü kalamamış olacak ki dizlerinin üzerinde yere çöktü. ayaklarıma kapanıyormuş gibi olan görüntüsüne zevkle baktım. sonra da eğildim ve çevik bir hareketle boynundan tutup, döndürerek yere yatırdım. şimdi üzerindeydim. ve daha güzel görünüyordu. dudakları, boynu tatlı kanına bulanmıştı. ve... bu daha başlangıçtı. ne kadar çaresiz. üzerinde ki tişörtünü boyun kısmından tutup zorlanmadan ikiye ayırdım ve ortaya çıkan pürüzsüz beyazlıkta ki tenine alt dudağımı ısırarak baktım. milyonlarca yıllık hayatıma karşın böyle bir...av. dudaklarımı göğüsüne yaklaştırırken iki elimle kollarını yere sabitledim. "tüm ailen katledilmişken sen burada bir vampirin ısırığı için kıvranıyorsun. lamperouge'ların yüz karası bir avcı."dişlerimi beline geçirdim. tüm beyaz vücudunu ısırıklarım ve morluklarımla doldurmak istiyordum.

LELOUCH LAMPEROUGE

avcı. koskaca avcı sonunda av olmuştu. haklıydı. lamperouge ailesinin yüz karasıydım. bütün sülalem katledileli belki de saatler bile olmamışken burda yas tutmak yerine kendimi bir vampirin kollarına bırakmıştım. elimde değildi. utansam da içimde şeye karşı koyamıyordum. 3 sülalemi de asla umurumda değildi şuan.bu kadar iradesiz olacağım aklıma bile gelmezdi. ama canımı burada teslim etmek pahasına onla birlikte olabilirdim. kafasını eğip dişlerini belime geçirdiğinde acıyla bağırdım. dişleri gerçekten canımı yakmıştı. ama sonrasında emdiği yerde duyduğum haz acımı unutmamı sağlıyordu. bunu tekrar tekrar yapıyordu. acılı bağırtıların yerini haz dolu inlemelere bırakışı artık alışılmış derece normal geliyordu kulaklarıma. her bir ısırığı bana daha fazla zevk vermekle birlikte canımdan bir parçayı da benle götürüyordu. gittikçe daha fazla yoruluyordum. daha fazla. nefes alışverişlerim hızlandı. bayılmamak için bildiğim tüm tanrılara dua etmeye başladım.

HWANG YE JUN

pürüzsüz beyaz teninde ki ısırık izlerine zevkle bakarken, soluk yüzü ve odaklanamayan gözleriyle ölümün eşiğinde gibiydi. eh. sanırım biraz fazla içmiştim ama böyle bir tat. kanlı dudaklarımı elimin tersiyle sildim ve yüzümü, yüzüne doğru getirdim. nefes nefeseydi. kendime hakim olmam gerekiyordu. yüzü de kanı kadar mükemmel görünüyordu. bu sefer onu öperken daha önce ki öpüşümün aksine daha yumuşaktım. dudakları kanlıydı, bedeninde ki tüm kanı tüketme isteğime engel olmaya çalışıyordum. peki neden? kan tadını aldığım zevk güzeldi ama şimdi aklımda başka bir şey vardı. bir elimle ensesini kavradım, diğer elimse... diğer elimse göğsünden karnına oradan da kanı içilirken aldığı zevkten dolayı kabarmış erkekliğine doğru indi. pantolonun üzerinden hafifçe okşadığımda zayıf bir sesle inledi. "ne kadar kötü bir çocuksun, baban o ormanda yalnız ve sen burada... tck tck tck. oh üzülme. o küçük insan zihnin bir daha benden başkasını asla düşünemeyecek."

LELOUCH LAMPEROUGE

yüzünü yüzüme yaklaştırdı. bakışlarımı ona odaklamaya çalışsam da kafam biraz uçuktu. o... gerçekten de harika görünüyordu. şimdiye kadar gördüğüm vahşi ve iğrenç vampir temalı görüntüden farklıydı bu. acı ve haz doluydu. elini enseme yerleştirip dudaklarımızı birleştirdi. bu çok daha farklı bir histi. boşaldıktan sonra penisime üflenmesi gibi. ya da tatlının kreması gibi. yumuşak ve baştan çıkarıcı. diğer eliyse kanlı ve delik deşik vücudumun üstünden hareket edip aşağı doğru indi. pantolonuma. kabaran erkekliğimi dışarıdan okşarken tiz iniltiler süzülmüştü paramparça dudaklarımdan. "ne kadar kötü bir çocuksun, baban o ormanda yalnız ve sen burada... tck tck tck." zevkten ve yorgunluktan kapanan gözlerim fal taşı gibi açıldı. BABAM HAYATTA! aman tanrım. ben... bu ihtimali daha önce hiç düşünmemiştim. utançla tüm vücudum kırmızıya dönerken aklımdan bir ton ihtimal geçiyordu. acaba ne yapıyordu? asıl ben ne yapıyordum? bana öğretilenin tam aksiydi bu yaptıklarım. evet, şimdiye kadar hep bencil bir çocuk olmuştum. sadece kendimi düşünüp, duygularımla hareket etmiştim. inatçıydım da. böyle bir konuma düşeceğimi nereden bilebilirdim? ama karşımda ki... o benim duygularımı da ele geçirmişti. tüm bedenim elinde bir kukla gibiydi. istediği her şeyi vermeye hazırdım. "oh üzülme. o küçük insan zihnin bir daha benden başkasını asla düşünemeyecek." benim küçük insan zihnim... bunların hepsi bir oyun gibiydi. o kanımı aldığı için zevk duyuyordu, bende... sağılan bir ineğin tahrik olması kadar absürttü bu durum. dışarıdan bakıldığında sadece birkaç yemeğiydim. sinirlendim. kendimi koyverişimin sinirini de üstüne ekledim. "kes şunu!" dedim sabit bir sesle. sesimin daha güçlü çıkmasını beklerdim. kabaran erkekliğime rağmen buradan kalkmak istemiştim. elimle yanlardan destek alarak kendimi yukarı kaydırdım. "yeterince tok görünüyorsun. şimdi beni rahat bırak." dedim baygın bakışlarıma çatık kaşlarımı da ekleyerek. sadece bir süre yalnız kalmak istiyordum. kesinlikle düşünmeye ihtiyacım vardı. ama büyük ihtimalle popomu ilk koyduğum yerde uyuyakalacaktım.

HWANG YE JUN

gözlerimi kısarak ona baktım. gerçekten istediklerini yapabileceğini mi düşünüyor halen? çenem kasılırken, doğrulmuş bedeninin hareketlerini takip ettim. hızlı bir hareketle boynundan yakaladım gibi ince bedenini benimle beraber ayaklandırdım. nefes almakta güçlük çeken haline yüzümü buruşturarak bakıyordum. "sanırım halen durumun ciddiyetini anlayamadın küçük geyik. burada ev sahibi değilsin. sevilen bir misafirde değilsin. dişlerimi gıcırdatarak yüzünü yüzüme yaklaştırdım, kaşlarımı çatarak. "sen küçük geyik benim kölemsin. ve ben ne istersem onu yapacaksın. eğer o dilini kopartmamı istemiyorsan da benden izinsiz konuşmayacaksın. yoksa... o ormana geri döner ve babanın bedenini paramparça eder hayvanlara yem ederim." boynunu tutan elimi sıklaştırdım ve hızlı hareket ederek bir anda ormandan döndüğümüzde onu bıraktığım odaya çıkarttım. bedenini bir çöpmüş gibi yatağa atarken yüzümde bariz bir tiksinti vardı.

LELOUCH LAMPEROUGE

[Bu Kısmı Dolduracağım]

♥ Galler (Britanya)’da yaşamaktaydı.

♥ Evleri şehre uzak bir yerdeydi ve kafasına estikçe yürüyüşe çıkardı

♥  Eğer gerçekten de mutlu bir anında ve samimi bir ortamdaysa tüm mimiklerinin içinde gülümseme vardır.

♥  Ailesinin fazla cıvık olduğunu düşünse ve onlara sürekli tam bir baş belası olduklarını söylese de ailesini değer veriyor. yani en azından ölene kadar öyleydi.

Bay Ketaki dünyanın en büyük psikolojik destek ekibinin başındadır. Ketaki Danışmanlık bir çok ülkede ve bir çok farklı yöntemle hizmet vermektedir. Hem insanların sıradan sorunlarını anlatabileceği yaşam koçluğu, hem psikolojik sorunlara çözümler arandığı danışmanlık hizmetleri hem de yatılı şekilde tedavi eden hastaneleri mevcuttur. Bir çok ünlü psikolog ve psikiyatr’ı da bünyesinde bulunduran şirket, seminerler de vermektedir.

Bay Ketaki’nin biricik kızı Iria çocukluğundan beri diğerlerinden oldukça farklıydı. Hayal dünyası oldukça genişti. Etrafındaki şeylerin beğenmediği yerlerini çocukluğundan beri kafasında değiştirmektedir. Buna o kadar alışmıştır ki görüşü artık diğer insanlardan oldukça farklıdır. Etrafta koşuştururken gökyüzünde yüzen yunuslar, etrafta patlayan emojiler görmektedir. Babası kızının küçüklüğünden beri durumun farkındadır, fakat kendisi de psikolojiyle fazla haşır neşir olan Bay Ketaki kızının özgürce yaşamasını ister. Her zaman destekcisi olmuştur.

