Nur

Karşıma geçti, “Neden? diye sordu. Bağırdı çağırdı, beddualar etti. Bense dudaklarımdaki gülümsemeyle izledim onu. Sustum, tek kelime etmedim çünkü biliyordum, bütün kelimeleri süsleyerek önüne dizsemde o beni anlamayacaktı.

Kendimi özledim.

Hayat ve ben birbirine küsmüş iki küçük çocuk gibiyiz.

Ne yaparsam yapayım asla olmayacak gibi hissediyorum.

Vazgeçersem 7 yaşımı öldürmüş olurum.

Kocaman bir yığıntının altında kalmış gibiyim.

Mutlu bir ailenin meyvesi değil de mutsuz bir ailenin kanayan yarası olduğunu farketmek.

Atamadığım binlerce adımın yanık izi var ruhumda.

Ruhu acıyor ayaklarımın.

Hiç geçmeyecekmiş gibi.

Yaşarken ölüyorum bu ara. Ama halledeceğim.

Tutunabilir mi sence tanrıya?

Bir gün büyüyorsun ve geriye sadece pişmanlıklar kalıyor.

Bugünlerde ruhumda korkunç bir ur var.

Bir gece ansızın al canımı Allahım. Yaşanmıyor böyle.