Ψευτικοι Ανθρωποι

Ο ήχος της βροχής μου θυμίζει αυτή την ανακούφιση που αισθάνομαι μαζί σου κάθε φορά που μ'αγκαλιάζεις.

Πάλευα να κάνω τους άλλους να καταλάβουν πως αξίζω να αγαπηθώ, ξεχνώντας πως αν με αγαπούσαν δεν θα χρειαζόταν καν να τους δείξω τον τρόπο.

Τάσεις φυγής από κάθε τι καλό που έρχεται για να μείνει στη ζωή μου γιατί φοβάμαι μην πληγωθώ ξανά όπως τότε.

Και ίσως μερικές φορές είναι καλύτερο να συμφιλιώνεσαι με τα πράγματα που δεν μπορείς να αλλάξεις.

Ξέρεις δεν χρειάζονται οι φανταχτερές έξοδοι και οι μεγάλες προετοιμασίες για να σου κάνει εντύπωση ένα άτομο. Ακόμη και στο πιο βαρετό παγκάκι με θέα να καθίσετε αμα ο άλλος σε γεμίζει… τα ξεχνάς όλα.

you deserve a healthy love. remember that.

I know I’m at my breaking point when I’m saying “please just stop”