Şirkete sürekli girip çıkan Irıa orada vakit geçirmeyi sevmektedir. Orada farklı insanlarla konuşur. Birbirine benzeyen kişiler ona klonumsu ve itici gelir. Daima farklının peşinden koşmuştur. Lider ruhlu biridir. Özgürlüğüne düşkündür. Kafasına estiği gibi hareket eder. Parkur sporundan hoşlanır, sürekli etrafta koşuşturur. Kendi arkadaş grubuyla bir çok suç işlemiştir. Hayatı bir bilgisayar oyununun içindeymiş gibi yaşar. Kendisini de oyun kurucu olarak düşünür. Bazen fazla acımasız olabilir. Hayatta iyi şeylerin ve kötü şeylerin bir arada olduğuna inanır.

Sevimli mavi konteynırımıza yanaşırken kapının açık oldğunu farkederek sırıttım. İçeride birileri olmalıydı. Kontenıra yaklaştıkca kapının kırık olduğunu farkettim. Elimde tuttuğum sopayı sıkıca kavradım. Geniş bir açıyla konteynıra girdiğimde bana dik dik bakan Tomohiro'dan başkası değildi. Elindeki kitabı indirerek "Harika. Günüm daha ne kadar güzelleşebilir diye merakla bekliyordum ben de." dedi. Sırıtışım yüzümde yayıldı. Yanına doğru yanaşırken "Ben de seni çok özledim bebeğim." dedim. Suratsız Tomohiro'ya eşcinsel şakası yapmayı seviyordum. Özellikle de bundan hoşlanmayışını. Ama alışmıştı işte. Bana dik bir bakış atıp "Sırnaşma." dediğinde çoktan dibinde bitmiştim bile. Kolumu arkasına atıp tek elimle gıdışını sevdim. "Sorun nedir bebeğim?" Derin bir nefes verip kapıyı işaret etti. "Kapı kırılmış ve içeri girdiğimde bir köpek mantar koltuğa işiyordu." diye söylendi. Çok fazla söylenen biri sayılmazdı. Ve keşiş ruhunun da hayvanlarla bir zoru yoktu. Buraya dinlenmek için gelmişti. Mimiklerine ve kitaptaki sıkıcı küçük puntolara bakılırsa zor bir gün geçirmiş olmalıydı. Onu azad etmeye karar verdim. Tepesinden inip kaçak elektriğe müteşekkir olduğumuz soğutucuya ilerledim. "Yeterince içkimiz olduğu sürece sorun yok." dedim. Soğutucunun kapağını açıp teneke bir kutu çıkardım. Havada sallayarak teklif ettim. Omuz silkti. Hava kararmak üzereydi. Bu saatte limonata içecek halim yoktu. Özellikle de çiş muhabbetinden sonra. Dolabın kapağını çarpıp kendimi köşesindeki koltuğa adeta attım. Boylu boyunca uzandığım  yerde biraz dikilerek içeceği açtım ve ağzıma götürdüm. Ufak bir yudum aldıktan sonra önemli bir iş başarmışcasına gürültülü bir soluk verdim. Sonra ona bakmadan kapıyı işaret ettim. "Kapıya ne oldu dersin?"

YOSHIAKI SUKENO

kitapları çantama yerleştirdikten sonra sınıfın en güzel -tamam kabul ediyorum, ben sevdiğim için bana en güzel geliyor yoksa uzun bacaklı hyesu daha güzel- kızına doğru yaklaştım. benim yaklaştığımı gören nara boynumu kolunun altına aldı ve güzel saçlarımı karıştırmaya başladı. aaah bu hareket hiç flörtöz bi hareket değil güzelim! "bizim tatlış yoshi'miz doktora nasıl da payını verdi öyle? harikasın bebeğim."be-bebeğim? bunu iyi anlamda mı söyledi yoksaaaa kafamı çekmeye çalışıyordum fakat hyesu'da popoma bir şaplak attığında sinirlerim tepeme çıkmıştı. bu kızlar beni kolay sayıyorlardı. kendimi onlardan uzaklaştırdığımda ellerimle göğsümü çaprazlama kapattım. "hey vücuduma istediğiniz gibi dokunamazsınız bayanlar, sıraya girmelisiniz." kızların kahkahası arasından nasıl tıp okuduğuna şaşırdığım gerizekalı jack'in alaycı sesi yayıldı. "hey gay, ne kadar şanslı olduğunun farkında değilsin."gözlerimi devirdim, kimse benim gay olmadığıma inanmıyordu. NEDEN YA? tamam üstümde pembe bir tişört olabilirdi ya da bi kaç parti de çok sarhoş olduğum için bi oğlanı bi kere öpmüş olabilirim ama dur ya iki olabilir ya da üç. aaaah her neyse, ben gay değildim. burnumdan soluyarak ve hiç kimseye bir şey demeden hastanenin çıkışına yöneldim. ayrıca bir korkaktım, kendimi bile ifade edemeyen bir korkak. çocuklarda buluşma yerimize ilerlerken güneşin ne kadar harika olduğunu düşünüp rahatlamıştım bile. işte sinirimin geçmesi bu kadar kolaydı. yolda kendime dondurma almıştım ve tahmin ettiğimden daha hızlı yürüdüğüm için daha bitiremeden buluşma mekanımıza gelmiştim bile. içeri girdiğimde konuşan seslerin kime ait olduğunu çok iyi biliyordum. iki zıt karakterin ilk gelen olması iyi olmamıştı. şimdi ise benim wasaki ile aynı mekanda tomohiro'ya eziyet yapacak olmamız işi eğlenceli kılıyordu. dondurmamı seksi bir şekilde yalayarak içeri girdim ve "hellow biçız!" diyerek seksi hareketlerle içeri girdim. beni birileri bu çocukların özellkle wasaki'nin  yanında görse gerçekten gay sanabilirdi. wasaki'ye doğru ilerlerken "dondurmamdan bi yalamalık kaçamak ister misin yakışıklı?" dedim ve kucağına iliştim. tomohiro'nun öğürme sesleri beni daha çok güldüyordu.

NEREO SAKAGUCHI

Kollarını sallayıp seke seke -en normal hali ile- ilerliyordu Sakaguchi. Limanın girişindeki eski güvenlik kulübesine yanaştı. "Bana şuradan bir kırmızı boya." diyerek içeri eğildi ve sprey boyayı aldı en şizofren haliyle. Sonra doğrulup kaldığı yerden sekmeye devam etti. Sağlı sollu konteynırlara bakıyordu. Bir çoğunun üzerinde garip yazılar yazıyordu. 'Çük Beyinli Sakaguchi', 'Beyinsiz Çük Piao', 'Bunu Yazan Tosun, Devamını Biliyorsun ;)'... Bir çoğunda bizzat emeği olduğu için kendiyle gurur duyuyordu. İstediği konteynırın yazısız olması dileğiyle ilerledi. Aradığı şey çok da uzakta değildi. Her bir tarafı kapalı görünen sarı Konteynıra yanaştı. Üzerine çizeceği şekil bir p- "Şhhh. No Spoiler." dedi arkasını dönerek. Pekala. Tekrar Konteynıra dönüp çizeceği şekli gözünde canlandırdı. Bir ressam edasıyla süzdü konteynırı. Pantolonunun önünden tutup biraz yukarı çekiştirdi. Sonra diğer elindeki spreyi sallayıp duvara pıstlattı. Fakat. "S*ktir! " Sprey boştu. Elindekini yere fırlatırken söyledi. "Bunu neden daha önce söylemedin?!."Hevesle geldiği konteynırdan eli boş dönecekti. "Sprey hafifti falan deseydin hiç olmazsa." dedi surat buruşturarak. Fırlattığı spreyi orada bırakarak yürümeye başladı. Tek istediği biraz propandaydı oysa ki. Piao'yu bir kızla bastığı konteynıra p*nis çizmek istemişti. Zavallı Sakaguchi. Yürümeye devam etti. Moral bozmayacaktı. Bir sonraki sefer çizebilirdi. Maviş konteynıra yaklaştı. Üzeri diğerlerine oranla daha temiz ve düzgündü. Üzerine yaptığı birkaç resim çizme girişimi, üstü mavi boyanarak hüsranla sonuçlanmıştı. Bu yüzden yamalı duruyordu. Büyük yamanın yanındaki eşikte tutunarak içeri daldı. Duyduğu ilk cümle "Dondurmamdan bir yalamalık kaçamak ister misin yakışıklı?" olmuştu. Tomohiro bir Öğütme sesi çıkarmıştı. Zavallı Tomy. "Tabiki de!" diyerek üzerlerine atlayıp devrilmelerine sebep oldu Sakaguchi. Ve #gaysquad tamamlanmış oldu. Tomohironun zavallı kalbi de gözleri de buna dayanamayacaktı. Wasaki'nin içkisini alıp kafaya dikti. Kendine acımaktan başka yapabilecek bir şeyi yoktu. Sakaguchi dikilip koltuğun ucuna oturdu ve ayaklarını diğer ikisinin üzerine attı. "Eee. Ne var, ne çok?" dedi. Wasaki tek eliyle Sakaguchi'nin ayaklarını ittirip oturuşunun bozulmasına sebep oldu. "Aynı" diye cevaplarak sırasını savdı. Sonra Yoshiaki'nin cevap verecek olmasından yararlanarak koca dondurmayı tabiri caizse boğazına kadar soktu. Büyük bir ısırık almıştı. Ya da bir piton gibi mideye indirdiği de söylenebilir.

