Pürmelâl

Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu. Hep böyle mi bu?

Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer…

Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına aynalarla kaplattım, ölü ben’im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden! Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben. Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.

Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına

niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına

niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?

“Öyle güzelsin ki

kuş koysunlar yoluna”

Jeaniene Frost

İnsan bazı günleri kitapların arasında saklayıp kurutmak istiyor.

ne ismimiz,ne dış görünüşümüz,ne ırkımız belirler kim olduğumuzu.

kim olduğumuz hayattan ne istediğimizde,tutkularımızda,yalnızken ne düşündüğümüzde,ne yaptığımızda saklıdır.

kader bize yön vermez. biz yön vermesine izin veririz. hayat bize bir limon verdiğinde bununla ne yapacağımız bizi biz yapan şeydir.

ve en güzeli de gelişerek kendimizi değiştirebilmemizdir.

hayır,o insanın senden ayrılması senden bir şey eksiltmedi.

hayır yalnız olman var olmadığın anlamına gelmiyor.

hayır aidiyetsiz değilsin.

sadece konfor alanından çıkıp kim olduğunu görmeye,denemeye cesaretsizsin.

senin varlığın birisine ait değil,sen kendi kendine aitsin. kendini inşa etmedikçe,sana ait olanları da kendine çekemezsin.

korkunç geliyor değil mi,

CANIM SIKINTI SINIRI

Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. Öylesine bağsız ve yeğniyim ki bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum. Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; yoğunluğundan bana düşen payını benden geri alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.

Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancım yok. Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe zamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi? Bu kutla tanrının yönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı'yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını. Kefe'lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor, diğerine duygular, duyumlar ve düşünceler yığılıyor, işte yetkin eşitlik... her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor. Bir eskiciden satın alınmış bu teraziyi birgün başka bir eskiciye vereceğim, o gün, tozanlarım her bir yana dağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.