PikitMata

Ang blog na ito ay nilikha upang maging sisidlan ng mga liham na hindi maipadadala, hindi maipadadala kailanman sa taong inaalayan. Ito rin ay tambakan ng kalibugan (mukhang mas marami ito) na mananatiling lihim at nakakubli sa dilim ng gabi, ang mga aninong katabi, na hindi maaabot ng liwanag at kahit ng katiting na sinag.

Ito ang lumalangoy at buháy, tuwing pikit ang mga mata. Ang isip na malikot ay hindi napatatahimik, at lalong hindi nakaaapuhap ang damdaming lunod sa pakiramdam.

Pinalala ng pagiging komplikado ng mga bagay-bagay ang dapat sana'y simple lang. Pero dahil ayaw natin sa simple at tama, heto tayo ngayong pinagpapalatak na naman ang keyboard dahil walang makausap.