YOSHIAKI SUKENO

bu grupta benden daha deli biri varsa o da şuan benim ve sevgilimin -şşşt- arasına giren oreo 'ydu. evet ona böyle sesleniyordum çünkü ismi aklıma onu getiriyordu. dondurmam yok olurken omuzlarım düştü ve büzülmüş dudaklarım arasından "o benim en sevdiğim dondurmaydı." diye mırıldandım. her dondurmam yok olana kadar en sevdiğim dondurma olurdu. wasakiaşkım bana hafifçe omuz atıp kendine bakmamı sağladığında bakışları sana yenisini alırız der gibiydi. ya da ben öyle algılamak istedim. mutluluk hormonumu tekrar devreye soktuğumda gülümsemem yüzüme yapıştı. dondurma katili oreo'nun yanına yaklaştım ve anime karakterlerinin en sevdiğim hali ışıltılı gözlerle ona baktım. keşşşşke gerçekten öyle bir özelliğimiz olsa. "bu sefer hangi şaheseri sergiledin?" neyi sorduğumu anlamış olmalıydı. o ve çizimleri fazla komikti. gülüşü yarım kaldı. o ov işler iyi gitmemiş demek ki. konuyu değiştirmem gerekiyordu, arkamdaki kötü kokulu yastığı tomohiro'nun üstüne attım. "artık bizimle ilgilensen!" ve başımı etrafımdakiler arasında döndürüp "ve diğerleri neden hep geç kalıyor?!"

PIAO KUREYAMA

Karşımdaki kız kahve hakkında bahsettiklerimden etkilenmiş görünüyordu. Sürekli gülümsüyor arada bir de saçıyla oynuyordu. Latte Art'ı tamamlarken arada bir göz ucuyla da kıza bakıyordum. Güzel bir gül şekli yapmıştım. Bardağı ona uzattığımda aldığım tepkiye bakarsak çıkışta biraz meşgul olacaktım. Çıkış?.. ÇIKIŞ! Kafenin en güzel detaylarına biri olan duvar saatin bakındım. Saat ilerliyordu. Yine geç kalmamalıydım. Gülümsedim ve yanından ayrıldım. Moon henüz çıkmamış. Bunu fırsat bilerek erken çıkabilirdim. Kahve makinasını temizleyen Love'a arkasından yanaştım. Elimi yavaşça koluna koyarak dikkatini çekmeye çalıştım. Onu ürkütmemiştim. Kafasını bana doğru çevirirken "Bizim çocuklar beni bekliyor. Bu gün erken çıkmalıyım." dedim.  Sorun falan çıkarmamıştı. İşte bu kızı seviyordum. Ve güzelliğine rağmen de daha önce hiç yatmamıştık. Üzerimdeki siyah önlüğü çıkardım. Tezgahın önünden geçerken bir peçetenin üzerinde yazılı olan numarayı gördüm. Rehberimi böyle numaralarla doldurmazdım. Masasına oturmuş olan kızın beni kestiğini fark ettim. Peçeteyi görmemiş gibi yapıp arka tarafa geçtim. Önlüğümü asıp tişörtümü değiştirdim. Sonra da kafeden çıktım. Bir otobüse binip limana en yakın durakta indim. Renkli konteynırların arasında ilerlerken hava kararmak üzereydi. Etrafta hoş kızıl bir ışık vardı. Bizim konteynıra vardığında aynı kırmızı ışığı hiç de hoş olmayan bir şekilde Tomohiro'nun kafasında da görebilmiştim. Bermuda şeytan üçgeni ve Tomohiro... Beni gördüğünde bir nebze olsun rahatlamış göründü. İki tarafın tam da arasında kalırdım. Bu yüzden de işime gelen tarafa geçerdim her seferinde. Fakat bu sefer eğer durumu dengelemezsem Tomohiro cinnet geçirecekti. "Yah. Uğraşmayın Tomohiro ile." dedim. Wasaki'nin yanındaki sopayı elime alıp gözlerimi kısarak "Yoksa sonuçlarına katlanırsınız." dedim. Wasaki her zamanki gibi gram etkilenmişti. Mermiye kafa atabilecek biriydi zaten. Nereo ise sıkı sıkı Yoshiaki'ye sarıldı. Gülümsedim. Kapıya doğru yürüyüp sopayı dışarı savurdum. Ellerimi çırpıp bizimkiler doğru yürürken çocukların arama baktığını gördüm. Neye baktıklarını anlamak için arama döndüğümde büyük bir köpek dibimdeydi. Köpeği görünce sıçramıştım. Ağzında iri sopayı zorlukla tutan köpeğe baktım. "Bu o köpek." dedi Tomohiro. Suratımı buruşturarak Tomohiro'ya baktım. Hangi köpek?

YOSHIAKI SUKENO

melek görünümlü kızların kalbini çalan şeytan da gelmişti. şaşırmıştım çünkü normalde en geç kalan o olurdu ve aradığımızda bir kızla yatakta olurdu. o sopayı dışarı fırlatırken bana sarılmış oreo'nun izin verdiği müddetçe sahte gözyaşlarımı sldim ve "kızları değil bizi seçmiş." dedim dudak bükerek. tarihte böyle anlar sayılı yaşanırdı. Piao'nun arkasında kendinden büyük sopa taşımaya çalışan köpeği gördüğümde yerde salınan ayaklarımı koltuğa çektim ve bana sarılan oreo'ya sarıldım. şeeey cici köpek tatlı köpek o sopayla bizim totomuzu çürütmezdi di me ya da sivri minik dişleriyle vücudumuzda delikler açmazdı di me di me?? Tomohiro sayılı kelimeler döktüğü kutsal ağzını açtığında ona döndüm. bu köpeği daha önce görmüş müydü? yoksaa yoksaa buradaki iğrenç koku onun pis sıvısı mıydı? koltukta ayağa kalktım, üstümün köpek çişiyle pislenmesini istemezdim. annelerimden titiz olanı üzerimdeki kokuyu alsa beni eve sokmazdı. ve evet iki annem vardı, lez bir çiftin çocukklarıydım. neyse bunun konumuzla ilgisi yok.

JANIQUE AKIMOTO

Ön koltukta oturan Bay Woo Taewoon'un "Burası olduğuna emin misin?" demesiyle kafamı camdan içeri çevirdim. "Evet Bay Woo." dedim. Resmi konuşan, çalışkan ve iyi giyinimli birinin böyle tenha bir yere gelmesine şaşırmış olmalıydı. Bay Woo yeni yeni görüştüğüm, kendi avukatlık bürosu olan biriydi. Tüm gün beraber dava konuşmuştuk. İşimiz bitince de beni bırakmayı teklif etmişti. Ben de geç kaldığım için kabul etmiştim. Çünkü normalde dakik biriydim. "Korkmayın. Herhangi yasadışı bir işim yok. Sadece biraz kafa dinlemek istiyorum." dedim. Biraz anlayış gösterip kafa salladı. Bizimkilerle de amma kafa dinlenirdi... Müsait olduğunu düşündüğüm bir yere gelince "Burada inebilirim." dedim. Biraz daha ilerideki tenha garip aura adamı korkutsun istememistim. İyi geceler dileyip arabadan indim. Bizim kontenıra gittim direk. Varır varmak üstümü degistirmeliydim. Buralara göre fazla resmi duruyordum. Kırık kapıya kaslarımı catarak baktım. Sonra içeri girdim. Bir elimde çanta vardı. Boştaki elimle ortadaki köpeği işaret ettim. "Bu köpek Yoshiaki'nin fikriydi değil mi?" dedim. Burada köpek beslemek iyi bir fikir değildi. Daha önce bir tane kedi beslemeye çalışmıştık. Yavru kedi yokluğumuzda köpeklerle kavga etmiş ve fena halde yaralanıp ölmüştü. Piao ve Yoshiaki günlerce salya sümük ağlamıştı. "Sadece mantar koltuğa işemiş olan bir sokak kopegi. " diyip omuz silkti Wasaki. "Ama sevimli görünüyor. Yoshiaki'yi zıplamayı başardığı göre onu evlat edinebiliriz. Sevdim." diye ekledi.Çantamı soğutucunun üzerine bırakırken  "Saçmalamayın bu bir cins köpek." dedim. Üzerimdeki ceketi çıkarırken konuşan Wonho'ya bakındım."Belki de terkedilmiştir." dedi. Belki de... Ceketimi alıp askıya yönelirken "Peki ya kapı? " dedim. Üç dakika yalnız bırakmaya gelmiyorlardı. Bir sessizlik olunca durdum. Bir iki tanesinin suratındaki soru işaretini yakalamıştım. Burada yolunda gitmeyen birşeyler vardı

