rüyamda askerdim. ne alaka bilmiyorum ama bi köyde işlenen cinayetleri araştırıyordum bi tanesi bi çocuk cinayetiydi adam pedofiliydi çocuğu katletmişti. onun peşinden koşup yakalamaya çalışırken karnımın sol alt kısmına kurşun yemiştim. ama garip olan ne kanamam vardı ne başka bir şey ondan önce de aynı hizada sağ kısımdan yaralanmıştım ve ayaküstü bi doktora göstermiştim tedavi olmuştum falan. bu sefer de bulunduğumuz köydeki hastaneye gidiyorduk çocuğun otopsisi için ben sırtımı bi kapıya yaslamışken kapı çat diye geriye gidiyordu bi odaya düşüyordum. odada beni daha önce tedavi eden doktor vardı ve bana bas bas bağırıyordu işte biraz huzur verin falan diye. adam ödümğ koparmıştı amk. alelacele çıkıyordum ordan sonra tekrar geliyordum yaramı gösterip tedavi edebilir misiniz diyordum adam bakıp niye daha önce gelmedin ölmeyi mi bekliyordun diyordu sonra da içerde kalan kurşunu falan çıkarıyordu. rüyam zaten çok saçmaydı huysuz doktorumun ali atay olması daha da saçmaydı.

olan olur biten biter insan bardağın komik tarafını görebilmeli lay lay lom get the fuck get in the truck anlayacağınız

üstümde babamı arayıp 'baba ben seni özledim' diyememenin ağırlığı var

dün gece rüyamda seni gördüm d. o kadar gerçekçiydi ki. yurdumun önündeydin. sonra odamda. çok garipti hatta odam oda gibi değil de sınıfım gibiydi. ama odam olduğunu biliyordum. niye o kadar uğraştın çabalasın bilmiyorum ama sadece açıklamaya çalışıyordun kendini. sonunda ise özür diledin. sana yemin ederim o özür geçirdi her şeyi. hani rüyamdaki affettirme çabaların değil de o içten gelen özrün var ya işte o içimi ferahlattı. ama dedim ya rüya diye. çünkü ne sen ve ben yan yana geliriz ne de sen o kibrini bırakıp içten içe pişman olur da özür dilersin. rüya olduğu da buradan belliydi.

siz nasıl seviliyorsunuz? ben arkadaşlarımın aylık dumplarında, priv ve main hesaplarındaki tüm gönderilerde varım..

siz kim tarafından seviliyorsunuz? ben canım her sıkkın olduğunda elinde balonlarla hediyelerle gelen, anlık fotoğraflarımı çeken ve bunu çıkarttırıp duvarına asan, komple benim için postlar atan ve daha sayamayacağım tonlarca şey yapan arkadaşlarım tarafından seviliyorum.

galerimde gezinirken şuan konuşmadığım ama zamanında benim için çok değerli olan birinin fotoğrafına denk geldim. kaydırdığımda da çocukluk fotoğrafını gördüm

uzun uzun baktım. fotoğrafı en ince ayrıntısına kadar inceledim. yüzündeki kocaman gülümsemesine baktım, gülerken kısılıp yok olmaya yeminli gözlerine. çocukluk fotoğrafındaki yüz ifadesine. anısını hatırlayınca komik geldi biraz. dudaklarımdaki buruk gülümsemeyle bi sigara içtim. hani ağlamadım ama ağlamışcasına yandı yüreğim. denk geldim dedim ama dürüst olmak gerekirse öyle olmadı. dün liseden bi arkadaşımla dışarıya çıktık. sözde aynı üniversitede okuyoruz ama ayda yılda bir görüşüyoruz. neyse, gezip tozduktan sonra travmay durağına gittik işte o kendinkine bindi ben kendimkine. güneş batmaya başlamıştı ve o manzarayı görecek şekilde oturmuştum. bi şarkı çaldı. hangisiydi hatırlamıyorum. o an dağıldı çünkü biraz aklım. dinledikçe aklıma geldi. burnumun direği sızladı. derin nefes aldım şarkıyı değiştirdim. şarkı geçip gitti de ben gidemedim. sonra lego yaptım. kafamı dağıtmak maksadıyla elli şeyle ilgilendim. gecenin bi yarısı oldu baş başa kaldım kendimle. başa çıkamadım. kendimle yani. girdim galerime indim en derinlere. dik duruyordum başım da omuzlarım da dikti. ama içimde bir şeyler yıkılmıştı. öyle işte.

