Random and Paradox

Bakit hindi mo ko kayang mahalin

Noong bata ako, palagi akong pinapagalitan ng nanay ko. Naiinis sakin, bakit raw napakarami kong tanong.

Bakit sinusundan ako ng buwan habang naglalakad ako galing sa tindahan?

Bakit makati kapag kinakagat ako ng langgam sa paglalaro sa damuhan?

Bakit sumasara ang makahiya kapag akin tong hinahawakan?

Napakasimple ng mga tanong ko noon.

Anong nangyari ngayon?

Kung ang mga tanong ko dati, nasagot rin ng mga libro. Bakit ang tanong ko ngayon, kahit pati ako nabobobo?

Sinubukan kong matanong sa iba, pero  hindi ko rin naman pinansin mga sagot nila. Nahihibang na talaga ako, hindi ba?

Hindi ako pinapatulog bawat gabi. Napakasakit sa ulo, hindi ko magawang isantabi.

Paulit ulit tumutunog sa isip ko at puso ko. Kulang na lang sa paghabol sa sagot ay ako ay hingalin, bakit. Bakit hindi mo ko magawang mahalin?  

Sa bawat tawag mo, kahit may ginagawa, sa pagsagot, magmamadali ako.

Kulang na lang magmadali sa pagtakbo papunta sayo.

Uy anong problema, nandito lang ako para damayan ka.

Kapag hindi mo na kaya, sige lang sumandal ka,

Nasaktan ka na naman ba, halika dito, patatahanin kita.

Iniwan ka na nya, nandito ako, ang dakila mong extra. Ginawa ko naman ang lahat, ngunit subalit datapwat, pagmamahal ko pa rin ba ay hindi sapat?

Isang araw pagkatapos kong kumain. Hindi ko sukat akalain, habang pinagmamasdan ko yung bulaklak na binigay mo, aking mapagtatanto mga kasagutan sa tanong ko.

Hindi kasi ako kagaya ng mga tipo mo.

Hindi ako maganda kagaya ng mga babaeng kinabaliwan mo.

Hindi ako yung tipo ng babae na babae kong kumilos.

Yung tipong kung gumalaw, hagod ng isang haplos.

Hindi ako seksi, na kasing hugis ng bote ng pepsi.

 Hindi ako yung tipong para sayo nakakasabik, ako yung kinakaibigang matalik.

At higit sa lahat,

Hindi ako yung tipo ng babaeng minamahal, ako lang yung babaeng dadaanan mo lang dahil alam mong ikaw ay minamahal.

 Napakadaling tanggapin ang sagot sa kung bakit color green ang blackboard  kesa sa sagot sa tanong ko na ito.

"I’m here waiting”? I am also here waiting, FOR YOU.

“Habol ako ng habol sa iba.” Napapagod na rin tuloy akong habulin ka.

“Hindi na ko magpapakat*nga sa kanya.” Bakit ako nagpapakat*nga pa rin sayo?

“Lahat na lang ng babaeng minamahal ko niloloko ako.” Try mo kasi kong mahalin eh no?

“Pare-pareho lang lahat ng babae, manloloko”. So hindi pala ko babae? 

“Ano bang mali sakin?” Bulag ka. Hindi mo ko makita. Manhid ka rin pala. Hindi mo maramdaman.

“Panget ako eh” Lechugas, hindi ako sa hitsura tumitingin. 

“Sorry kung naging manhid ako. Pero sana bestfriend pa rin tayo.” Sana maramdaman ko naman eh no?

Saw a man enter the train from Araneta Center Cubao station with his son. There’s an empty space in the seat and the man let his son, who is about 3-4 years old I guess, sit and he’ll just stand. But his son whined and wants him to sit down and he’ll just sit on his father’s lap. So the man did it so.

I smiled as I stared at them. I just realized how much a father really loves his children or how a parent really loves their children. They’re ready to sacrifice their own convenience for the sake of their children. If my daddy and I were in that situation, I am sure he would do the same.