MIN YERI

Uzun bir süredir bir kaç arkadaşımla beraber stalkladigim yakışıklı bir erkek takımı vardı. Aslında uzun süreden kastım, artık Yujin oppadan umudu kestiğimden beriydi. Günlerdir canım çok sıkılıyordu ve stalkladigimiz beyleri özellikle Yoshi'yi çok özlemiştim. Kızlara ne kadar ısrar edersem edeyim birisi erkek arkadaş bulduğunu diğeri sınavlara çalıştığını filan söyleyip duruyorlardı. Kurstan eve döndükten hemen sonra çantamın içini yatağa boşaltıp gerekli stalk malzemelerini doldurdum, ayrıca biraz yiyecek depolamakta gerekti ne kadar süre takilacagimi bilmiyordum. Alt kata indiğimde, ikili koltuğa yayılmış ve çizgi film seyreden Casper'ın yanına ilerledim. "Hadi koca oğlan biraz stalk turuna çıkacağız!" deyip yerinden hızla kalkıp kapıya koşusunu seyredip ardından bende ilerledim. Ayakkabılık da asılı olan kapşonlu ceketimi de yanıma alıp, dışarıya çıktım. Hurdalık bugün çok sessiz görünüyordu. Her zaman fazla gürültücü oldukları için bizim varlığımızı bile hissetmezlerdi. Casper'ı önden gönderip etrafı kolaçan etmesini istemiştim, herkes köpeğine tahta bir çubuk getirmeyi ogretebilirdi ama kimse stalk yapmayı öğretemezdi!. Geri dönerken oldukça sakin görünüyordu, kimselerin olmadığını anladigimda konteynıra doğru dikkatli adımlarla ilerledim. Etrafı iyice dolanıp, yakından inceleme şansım olan yerleri fotoğraflayıp notlar almıştım. Etrafta işim bittiğinde konteynır girişinin önüne dikilip derin bir nefes verdim dışarıya. İlk önce sessizce tikirdadim, bir hareketlilik olmayınca ikinci de daha güçlü vurdum kapıya fakat yine ses yoktu. O heyecan ile kapının koluna nasıl asildigimi bile hatırlamıyordum ki açılan(?-kırılan) kapı ile popomun üzerine yapıştım. Casper içeriye çoktan girmişti, yerden hızla toparlanıp peşinden içeriye daldım, "Hey! Etrafı dağıtma sakın!" içeride oldukça yoğun erkeksi kokular vardı. Çenemin altındaki tavşan ağızlı maskeyi yukarıya çekip, kendi etrafım da dönerek içeride neler olduğuna göz gezdirdim. Çok da beklediğimiz gibi değildi, hatta baya abartmış olmalıyız ki hayal kırıklığına uğramıştım ve tabiki her yerin fotoğrafını ve her detayın notunu almayı unutmamıştım. Jiae daha önce içeriye kız attıklarını filan söylemişti, Jiae'nin de her şeyden nasıl haberi oluyordu ki?, ama bir iki porno dergisinden başka herhangi bir kadına ait olabilecek bir şey bulamamıştım. Kapıya yanaşıp dışarıya baktığımda çoktan güneşin batmak üzere olduğunu fark edip, eşyalarımı toparlayıp eve geri dönmeyi düşünüyordum, fakat çok yakından gelen bir erkek sesi vardı, telefonla konuşuyor olmalı diye düşünürken, sonradan farkına vardığım durumla panik yapmıştım. Casper'a dönüp "Tomohiro bu!" yüzünü görmemiş olmam kimin geldiğini bilmedigimi göstermez, Hyelim gaz seslerinden bile taniyabilecegini söylüyor... Eşyalarımı çantama tepistirdigimde etrafa yeniden göz gezdirdim eğer dışarıya çıkacak olursam beni çok fena enseleyebilirdi. Köşede kendi haline duran ve az evvel araladigimda kullanılmadığı halde neden burda olduğunu bilmedigim bir dolap vardi. Sanırım neden orda olduğunu artık biliyordum, umarım sihirlidir ve beni ışınlardı, ya da sadece yakalanmami biraz geciktirebilirdi. "Casper kaybol! Hemen!" ardından dolabın kapağını aralayıp, buzusturdugum suratimla içine girip oturdum.Fakat Jack yerleştiği minderi çok beğenmiş olmalıydı ki kılını bile kipirdatmamisti. Geri dönüp zorla kaldırmayı düşünsemde Tom içeriye çoktan girmişti... Toz dolu bu dolapta nefes almak gittikçe zorlasiyordu ama onlarla bu kadar iç içe olabileceğimi bilsem daha önceden bile yapabilrdim bunu... Parnaklarimla burnumu sıktırıp hapsurugumun geçmesini beklerken gittiğini sandığım Casper geri dönmüştü.Ve, ve şu an tam olarak bulunduğum dolabın önünde deli gibi dolanıp havliyordu. Jan önden ve bir ikisi arkasından dolaba yaklaşırken nefesimi daha fazla tutamayacağımı anladığımda hapsurugumu serbest bıraktım.

TOMOHIRO INABA

Saçma olaylar üst üste gelirken günüm gittikçe mükkemmelleşiyordu. Herkes Bug'a girmiş gibi birbirine bakarken bu durumu bozan köpek oldu. Etrafta koşup havlamaya başlamıştı. Gözler onun üzerindeydi. Hareketleri dolabın önünde yoğunlaşıyordu. Herkes bir anda ayaklanmıştı. Dolaba doğru yaklaşıyorlardı. MerakıM üstün gelince ben de daha iyi görmek için ayağa kalktım. En önde Janique vardı. Hala tek elindeceketini tutuyordu. Boş elini ise dolaba doğru uzattı. Ama o daha temas edemeden dolaptan bir hapşuruk sesi geldi. Dolap biraz sallanmış, ve dolabın kapısı bir kaç santimlik bir salınım yapmıştı. İnce bir sese göre kuvvetli bir sallanıştı. Janique elini kapağı atıp açtığında içinden çıkan şey hepimizi şaşırtmıştı. "Dolabimizda biri var!" diye bağırdı Nereo. Wasaki arkasindan kafasina vurdu. "Bunu hapşuruk sesini duyduğumuzda anlamıstık" diye söylendi. Dolaptan biri olduğunu söylemek için içini açmanıza gerek yoktu. İş Brezilya dizilerine dönmeden araya girmeliydim. Duz bir sekilde suratina bakarak "Kimsin sen?" diye sordum kıza.

MIN YERI

Sanırım son dakikalarımı yaşıyordum, burun akıntımı genzime doğru çekip etrafıma bakındım, hepsi pür dikkat bana bakıyordu. İçimden çok heyecanlı olduğunu düşünüp sevinirken, ilk cümlemi söylemek için boğazımı temizledim. Vücudumu dik bir hale getirip, bakışlarımı ciddileştirdikten sonra "Merhaba, ben bu dolabın ciniyim ve beni uyandırdığınız için hepiniz cezalandırılacaksınız!" ... Yoshi, Nereo ve Piao inanmış gibi görünüyorlardı ama Tomohiro, Wasaki ve Janiq kim bu salak edası ile beni süzmeye başlamıştı bile fakat oldukça sessiz bir ortam idi, Nereo'ya dönüp "BÖÖH!" diye bağırdığımda daha ifadesini bile göremeden tişörtümün ensesinden yakalanmıştım. "Bıraksana beni! bak seni sonsuz uykuya lanetlerim! ben büyülü dolabın ciniyim dedim!!" Beni tutan kola yapışıp, ağırlığımı aşağıya verdim, yerde sürünürken başımı kaldırıp kim olduğuna baktım, "Yaa! Wasaki Mannami ölmek mi istiyorsun! Ne kadar saygı değer birini hırpaladığının farkında mısın??" Hala inatla gerçeği söylemek yerine yalanlarla götümü kurtarabileceğimi düşünüyordum.

YOSHIAKI SUKENO

daha köpek şokunu üzerimden atamamıştım ki birde dolaptan gelen garip sesler iyice totomdaki tüyleri bile ürpertmişti. oreo ile yapışık ikizler gibi olmuştuk. dolabın kapısı açılıp içinden bir kız çıktığında fazlasıyla şaşkındım. saçları beline ulaşan, gülümsemesi zoraki olsa bile ışıl ışıl parlayan, gözleri irice açıldığında yabancı havası veren peri gibi güze- CİN Mİ? elimle ağzımı kapatıp geriye doğru sendeledim. dolabımımızın cini mi vardı? yani bizi izliyor muydu hep? ya lanetlediyse bizi? alt dudağımı ısırdığımı kızla bakıştığımda fark ettim. çünkü gizemli gözleri dudaklarıma odaklanmıştı. yutkundum ve kendime gelmeye çalıştım. ortamda bir kız vardı ve benim korkak gibi gözükmemem gerekiyordu. her ne kadar öyle olsam da. wasakiaşkımın adını söyleidğinde şaşırdım. korkarak ama bunu asla belli etmeyerek kıza doğru ilerledim. "isimlerimizi nerden biliyorsun bakalım?!" herkes durmuştu. avukat beyimizin kulağımın dibinde olduğunu sözlerinden anladım ve o da ödümü kopardı. "korkusuz taklidini titreyen dizlerin ele veriyor." dudaklarımı çizgi haline getirip ona baktım. yüzüme vurmasına gerek yoktu. kızın kıkırdaması jan'ı duyduğunu gösteriyordu. hoşçakal anlık gelen karizmam. "ya?! onu dışarı atmadan önce bizim hakkımızda neler biliyor öğrenmemiz lazım." öğrenmemiz?! ben kızı yani bir cini sorguya çekemezdim ki! "yani siz güçlü beyler öğrenseniz iyi olur. ben iyi polis olabilirim. hehe."