sonra da amına koyayım sallandık da şükür yıkılmadık diyip resmi sildim evet gam keder efkar falan fistan denilince asssenin ortama girişi

cenaze/taziye olaylarına katılmayalı 3 sene olmuştu. depremden sonra hiçbir cenazeye gidememiştim. şimdi yaşıtım ömrünün baharındaki gencecik bir kızın tabutunun başına çiçek bıraktım. içim yandı.

o annenin gözünde parçalanmışlık, inanamayışı inkârı, bulunduğumuz taziye evine burda ne işim var kimi kaybettik dercesine bakışı, dizlerinin hatta ne dizi tüm vücudunun tir tir titreyişi. nefesimi kesti. cenazesine elimde yirmi karanfille gittiğimdeki o haykırışı. yirmi yaşındaydı kızım diyişi. kulaklarımda hala kadının o haykırışları çınlıyor. üç kere kanseri atlattı ama üçüncüde yenildi. sanki birileri kalbimi ciğerlerimi tutmuş da sivrilttiği pençeleriyle parçalıyormuş gibi yandım. o annenin acısı. ne fecidir ne yangındır yüreği. berna'm diye hıçkıra hıçkıra ağlaması. hepimiz biliyorduk bernanın kendisi de biliyordu bir gün pes edeceğini. ama. beklemiyorduk işte. hayat dolu bir insanın ölümünü düşününce inanması zor geliyor insana. sanki hepimiz bir gün öleceğiz de o yaşayacakmış gibi. öyle işte.

yüzüm sapsarı olmuş, ağzımda bok tadı var, sigara kesmiyor, saçma sikik rüyalar gördüm, cam açık uyumuşum her yanım tutulmuş, odadan çıkan bir tane gerizekalı da dememiş ki şu ışığı kapatayım, inim cinim tepemde, daha gözümü yeni açtım kalp çarpıntısı yaşıyorum rabbim nasıl bir gün ya

gul demetlerimin icine bu sefer de pembe gul eklendi <3 @devirim

;) benim de artık bay yengecim var.

akıl sağlığım konusunda endişeliyiz. taşağını geçiyorlar sen iyi değilsin he diyerek. gülüyorum bunun üstüne ama gözlerinde yer edinen endişeyi de görebiliyorum. evet akli açıdan iyi değilim cümleten hepimiz ne zaman bu antidepresan dönemi bitecek de ayşe eski haline dönecek diye bekliyoruz bekliyoruz yani he

aşırı yakınım olan insanlarla konuşurken konuşamıyorum. şaka değil resmen random atıyorum insanlara ama beni anlıyorlar. çok değişik

telefonda konuşurken konuşmadığımız için 10 saniyelik sessizliğin ardından boşver ablam ben anladım seni cümlesi...

ya MELDKDMSMSKSMSLSMSJ

abi dolunayı arıyorum tamam mı. ya her aramam meşgule atılıyor. ben de bu kız meşgul herhalde diyerek tekrar aramıyorum daha bunu düşünürken de dolu beni arıyor.tam aynı senaryoyu yaşadığımız sıra aklıma geldi. dakikam yok diye hepsini meşgule atıp kendi ariyomus..hüzünçlendim @astronot

ben sana her zaman müsaitim yavrumm

yyyyyyyyaaaaaaa

bugün biri bana "sen ayşesin halledersin" değil de "üzüldüğün şeyleri halledeceğiz birlikte sürekli güçlü durmana gerek yok" dedi. dumura uğradım