RAAM-TV

Raam-TV, deel 1. Voor-coronatijd.

Raam-tv, deel 2. Door de bouw van stuwdammen en huizenblokken van beton schiep Stalin een nieuwe wereld, waarin Tarkovsky, die opgroeide op het Russische platteland in een houten boerenhuis, zich niet thuis voelde. Corona verandert de wereld. Ingrijpend. Een nieuwe wereldorde? Wie zal het zeggen. Feit is dat er gelijkenissen zijn tussen zijn tijd en de onze. Zowel toen als nu is er een ‘voor’ en een ‘na’. #Nostalghia gaat over een tijdperk dat voorbij is en niet meer terugkomt. #nostalgie

17 juli 2020. Een goedgevulde knapzak voor onze buurjongen die naar de middelbare gaat, en een sperzieboontje uit eigen tuin voor zijn kleine broertje ‘met het zachte, witte krulhaar’. 

Wacht hij op het moment dat de winkel opent? De vraag is of de winkel opent. Is hij klant? Waarschijnlijk de enige. Of is het een zwerver? Net als ons buurhondje, vroeger. De aanblik van de vogel stemt me treurig. Zijn wij ook zwervers? Geworden. Niets is meer wat het was. 

‘Les extrêmes se touchent’. 1-1-2020

8 juli. Boer: “Je kunt hier toch geen trekker parkeren.” “Hoezo dat niet? Plek zat. En nog gratis ook.” In het OV moet je van het RIVM en Rutte een niet- medisch = niet coronaproof mondkapje dragen. (Waarom? Ze waren toch tegen mondkapjes.) Echt waar? Ja. De nazi’s waren erg, maar dit is ook erg. Zieke en oude mensen in gesloten ruimtes laten ‘stikken’. Ik heb nooit een auto gewild, en opnieuw mijn rijbewijs halen kost me te veel geld. Bovendien vind ik dat als je de wereld milieuvriendelijker wilt maken, je moet beginnen met je eigen gedrag. Dus als het niet op de fiets kan ... trekken op mijn trekkertrek. Ze gaan 60 km per uur. Dat is mij genoeg. Kan ik ook meedoen met de protesten, he. Ben ik niet meer afhankelijk van jouw goodwill. Wanneer gaan de boeren weer protesteren? Voor een eerlijke consumentenprijs. Supers verdienen tegenwoordig meer dan ooit. Dus. (Als kind leerde ik: eerlijk delen.) Ik lees niks meer over de boeren in de media. (Voor alle duidelijkheid. Ik was geen biertje drinken bij iemand aan het spoor. Ik moest naar de wc. Toevallig kwam er ook een trein langs. Toevallig, want er rijden niet meer zo veel treinen als in voor-coronatijd. Er zaten ongeveer 3 mensen in de trein. Die keken gelukkig op hun mobiel. Alles is weer het oude normaal. Bijna alles.)

10 juli. Een nieuwe doos met ... Nu we geen buitenlandse B&B gasten in ons huis kunnen en willen ontvangen, spelen we zelf voor ‘buitenlandse gast’. (Het is nog waar ook.) ‘Pim, Pam, Pet’ zijn oude spelletjes in een nieuwe doos. ‘Pom, Puun, Petrus’ zijn ‘P’s’ uit een oude doos. Hij verliest altijd met woordspelletjes. (Verliezen is goed voor je ontwikkeling.) En met kwartetten ook best wel vaak. (Te vaak winnen is niet goed voor je ontwikkeling.) Soms spelen we ‘Pesten’. (Ook al met een ‘P’.) Daarin is hij wel goed. (Hij leest dit toch niet.) 

“Waarom schrijf jij zoveel?”, vroeg hij. Ik zou het niet weten. Met het woorddeel ‘veel’ heeft hij overigens wel een punt. Ik heb veel ‘uit te pakken’. Te veel. Veel te veel. (Ik kan het ook weggooien. Hup, in de kliko. Met de ogen dicht. Boer: “Je kunt toch niet alles bewaren.” Hij voert mijn boeken aan de schapen. )

30 juni. De kippen doen het, buurman (die met de koeienvlekjes) doet het. Ik doe het. Snuffelen in de struiken doen we allemaal. Met hetzelfde doel.  #wandelenmetdekippen #bramenplukken #wildekruidenplukken

30 juni. Wat staat er op de grafschildjes?