WASAKI MANNAMI

Yoshiaki yine sevimlilikten ölmek üzereydi. Ama ben bazen çok suratsız olabiliyordum. Tek bir minik bile yapmadım. Çatık kaş larla kıza bakıp "Onu birakacagimizi kim söyledi? " dedim. O bizim yerimize gizli gizli girerken kimseye sormamisti. Ayrıca adımı ve soyadımı da biliyordu. Yani saçma bir yanlış anlaşılma olma ihtimali dahi kalmamıştı. Bu yüzden sert bakışlarımı çekmedim. O da bırakmam için daha sıkı asılmaya başlamıştı. Piao bir adım atarak "Yah. Kızı korkutuyorsun." dedi. Konu biz kız olunca ne kadar da sağduyulu (!) biri oluyordu öyle. Piao'ya baktım ve "Öyle mi? Hiç de caktirmiyor." dedim. Ortamı biraz germistim. "Wasaki, Piao haklı. Biraz sakin olalım." dedi Janique. Bakışlardan anladigim kadariyla herkes hemfikirdi. Son kez Tomohiro ile gozgoze geldiğimde o bile kafasını yavaşça eğmişti. Kızı serçe elimden bıraktığında popo üstü düşmüştü. "Hemen başla. Umarım ikna edici bir hikayen vardır." dedim

MIN YERI

Üstümü çırparak yerden kalkarken, Casper yanıma gelmişti. "Köpeği bırakın gitsin! İşiniz benimle.!" aksiyon filmi repliği edasıyla söyleyivermiştim aklıma gelen ilk cümleyi, yeniden kendini beğenmiş bir tavır takınırken "Anlatacak bir şey yok, yıllardır bu dolapta uyu-yor-dum... Tamam, madem inanmıyorsunuz, gerçekleri anlatacağım."Sırtımdaki çantayı yere bırakıp, "Yalnız bir ricam olacak, ölmeden önce bir kaç isteğimi yerine getirmenizi isteyeceğim." umarım listede neler olduğunu sormazlardı çünkü en başında Yoshi'yi eve atmak vardı, adını aklımdan geçirirken yüzüne bakıp sinsice gülümsemeyi ihmal etmemiştim. Ellerimi popomun üzerinde bağlayıp odanın içinde cirit atmaya başladım. "Bir kaç yıl kadar önceydi, bir-belki iki yıl kadar, kaderin beni bulduğu o güne kadar... " arada gözümle ne yaptıklarına bakıp, ellerimle betimleme yaparken anlatmaya devam ediyordum."Kaderin ne demek olduğunu bileniniz var mı? Elbette hiç biriniz tam anlamıyla bilmiyorsunuz. Kader bağlarımız birbirine bağlı, tıpkı sizin birbirinize olduğu gibi..." ciddi tavrımı bozup beni sessizce dinleyen çocuklara döndüm. "Hiç eksik bir şeyler hissettiniz mi? bir boşluk? İşte o yıllardır ne yapsanız yerini dolduramadığınız boşluğun sahibi benim! Büyüdüm ve sizin için büyük güç çemberini tamamlamaya geldim!" Nereo'nun yanına yaklaşıp, hızla kolumu koluna doladığımda, diğerlerine işaret parmağımı doğrultarak devam ettim, "Nereo'yu şizofreni sandığınızı biliyorum, fakat durum hiç sandığınız gibi değil, o görebiliyordu. Benim varlığımı biliyordu, hissediyordu..." başımı nereo'ya çevirip zihnini karıştırdığımdan emin olmak için, "Düşünsene Nereo, kendi başına konuşuyor gibi göründüğünde aslında yanında kimin olduğunu, hatırlıyor musun!!" Acaba üniversite de oyunculuk filan mı okumalıydım, hmm bunu not alayım bir köşeye, gerçekleri anlatamazdım ki sapık diye linç ederlerdi. "Bu arada kapı kendisi kırıldı, kaderimizin güçlü bağına dayanamayıp patlayı verdi, böyle bam güm filan..." kendimi yamalı boyası olan taburelerden birine bıraktım, yorulmuştum.

YOSHIAKI SUKENO

kızın her kelimesinde benim zeki beynim biraz daha bulanıyordu. grubun zekilerine baktığımda inanmamış gözlerle bakıyordu. aklıma annem geldi; "tıp okuyacak kadar zekisin fakat seni şekerle kandıracakları kadar da salaksın." başımı salladım. bu durumda hangi tarafta olmalıydım. kızın her hareketi kendinden emindi, yani kaderimiz bir kızla mı bağlıydı? aish! gerçekten kafam sisli bir gece gibi olmuştu, sisten başka hiçbir şeyi göremiyordum. oreo şaşırmış bir şekilde koluna girmiş kıza bakakalırken diğerlerine bakıyordum, bir şey yapın oreo'ma dokundu! adını bize söylemeyeceğini düşündüğüm cin- pardon kız tabureye oturduğunda her birimizin yere yığılmasını bekledim. tek parmağıyla bizi bayıltabilirdi değil mi? peki o zaman neden dolapta saklanmıştı? bizden saklanmıştı! ve ve ve veeeeğ hapşuruğu yüzünden bize yakalanmıştı. cinler hapşurur mu ki?! beynimde yanan ampulle parmağımı şıklattım. "YALANCISIIIIN!" dedim işaret parmağımı hala daha cin olmasından korktuğum kıza. "cinler hapşuramaz ki!" jan ve tom'un bıkkın bir nefes verdiklerini duydum. heeey ben burda önemli bir ayrıntı yakalıyorum ama onlar karbondioksit solunumlarını benden sıkılmışçasına veriyorlar. haksızlık.

NEREO SAKAGUCHI

Wasaki, Yoshiaki'nin alnına sert bir Fiske atmıştı. Yoshiaki gözünü kapatıp elini alnına atarak geriye doğru savruldu. Sakaguchi onu düşmeden kucaklamıştı. Daha sonra ahtapot gibi sardığı kollarını ayırmadan Yoshiaki'nin kolunu okşamaya başladı. Minik dostuna şefkat gösteriyordu. Wasaki "Bu saçmalıkları daha ne kadar dinleyecekğiz?" diye sordu. Tomohiro sessizliğini muhafaza ediyordu. Piao da açık ağızla etrafa bakarken ne diyeceğini bilememişti. Biraz olsun mantıklı bir hikaye anlatsa kıza destek olabilirdi. Ama iyice batımıştı. Kimseden ses cikmayinca Bakışlar Janique üzerinde yoğunlaştı. "Pekala. Son bir açıklama yapma fırsatı daha veriyorum sana. Bu seferki gerçek ve mantıklı olsun. Aksi takdirde Wasaki'ye daha fazla engel olmayacağım." dedi Janique. Sonra "Bu arada kim olduğunla başla. Adını falan söyle mesela." diye ekledi elini sallayarak. Daha sonra ellerini göğünde birlestirip beklemeye başladı.

MIN YERI

Min Yeri. The Lord of The Lies. Sonunu düşünen asla kahraman olamaz ama akşam yemeğine yahni olabilir. Bunu aklımın bir köşesine not edeyim. Bu kadar erkek arasından sağ çıkamayabilirim. Bir yalan daha uydurabilirim, son şansımı da kaybederek. Doğruyu söyleyebilirim, gençliğimi ziyan ederek. Bakışlarım yavaşça Casper'a döndüğünde gözlerimi kırpıştırıp tekrar çocuklara dönerek köpeği işaret ettim. "Casper..." herkesin gözü üzerimde olduğun için müthiş bir baskı hissediyordum. "Birkaç şifalı ot bulmak için nehrin kenarında geziniyordum." hangi nehir? Han nehri mi Yeri? "Casper aniden aralıksız havlamaya başladı ve ben ne olduğunu anlayana kadar kendimi sürüklenmişçesine burada buldum." hadi ama kimse mi köpeği nereye giderse oraya koşmak zorunda kalmadı bu zamana kadar? "Velhasıl kelam... onu buradan çıkmak için ikna etmeye çalışıyordum taa kiii..." hafifçe başımı onlara doğru eğdim "Duvarlarda gölgeler görene kadar.." birkaç devrilen göz ile bu şekilde devam etmemem gerektiğini anlamıştım ama işte yalan bu ağızdan kolay düşmüyor. "onları incelerken bir anda sizin seslerinizi duyunca istemsizce saklanma gereği duydum ve işte sonu böyle oldu." şimdi diğer sorularını cevaplamaktaydı sıra. "Adım da... Bong Soo" ve bir de acıtasyon eklersek "177 yaşındayım   " Ağzımdan o sayıyı çıkarttıktan sonra başım belaya girmişçesine dudağımı dişledim. "17 demek istedim..."

