ῥανίς,-ίδος.

πατάω το κουμπί, κατεβαίνω -3

το σάλιο μου στεγνώνει, το στομάχι μου σφίγγεται

δεν με αγγίζεις ούτε τυχαία με τα χέρια σου,

δεν με αγγίζεις ούτε με τις πράξεις

μου πετάς, σαν τα παιδιά που παίζουν μήλα, μια φράση

και εγώ μένω ακίνητη, προσπαθώντας να αντιδράσω κάπως

τη μέρα που κατέβηκα πρώτη φορά από εκείνον τον δρόμο για να σε συναντήσω

αυτή είναι και η πρώτη ανάμνηση που έχω από εκεί- και ας ακολούθησαν χιλιάδες

από εκείνη τη μέρα έμαθα τη σειρά που ανάβουν τα φανάρια απ'έξω, περίμενα την Ι. να της πω τα νέα μου, την περίμενα να μοιραστούμε τα άγχη μας, τις χαρές μας, τα όνειρα μας

και όλα αυτά χωρίς εσένα

σήμερα ξύπνησα με το βάρος της απόφασης, αν έχει έρθει η ώρα

και με το βάρος της σκέψης ότι μπορεί πια τίποτα να μη θες από εμένα

και ας ήσουν αυτός που γύρισε

μόνο που εγώ είμαι πάντα εκεί και πάντα εδώ

στέκομαι όπου με τοποθετείς και σχεδόν σε ευχαριστώ που έχω μια γωνίτσα, το εικονίδιο και το όνομά μου, στα μηνύματά σου

μπορεί αν βρω τους τρόπους να μείνω εκεί -έστω και για λίγο- να γράφω πάλι μανιωδώς

και αυτό να μου δώσει μια αίσθηση πληρότητας

όσο για σένα, ξέρω ότι θα φύγεις, αν δεν το έχεις ήδη κάνει

βλέπεις ποτέ δεν ξέρω, περιμένω υπομονετικά να δω αν χάνεσαι στα δάκτυλα μου, αν μεταπηδάς ανάμεσα στον δείκτη και τον παράμεσο ή αν δεν είσαι εκεί.

αυτό το μήνυμα θα με έκανε

να νιώθω πεταλούδες στο στομάχι

πέντε χρόνια πριν

αυτό το μήνυμα θα με έκανε

να θέλω να ξεράσω από θυμό

σήμερα

αυτό το μήνυμα με κάνει να σκέφτομαι

γιατί σε σκέφτομαι ακόμα

γι' αυτό σου άφησα λίγο χώρο μέσα στο μυαλό μου

να έχεις τα πράγματά σου ξεχασμένα σε μια γωνιά