30 juni. Nu kan ik zien wat het is. Want het werd licht. 

16 juni. Hij: “Wat is dat?” Zij: “Dat zijn kikkers.” Hij: “Je zult hier maar net een huis hebben gekocht. Daar kun je toch niet van slapen. Wat een lawaai.” Zij: “Ik weet niet wat ik erger vind.” Denkend aan de auto’s die op de rotonde zo hard optrekken dat ze hun knalpijp een paar meter verderop verliezen. Hij: “Kwaken ze het hele jaar?” Zij: “Nee. En anders doe je toch oordoppen in.” (Of je gehoorapparaat uit. He, buurman bollenboer. Wat een leuk verhaal, buurvrouw.) PS Zijn het groene kikkers? Of bruine kikkers? Misschien zijn het wel paddengeluiden. Nee, padden kwaken niet. Die knorren. (Net als Hij. En buurman bollenboer kan het ook. Heel goed.)

15 juni. Brandnetels plukken. Op muziek. Leuker kun je het niet maken. Is het een nachtegaal of is het een merel man? Let op de biotoop. Een merel man. Waarom zingen merel mannen altijd (altijd) in het topje van een boom? Hij: “Voor de akoestiek.” Fout. Zij: “Dan kun je in de verte kijken.” Ook fout. Merel mannen zingen in de top (top pop) omdat ze niets aan het toeval willen overlaten. Als je hoog in de boom klimt, kan iedereen je zien. Deze plek is van mij. Hier woon ik. Hier ben ik de Baas. Vogels zijn net mensen en mensen zijn net honden. Een paar dagen later. Hij: Wat ga jij doen?! Ik klim op het dak. (Ik sta al in de goot.) Wat ga jij op het dak doen? Zingen. Zingen?! Ja. Ik wil ook een keer de baas zijn. Maar dat kan toch ook boven aan de trap? O ja.

16 juni. Brandnetelsoep is een delicatesse. Gratis en voor niks. 

26 juni. Hij: “Ik wil zwemmen. Hoe lang duurt het nog?” We fietsen het duin op. Drukke wegen mijdend = een grote omweg maken. “Ik weet niet hoe lang het nog duurt.” Wat ik wel weet is dat ik iets bruins zie zitten op het fietspad. Een pad op het fietspad? Ik stap af. Hij is niet dood, want hij steekt zijn tong uit. Eet hij mieren? Ja. Op het fietspad zitten veel mieren. Maar er rijden ook fietsers. Fetsers die met grote snelheid het duin af fietsen, zien hem niet. Er komt een fietser met een loslopende hond het duin af gereden. Dat is gevaarlijk in het kwadraat. “Houd vast!”, zeg ik, en geef mijn fiets aan hem. Ik ga achter het diertje staan. De fietser wijkt uit. Voor mij, want het padje ziet hij niet. Dit is de 1e die me vandaag de ruimte geeft. De hond loopt door. (Honden moeten aangelijnd in het duin!) Ik probeer het diertje met een tak richting het hoge gras te dirigeren. Maar een pad die bang is verstijft. Hij springt 1 keer op en blijft vervolgens stokstijf zitten. Er komen nog meer fietsers de heuvel af. Ik voel de wind achter mijn rug. Maar blijf staan. Denk: als ze me omver rijden, gaat hij jullie achterna. Want die kwetsbare pad, dat ben ik. Omdat je padden niet met je handen mag oppakken (zout in ons transpiratievocht tast hun huid aan) vis ik een (hergebruikte) blauwe-smurf-latex-handschoen uit de strandtas. (Zo zie je maar weer waar gedragsverandering toe leidt.) Ik til het dier voorzichtig op. Ik zet het niet op mijn hand. Ik minimaliseer het contact. Net als bij de mens. Ik wil ook voorkomen dat het van mijn hand springt en ik hem dan nog een keer …moet aanraken. Voorzichtig zet ik het dier in het gras, met de kop richting duin. Hopelijk helpt dat. Hij dier blijft verstijfd zitten. We fietsen verder. Hij: “Laat hem maar. Hij moet even bijkomen.” We zijn niet aangekomen aan zee. Ik vond het te druk. Hij baalde. Ik had een topervaring.

23 juni. Hij heeft vegan burgers gemaakt van o.a. kikkererwten.