PIAO KUREYAMA

Kaşlarımı kaldırmış kızı dinliyordum. Bu... Fazlasıyla... Absürddü... Güzel yerden girmişti ama bazı ayrıntılarda eksiklikleri vardı. Dudak bükerek etrafımdakileri izledim. Wasaki kollarını bağlamış bir şekilde duruyordu. Ellerini çözüp "Ben beğenmedim." dedi. Yoshiaki ise elini dudağına koymuş bekliyordu. Beklenti içinde o da etrafına bakınmıyordu bu kez. Kendi kendine bir şeyler düşünüyordu ve muhtemelen garip çıkarımlarda bulunuyordu. Derin düşüncelerinden sıyrılıp elini kaldırdığında kafasında ampulü görebiliyordum. Bir adım ileri atıldı. "Bir keresinde May Hala'nın köpeğini gezdirmeye çıkarmıştım ve kaybolmuştuk. Köpeğin arkasından koştum! Evet evet, köpekler arkasından koşturuyor." dedi heyecanla. Fakat çevresinden herhangi bir tepki alamamıştı. Hareketleri yavaşladı. Tekrar tavır değiştirerek "Ihım. Yani... Bence de şüpheli bir durum. Bir cin olma ihtimalini de göz ardı edemeyiz." dedi tekrar bir adım gerileyerek. Çizgifilmlerdeki gibi kendi suratıma bir şaplak atmayı istemiştim. Ama güzel yüzüme kıyamadım. Herkesin suratındaki o bıkkın ifadeyi görebiliyordum. Nereo ise göz teması bile kurmadan sadece sol elini sol omzuna atıp onu kendine yaklaştırmıştı. Birilerinin Yoshiaki'yi durdurması gerekiyordu. Birilerinin ise durumu toparlaması. "O kadar da absürd değil." dedim kendimden emin olmaya çalışarak. "Ama senin için XX kromozomuna sahip birinin absürd olup olmamasının bir önemi yok öyle değil mi?" dedi Wasaki. Ne asabi bir çocuk. Bir kızı dövecek değildi,neden bu kadar hiddetliydi ki? Janique "Pekala. Wasaki'nin ismini, hatta ve hatta soy ismini, nereden biliyorsun?" dedi. Gözler tekrar kızın üstünde toplanmıştı.

MIN YERI

Point. Güzel bir soru. Ben bu işin içinden nasıl çıkacaktım? Tanrım bir yol göster. "İçeri gelirken biriniz ona öyle seslendi ya?" dedim hatırlamıyor musun eşek sıpaları dercesine. "Artık bu -sen kimsin?- sorgulamasını bitirsek? Çünkü benim midem bulanmaya başladı. Stres yaptığımda hep böyle oluyor." elimi midemin üzerine getirip hafifçe bedenimi büktüm. Belki insaf edip beni bir yere oturturlardı, bir şeyler falan ikram ederlerdi. Yoshiaki'den bir geçmiş olsun dileği ile şifa öpücüğü de alabilirdim tabi. "Eee gençler böylece duracak mıyız öhm.."

JANIQUE AKIMOTO

Sonradan gelmiş olduğum için kimin kime nasıl seslediği konusunda emin olamadım. Derin bir nefes verdim. "Pekala. Özel eşyalarınızı kontrol edin. Daha sonra bunu sorunsuz bir şekilde bitirelim." dedim ve alnımı ovaladım. Herkes biraz dağılmıştı. Ben de kendimi koltuğa attım. Wasaki etrafa bakınıyor, Nereo ise onu takip ederek rahatsız etmeye çalışıyordu. Tomohiro duruşunu bozmamıştı. Piao da kararsızca ayakta dikiliyordu. Yoshiaki ise sıcak su alıp içine bitki çayı paketlerinden birini atmıştı. Süzgeç şeklindeki paketle karıştırıyordu. Bardağı kıza uzattı. Tomohiro ile ona dik dik bakıyorduk. "Neh? Yere kusmasını istemeyiz. Hem hipokrat yemini diye bir şey var!" dedi. Aletrnatif tıbbın ya da davetsiz misafirlerin, hipokrat yeminine girdiğini sanmıyordum. Piao, Yoshiaki'yi kolunun altına alıp "Gel buraya ponçik şey diyerek kafasını sevdi." Gözlerimi onlardan çevirdim. Tomohiro hala kıza bakıyordu. Bense gözlerimi kapatıp, kolumu koltuğun kenarına yaslayarak parmaklarımı göz kapaklarıma yasladım.

MIN YERI

Yoshiaki'nin elinden aldığım ilk şey... kutsal bardak. Bunu bir şekilde çayımı bitirdikten sonra yanımda götürmeliydim. Janique ile aynı okuldaydık ama ilk kez birinin beni okulda görmemiş olmasına seviniyordum. Dikkatimi çok dağıtmadan Yoshiaki'ye gülümseyerek "Teşekkür ederim," demiştim. Belki de ilerde ilişkimizin aşk doktoru da olurdu kim bilir. Çayımdan bir yudum alıp yüzümü ekşittim. "Şey... şeker koysak biraz olmaz mı ben böyle içemem de bunu?" Tomohiro'nun bakışları daha da soğuk bir hal aldığında yutkunmuştum. "Sorun değil zaten şeker iyi değildir ehe." memnuniyetsiz bir şekilde birkaç yudum daha aldıktan sonra, ki midem bulanmıyordu ama birazdan bu çay yüzünden bulanacaktı, etrafa göz atıp "Yalnız, burası oldukça büyük, genelde burada mı toplanıyorsunuz, ya da kalıyorsunuz?" diye sordum meraklı görünmeye çalışarak. Oysa biri sorsa kimin eşyası nerede onu bile tarif edebilirdim ama bugünlük bu kadar kaşınmak yeterliydi.

TOMOHIRO INABA

Ona soğuk bir şekilde bakmayı sürdürdüm. Şansını fazla zorluyordu. Çayını içmeli ve o sidikli köpeğini de alıp gitmeliydi. Bakışlarımı fark ettiğinden olsa gerek benim dışımdaki her yere bakıyordu. Onu cevaplayan yine Yoshiaki oldu. "Burası bizim ennn birinci yerimiz. Toplanma noktası." dedi kafasını Piao'nun koltuk altından uzatarak. Janique parmaklarını gözünden çekmiş ve Yoshiaki'ye bakmıştı. "Sana yabancılar konusunda ne demiştim?" dedi. Yoshiaki yine bir çocuk gibi dudak büzdü. Janique derin bir nefes verdi. Piao ise Yoshaki'yi taklit edercesine, çocuksu sesler çıkararak "Tamam anneee..." dedi. Yoshiaki onu cimciklemişti. Böylece koltuk altından kurtuldu. Komik görünüyorlardı. Gözümü onları kesen kıza çevirdim. "Elindeki... Hala bitmedi mi?" dedim.

MIN YERI

Çayımın son yudumu genzime kaçmıştı. Şuan yerimde bir başkası bu bakışlara maruz kalsa 3. reenkarnasyonunu tamamlamıştı. Bardağın içindeki sallama çayın çöpünü çantama atmak istiyordum ama bakışlar bir türlü izin vermiyordu. "Öhm... ben gitsem iyi olacak." Bardak elimde çantama döndüğümde hızla ön cebi açıp çöpü içine atmıştım. Umarım notlarımı mahvetmezdi. "Verdiğim rahatsızlık için özür dilerim." dedim başımı hafifçe eğerek. zerre pişman değildim hatta tekrar yapmayı düşünüyordum ama çaktırmayalım. "Tam olarak buradan nasıl gidebilirim, gelirken koştuğum için yollara çok dikkat edemedim de."

NEREO SAKAGUCHI

Wasaki bir şeylerin kaybolmadığını görünce pes etmişti. Dönüp konuşanlara baktı. Sakaguchi de çenesni onun omzuna dayamış arkasından izliyordu. Kollarını Wasaki'nin beline dolamaya çalıştı. Wasaki hızla ittirmişti. Konuşanlara bakarken ikinci kez denedi en hınzır haliyle. Bir kez daha eli itilmişti. Üçüncü kez denediğinde suratına bir dirsek yiyordu az kalsın. Hemen kenara kaçtı. "Tam olarak buradan nasıl gidebilirim, gelirken koştuğum için yollara çok dikkat edemedim de." cümlesini duymuştu. "Ben yolu gösteririm." dedi zıplayıp ortaya geçerken. "Hem Yoshiaki'yi de evine bırakırım." diye ekledi. Janique tek kaşını kaldırarak bakmıştı. Sakaguchi gibi bir deli, bu ikisiyle başa çıkabilir miydi? "Tabiki de iki çocukla başa çıkabilirim." dedi. Pek de inandırıcı değildi. "Bana güvenmiyor musunuz?" dedi biraz daha dikelip kendinden emin bir duruş sergileyerek. Tabiki de güvenmiyorlardı. "Hayır güveniyorlar!" diye çıkıştı şizofrence. Pes etmişlerdi. Janique 'ne haliniz varsa görün.' der gibiydi. Tomohiro da bakışlarını üzerlerinden çektiğinde, izin verişi onaylanmıştı. Sırıttı Sakaguchi. "Hadi gidelim." dedi kapıya ilerleyerek.

