Öğretmen

İnsanlara karşı olan öfkemi asla yenemiyorum. İçimde hop oturup hop kalkıyorum. Ben tartışmaktan asla zevk alan bir insan değilim. Sadece anlaşılmak istiyorum. Bu klasik kalıbı biraz açacak olursam karşımdaki rahatsızlığımı anlasın istiyorum. Öfkelenmişsin, rahatsız olmuşsun, tadın kaçmış huzursuzlanmışsın ne fayda karşındaki hâlâ kendi bildiğini okuyup pervasızca sınırdan taşan rahatlığını(genişliğini) dikte ettikten sonra. Hepimizin doğruları aynı olmak zorunda değil, hepimiz sosyal olmak zorunda değiliz, hepimizin zevkleri aynı olmak zorunda değil, hepimiz samimi olmak zorunda değiliz. Önceden hayır diyemeyip sınır çizemediğimi düşünürdüm, şimdi ise hayır desem dahi insanların bir sınırı olmadığını anladım.

ya şu sözlere bakar mısın, mutluluğu tanırsın mutsuzluğu bana sor. ya ben burda öldüm abi.

Günlerdir dilimden düşmeyen o şarkı..

Kendime not!

Öğretmensin, çocuklarına doğruluğu dürüstlüğü aşılıyorsun saygıyı merhameti aşılıyorsun ama kendi hayatındaki kalpsizlerle savaşamıyorsun.

Acılarımı içime gömüp okul kapısının dışında bırakmayı öğrendim

Ama öyle biri yoktur...

Bence bu teklif bir marifet değil ya. Zaten mutsuzluğunun ve yorgunluğunun onun sohbetiyle dineceğini düşünseydi kendisi arardı.

Ve olur olmaz her şeye ağlamazdım.. 💔