FJCK

Bakit mo pa ako ipinipilit na manatili? Kung sa bawat araw na dumadaan siya pa din ang 'yong pinipili? T'wing kausap kita halos araw araw akong nagdudusa; Nagdudusa na makitang mas mahal mo siya. Ninais ko nang umalis noong una, Ngunit sinabi mong manatili ako dahil ayaw mo akong mawala. Mahal, t'wing sasapit ang panibagong araw na may ikaw, Ginugusto kong magmahal at bumitaw; Ginugusto kong magmahal dahil may "IKAW" na dapat pang mahalin, Ginugusto kong bumitaw dahil mayroon na "SIYANG" mas binibigyan mo nang pansin. Gayunpaman, 'di ko alam kung bakit pa ako naririto, Mas matimbang pa din ang pagmamahal ko sa'yo kaya siguro. Ngunit 'di ko sa'yo maipapangako na kakayanin 'to ng matagalan, 'Di ko maipapangako na pang habang-buhay mapagtitiisan. Pero hangga't kaya ko pa naman, Mananatili akong hawak ka sa kabila nang bigat nang paghawak mo sakanya, Mananatili akong ngingiti sa t'wing nakikita ko kung paano ka niya napapasaya, Mananatili akong titingin sa'yo na tila bang ikaw lang at ako. Mananatili ako kahit na KAYO at hindi TAYO.

Nakikita kong napapatawa kita, Napapangiti kita. Sa bawat kwentong walang ka-kwenta kwenta, Nilalaan mo pa din ang 'yong tenga. Pinagmamasdan ko ang pag lubog ng araw mula sa bintana, Napansin ko na pinagmamasdan mo din ako ng tahimik kaya umiwas bigla. Sa bawat hakbang ko papalayo, Binabalik ako nitong mga paang 'to sa'yo. Ninanais ko nang makasama ka, 'Di lamang na makatabi ka. Pinapanalangin na lagi ka na lang tulog Upang sa balikat kong ito, mga magagandang panaginip mo ay mahubog. Ang saya mong kasama, Walang pagkakataong malamya. Kaya mong buoin ang isang taon ko gamit ang isang araw na ikaw ang kasama ko. Habang nagpapahinga ka sa balikat ko, "Napaka swerte niya sa'yo" ika ko. 'Di ko alam bakit noon 'di ako pumayag, 'Di ko alam kung tanga o duwag. Ngayon nakita ko ang halaga ng 'sang tulad mo, Araw araw kong pinagsisisihan kung bakit 'di naging tayo. Grabe no? Sa isang buong araw lang, Sobrang daming memoryang bumalik at nabuo, 'di mabilang.

Ang hirap kumilos sa mundong 'to, Ang hirap makisama sa mga taong naririto.

Isang araw na naman ang lumipas, Isang araw na naman ang nadagdag sa tulad kong palipas na nang palipas. Lubos pa din namang nagpapasalamat, Dahil nandito at nadagdagan pa din ng taon maski na ang dinadala ay sobrang bigat. Talaga namang mabuti ang May Kapal, Maski na gaano kahirap ang buhay, kasiyahan pa din talaga ang makapal. Sa isa na namang parte ng libro ang natapos, Ngunit ramdam ko na agad ang umpisa na madami na namang ibubuhos. Gayunpaman, gaano man yan kahirap, Alam kong dasal lang ang kailangan upang maharap. Nawa'y patuloy na patnubayan at gabayan, Patuloy na puro pagmamahalan at wala nang masaktan. Nawa'y matuto at maging malakas, Maging maayos at masaya ang bukas.

Dumating na ang pagkakataon, Ang banta mo noon malapit ng mangyari ngayon. Nakakapagpabagabag dahil maski anong oras maaari ka nang umalis. Parang kahapon lang ano? Grabe! Sobrang bilis. Tuwing umaga pangamba ang hinaharap ko, Dahil baka wala nang masilayang ikaw ang mga matang 'to. Takot na baka umalis ka na walang paalam, Iwan mo ako na walang kaalam alam. Ang hirap maging masaya sa tabi mo, Baka lalong mahulog at mahirapan sa paglayo. Gusto kong sulitin ang bawat pagkakataon, Ngunit parang ang hirap ng gawin ang ganun. Paano pag natuloy ka na? Paano mabubuo ang araw at umaga? Tititigan ko na lang ba ang kinauupuan mo noon? Mangungulila na lang ba sa prensya mong nandito lang kahapon? Ayoko ng ganito. Nasanay na akong nandito ka sa tabi ko, Mauuwi na lang ba sa kalimutan? 'Di na kasi ako naniniwala sa "BABALIKAN"