MIN YERI

Komboooo. Hem mekanlarını işgal etmiştim hem de beni geçiriyorlardı. Bir de su dökseler gece mutluluktan ağlardım. Beni geçirecek minik kelebeklerimi takip etmeden önce heyecandan olsa gerek geride kalanlara el sallıyordum ki Tomohironun aniden bana dönmesi ile elim hava öylece kalmıştı. Sağa sola sallayarak "Elim de bugün amma ağrıyor. " söylene söylene Yoshiaki ve Nereo'nun arkasından yürümeye başladım. Mekanın dışına çıkmıştık, gözlerimi Yoshiaki'den ayırmıyordum. Güneş ışığında ayrı güzel görünüyordu erkeğim. Başını çevirip bana baktığında gülümsedim. "Teşekkür ederim inceliğiniz için, gerek yoktu hiç" ya da öyle dememeli miydim madem gerek yok deyip geri dönerseler? Caddeye çıkana kadar arada itişip kakışmaları dışında bir şey konuşulmamıştı. Yolun sonuna geldiğimizde, o acı vakit geldiğinde yavaşça Nereo'ya doğru eğildim."Söylediklerimi unutma... sana bu yeteneğin bahşedilmesinin bir nedeni var tıssss" Sonrasında Yoshiaki'ye dönmüştüm. "Sana ek bir şey bahşedilmese de olur, sadece böyle dikilsen bile dünyaya yeterli."

YOSHIAKI SUKENO

Sırıtıp "Hadi gidelim." diyen Oreo'mun arkasından koştum. Ona çarpana kadar durmamıştım. Çarptığımda ise bana baktı ve karşılıklı sırıttık. O da bana omuz atıp koneynırla arasına sıkıştırmıştı. Sıkışmamak için hızlanmıştım ama ikisine de sürtününce kaçamamıştım. Ben hızlıca kaçmaya çalıştıkça o da hızlanıp bana engel oluyordu. En sonunda sıkışıp hareket edemez hale gelince kıkırdadık. Üstüme çullanmıştı resmen. Omzundan bir ısırık aldım ben de tatlı Oreo'mun. Bağırıp bir adım gerilemişti. Yarım bir şekilde arkasını dönüp cin kıza baktı (Tabiki de cin olmadığına hala ikna olmuş değilim O.O). Sonra tekrar bana dönüp "Shhh... Kızın yanında n'apıyorsun bakıyım? Sana yabancılar konusunda ne demiştim?" dedi Janique'yi taklit ederek. Hiçbir şey. Oreo'm beni hiç uyarmazdı. Tabi yakalanmamak konusu dışında. Genelde beraber azar yiyen taraf olurduk. Sadece güldüm. Eliyle saçımı okşadı. Sonrasında telleri geçtik. Cadde bir iki adım ötedeydi. Hepimiz duraklamıştık. En son telden geçen köpeğe eğilip sevdim. Mantar koltuğa sıvısını bırakmasına rağmen sevimli görünüyordu ."Söylediklerimi unutma... sana bu yeteneğin bahşedilmesinin bir nedeni var tıssss" dedi cinli kız. Evet evet, hapşurduğu için cin olamazdı. AMA CİNLİ BİR KIZ OLABİLİRDİ! Öyle kalakalmıştım. Korkarak cinli kıza çevirdim kafamı.  "Sana ek bir şey bahşedilmese de olur, sadece böyle dikilsen bile dünyaya yeterli." dedi. Açıkta olan ağzımı kapatıp kafamı hızlıca yukarı aşağı salladım. Ne dediğini anlamamıştım ama huyuna gitmeye karar verdim. Bu cinli kızın ne yapacağı belli değildi. Bir an önce Oreo'm ile de konuşmalıydım. Ayağa kalkıp koluna yavru ahtapot gibi sarıldım. Oreo'm da boşta kalan elini avuç içi ona bakacak şekilde kaldırdı. Fakat hareket ettirmedi. "Köpeği daha sonra da ödünç vermelisin. Piao üzerinde güzel fantezilerim var." diyip sırıttı. Ve elini indirdi. Bense koluna daha sıkı sarıldım. "Janique yabancılarla konuşmamamı söyledi." dedim sertçe. Bu hiç erkekçe olmamıştı. Sorun değil. Cinli kızları fazla kızdırmamak gerek.

MIN YERI

Yoshiaki: BEN SEVİMLİ FALAN DEĞİLİM Yoshiaki: BANA BÖYLE SESLENME Yoshiaki: YETERİNCE ERKEKSİYİM Yoshiaki: BÜTÜN KIZLAR KORKSUN BENDEN! Janique: Kawaii~

Yoshiaki: Günaydın Janique: Günaydın Piao: Günaydın Archange: Hepiniz robot gibisiniz. Neden daha orjinal bir cümle kurmuyorsunuz? Nereo: GÜNAYDIN SİZİ LANET S*RTÜKLER!

Yoshiaki: Ah ne kadar güzel bir gün, kendimi harika hissediyorum *10 dakika sonra* Yoshiaki: Ne kadar berbat bir hayatım var! Bir kez olsun mutlu olamayacak miyim!

[Bu kısmı dolduracağım]

Wasaki:  [Bu kısmı dolduracağım]

Tomohiro:  [Bu kısmı dolduracağım]

Yoshiaki:  [Bu kısmı dolduracağım]

Piao:  [Bu kısmı dolduracağım]

Nereo:  [Bu kısmı dolduracağım]

Üç kardeşten ortanca olanıdır. Bir kız kardeşi ve bir ablası vardır. Annesi ve babası ayrılırken bizzat destek olmuştur. Annesi de babası da şu an arkadaş gibidirler. Tam bir beyefendi olarak yetişmiştir. Adalete önem vermesi ve sözel yeteneğiyle de avukatlık okumaya  karar vermiştir. Uzun ve açıklayıcı cümleler kurmayı, az kullanılan kelimeleri kullanmayı sever. Korumacı da bir yapısı vardır. Değer verdiği şeyleri sonuna kadar korur. Fakat her zaman mantıklı kararlar vermekten yanadır. Disiplinli ve biraz da kuralcı bir yapısı vardır. Daha sessiz sakin ortamlarda dinlenmeyi sever. Kamp yapmak favorisidir. Birini sevdiği zaman ise oldukça sağdık ve dürüsttür. Maç izlemeyi sever. Özellikle de futbol maçı.

#brainsquad #parentsquad

Wasaki: Wasaki, sanki Janique Elf dili konuşuyormuşcasına onu anlamamakta ısrar eder. Aynı dilden konuştukları tek konu futboldur.

Tomohiro: Birlikte grubun anne ve babası gibidirler. Bir karar verileceğinde son sözü söylerler. Fakat Tomohiro biraz daha vurdumduymaz olduğu için, işleri toparlamak genelde Janique’ya kalır.

Yoshiaki: Janique’nun en birinci evladıdır. Janique onu koruyup kollamasına, srekli öüt vermesine rağmen Yoshiaki inatla çuvallamaktadır.

Piao: Hayat görüşleri farklı olmasına rağmen iyi anlaşırlar. Birbirinin görüşlerine saygı duyup, güzel vakit geçiriyorlar.

İç sesi tarafından ele geçirilen Nereo tam bir şizofrendir. Sürekli kendisi ile konuşur ve iç sesine cevap verir (bkz.deadpool). Bu yüzden arkadaşları arasında #shizophrenicsquad ile bilinse de kimse gerçek bir şizofren olduğunu bilmemektedir. Sesi güzeldir. İyi bir taklit ve oyunculuk yeteneği de vardır. Çokça eşek şakası yapar. Sınırları yoktur ama şakaları acıtsa da öldürmez. Dışarıda da şakalar yapan Nereo’yu tanımayan birinin, şaka yaptığını anlaması oldukça zordur. Tiyatral yeteneğiyle, ilginç kurgularını birleştirerek insanları kandırır. Konteynırlara sprey boyalarla bir şeyler çizmeyi sever.

#gaysquad #schizophrenicsquad

Wasaki: Nereo’nun en sevdiği hedeflerinden biridir. Sonunda dayak yiyecek bile olsa, tepkileri hoşuna gittiği için bir çok kez şakalamıştır.

Tomohiro: Birlikte üç dakika sanatsal bir şey konuşmaya başladıklarında dördüncü dakikada konuyu unicornlara getirir. Nereo’nun hızına ve fantezi dünyasına yetişmek kolay değil tabi. Ama #schizophrenicsquad olarak çok şekerler.

Yoshiaki: Nereo’nun en birinci yoldaşı. Spastik bir dahi olan Yoshiaki, Nereo’nun kirli emellerine alet olmaktadır.

Piao: Birlikte giriştikleri küçük organizasyonlarda da sosyal zekaları birleştirip harika işler çıkarırlar. Fakat genel olarak Piao daha sağduyulu olduğu için, eşek şakaları vs durumlarını uzaktan izlemektedir.

