“ Bu gün oturub ölümü düşündüm. İyirmili yaşlarımda və həyat bu qədər gözəl ikən…”

Həyat heç o deyil də yəni

Günlərimi dolu-dolu keçirib yorulmalıyam. Biraz özümdən qaçım, özümü aldadım. Yoxsa bu günlər belə keçmir.

Deyir “ qapını döyən çoxdu amma sən evinin önünü çoxdan hasarlamısan.”

Hissizləşmək, hiss edə bilməmək. Sevinci, kədəri, sevgini, sevməyi, sevilməyi.. Boş-boş yaşamaq. Həyatdakı ən bərbad şeylərdən biridi. Hərdən də özümə əsəbləşirəm hiss edə bilmədiyim üçün. Axı necə ola bilər ki insan hiss edə bilməsin? Qəribədi, bir o qədər də qorxulu. Sanki hər zaman belə olacaqmış kimi..

Əvvəlki qədər düşünməməyə çalışıram artıq. Əslində hər günüm dolu-dolu keçir düşünməyə vaxt tapmıram. Amma 5 dəqiqə boş vaxtım olan kimi hardan gəldiyini bilmədiyim düşüncələr dolur beynimə. Və səbəbini bilmədiyim üzüntü. Fiziki olaraq o qədər yoruram ki özümü evə gələn kimi də yatım düşünməyə vaxtım olmasın. Yoxsa daha da dibə bataram.

Nə etsəm də həyatımı qaydasına qoya bilmirəm. Günlərim o qədər qarışıqdı ki.

Necə hiss etdiyimin bir önəmi yoxdu, davam etmək məcburiyyətindəyəm.

Yaşamağa olan həvəsim günü gündən ölür

Bu aralar həyat "another love" kimi hiss etdirir.

Hər daim bu qədər yorğun olmağı necə bacarıram bilmirəm.

Əllərim əvvəlkindən daha çox titrəməyə başlayıb artıq.