Oldu olası yaramaz bir çocuktur. Akrep burcu olmasının da etkisiyle hanımlarla arası daima iyi olmuştur. *göz kırpma* Genetik güzelliğinin *cidden* de farkında olan Piao bey sevimli mimikler ve jestler yapmayı sever *aegyo king*. Çalıştığı yerde lezzetli kahveleri ve latte art yeteneği dışında hoş muhabbetiyle de *öhöm öhöm* ilgi odağı olmaktadır. Arkadaş grubu içerisinde ise dengeleyici rol oynamaktadır. Hangi taraf daha az kişiyse o tarafa destek olarak olayı toparlar.

#dickhead

Wasaki: Çocukluk arkadaşı olmasalar fena kavga edebilirlerdi. Tarzları oldukça farklıdır. Ama oyun ya da film konusunda benzer şeyleri severler.

Tomohiro: Çalıştığı kafede sık sık birlikte takılırlar. Kızları etkilediği kahve kitap muhabbetlerini kullandığı tek düzgün zaman, birlikte geçirdikleridir diyebiliriz.

Yoshiaki: Saf Yoshiaki’yi sempatik bulur. Kızlar konusundaki kara bahtını yenmeyi birçok kez denese de hüsranla sonuçlanmıştır.

Nereo: Nereo’yu oldukça eğleneli bulmaktadır Piao. Onun şakalarına katılamasa da uzaktan izleyip gülmekte yetinmektedir.

İkisine de anne dediği lez bir çiftin ilk evlat edindikleri çocuk Yoshiaki, her zaman gay damgası yemiştir. Kendisini "Üç defa erkekle öpüşmek ve pembe rengini çok sevmek… Ha birde korkak olmak gay olmak değildir. Tamamen seksi bir erkeğim ben." diye ifade etmesi hiçbir şeyi değiştirmemiştir. Her zaman sevdiği kızların gay kankası olarak kalmış ve homofobik erkeklerin maskarası olmuştur. Neyse ki monsta adını verdikleri zıt karakterlerin mutlu mesut yaşadığı bir grubu vardı da bu yaşına kadar intihar etmedi. Evet, dışarıdan her ne kadar sürekli gülüp espriler yapan, asla yerinde durmayan eğlence manyağı biri gibi dursa da geceleri ayna karşısında ağlayan bir bebe. Dondurmayı, kızları, kedileri, kızları, modayı, kızları, pembeyi, kızları, birilerinin yüzüne osurmayı, kızları,insanlara lakap takmayı, kızları, Wasaki ile sevgili şakalarını, kızları, monsta grubunu, kızları ve tıp okumayı çok sever. Ve evet kızları sever. Ha birde saç boyatmayı, tabi spreyle çünkü kalıcı şekilde olmasına asla annesi izin vermez. Kısacası yavru kedi gibi olan Yoshiaki'yi herkes evinde beslemek ister ama kimse aşık olmak istemez.

#gaysquad

Wasaki: Kısaca Wasakiaşkım. Dışarıdan birinin gördüğünde gay olduğunu resmiyete kavuşturacağı bir ilişkileri vardır. Yoshiaki ölesiye sever Wasaki’yi. Wasaki de Yoshiaki’ye hiçbir zaman kıyamamış ve onu hep kanatları altına almıştır. Hiçbir hareketini yadırgamadan sever Wasaki, Yoshiaki’yi.

Tomohiro: Bir yerlere oturup kımıldamadan kitap okuyan Tomohiro, Yoshiaki tarafından bir çok kez canlı mı diye kontrol edilmiştir. Monsta’nın babası olarak Yoshiaki’nin isteklerini red etmesiyle de, Yoshiaki etrafta dudak bükerek dolaşmaktadır.

Piao: Piao’nun kızlarla ilişkisi Yoshiaki tarafından bir hayranlık sebebidir. Birçok kez birlikte de takılmalarına rağmen gay damgası peşini bırakmamıştır.

Nereo: Yoshiaki’nin en kafa arkadaşı Nereo’dur. Etrafta dolaşıp sinsice insanlara şakalar yaparlar. Grup içinde grup kurmuşlardır resmen. Anormal bir ikilidir Oreo ve Yoshy.

Annesi ve babası emekli olup Honolululu’ya (Hawaii) yerleşmiştir. Tek coukları olan Tomohiro ise tek başına yaşamaktadır. Eğitimli bir ailenin kitap kurdu oğludur. Çocukluğundan beri kitaplara ayrı bir ilgisi vardır. Saatlerce kütüphanelerde oturup kendini kaybedebilir. Sessiz sakin kendi halinde bir çocuktur. Fazla konuşmaz. İç sesini dinler. Sürekli iki alem arasında gidip geldiği söylenir. Canı istemediği zaman cevap vermeye tenezzül dahi etmez. Ya da aniden bir şiir okumaya başlar (bkz. schizoprenicsquad).Bilgece söylenmiş sözleri de sever. Boş zamanlarını kütüphane de geçirir. Kütüphanede çalışmışlığı da vardır. Onun dışında da üniversiteyi kazandığı yıl, bir yıl okulu dondurarak çeşitli işlerde çalışmıştır. Bu sırada hayatını nasıl devam ettirmek istediği hakkında düşünmüştür. Biraz keşiş gibi dolaşır etrafta. Spor yapmayı, hayvanları ve bitkileri sever. Akşamları koşu yapmak ve bisiklet sürmek favorileridir.

#schizophrenicsquad #brainsquad #parentsquad

Wasaki: Wasaki’yi fazla içgüdüsel hareket eden biri olarak bulsa da grupta en güvenerek dertleşebileceği kişi olarak görmektedir. Bazı cıvık hareketlerine başkalarına gösterdiğinden fazla anlayış gösterir. Wasaki’yi dizginleyebilen sınırlı kişilerden biridir.

Yoshiaki: Tıp kazanmış olmasına rağmen çocukça düşünen Yoshiaki, Tomohiro için tam bir MindFuck sebebidir. Aralarında en gariplerinin o olduğunu düşünür.

Piao:  Tomohiro Piao’nun çalıştığı kafeye gitmeyi ve kahvesini içmeyi sever. Orada bromance moments akıp, kahveye bulanmış kitap muhabbeti yapabilirler.

Nereo: Kocaman adam olmasına rağmen garip davranan Nereo’ya gözü çıkana kadar dik dik bakabilir Tomohiro. Rahat tavırlarına rağmen Nereo ile yalnız kaldığında sürekli onu kontrol etme ihtiyacı duymaktadır.

Orta halli bir ailede dünyaya gelen Wasaki ailenin üçüncü ve en küçük çocuğudur. En büyükleri olan abisi evlidir ve ikizleri vardır. Ablası ise yeni evlenmiştir. Babasının çok fazla kötü alışkanlığı olması aileyi fazlasıyla kötü etkilemiştir. Annesi ise ailede daha toparlayıcı bir rol oynamaktadır. Çocukluk arkadaşları ile büyüyen Wasaki, arkadaşları arasında en asi olanıdır. Aynı zamanda asabidir de. Çabucak sinirlenip kavga çıkarabilir. Çok fazla insan dövmüşlüğü, zaman zaman da zorbalık yapmışlığı vardır. Alkol ve sigara kullanır. Dışarıdan hep asık suratlı ve korkutucu görünse de arkadaşları arasında kolayca cıvıyabilir. Okumayacağı söylense de son senesinde derslerine asılıp bir üniversite kazanmıştır. Büyüdükçe kendi çapında bir gelecek planlaması yapmaktadır. İnatçı, asi ve fazla cesur biridir. Lafını kimseden esirgemez. Uyumayı sevmez. Gezmeyi dolaşmayı sever. Uzaktan sert görünür ve her an kavgaya hazırdır. Saman alevi gibidir. Fakat çabuk da kaynaşabilir. Çocukluktan kalma bir alışkanlık olarak limana gediği zaman eline bir sopa alarak çevredeki konteynırlara vurarak gürültü yapıyor. Heteroseksüel ama eşcinsel şakaları da yapıyor, yakın arkadaşlarına sarılıp okşayabiliyor.

#gaysquad

Tomohiro: İki zıt karakter olsalar da garip bir şekilde iyi anlaşırlar. Birbirine karşı tahammül sınırları daha yüksektir. Wasaki Tomohiro’ya zaman zaman eşcinsel şakası yapar, gıdışını falan okşar.

Yoshiaki: Wasaki, Yoshiaki’yi evcil hayvanı gibi seviyor. Kimi zaman alnına sert fiskeler atsa bile arkadaşları arasında en çok vakit geçirdiklerinden biri. Bu saf çocuğu sürekli koruyup kolluyor.

Piao: Eğer yakın arkadaşı olmasa Wasaki’den sağlam bir dayak yerdi Piao. Kafa yapıları pek uyuşmaz. Ama benzer zevkleri etrafında oldukça eğlenceli zaman geçirebilirler.

Nereo: Wasaki ve Nereo, Tom ve Jerry gibidirler. Verdiği ağır tepkiler ile sık sık Nereo’nun şaka kurbanı olmuştur Wasaki. Wasaki Nereo’yu bir çok kez öldüresiye kovalamış, bir o kadar da öldüresiye dövmüştür.