B.

Belki kendi iç sorgularımda siz de kendinize cevap bulursunuz diye de burada paylaşıyorum. Sizi buna alet ediyorum.

Bugün birçok farklı konuda hayal kırıklıkları ve çaresizlik hissiyle baş etmeye çalıştım ki hayatımda en sevmediğim his de sanırım gerçekten "çaresizlik" hissi. Çocukluğumdan beri bir şeyleri elime aldığım zaman çözme konusunda içten gelen doğal dopaminimle motive olan bir tipleme olarak, içinde bulunduğum anlar ve durumlarda çaresiz kalıyor veya böyle hissediyor olmak, ruhumu örseliyor artık.

Eskiden çaresiz hissetmek bir kenara, mutlaka bir çözüm bulabileceğime inanır en azından sonuna kadar peşinden giderdim. Artık bir hayal kırıklığı yaşadığımda veya çaresiz hissettiğimde, hayattaki tüm motivasyonum ve hevesim kırılıyor.

Ve bugün tam olarak ne yapacağımı bilemediğim, umduğumdan farklı sonuçlanan birçok olayı arka arkaya deneyimledim. Hiçbirine tek tek girmeyeceğim merak etmeyin; ama hayatın kendisini bir farkındalık okulu, yaşadığım anları da ders gibi kabul eden biri olarak bu anların bana ne öğretmeye veya beni nereye evriltmeye çalıştığını anlamaya ve anlamlandırmaya çalışıyorum istemsizce.

"Kabul" etmeyi öğrenmem mi gerekiyor? Bazı şeylerin benim haddimden aşkın, çapımdan büyük, potansiyelimden fazlası olduğunu kendime ikna etmem ve sindirmem mi gerekiyor?

Kabul. Evet tam olarak hepsine kabul. Bu beni daha dingin, daha sakin, daha huzurlu ve rahat bir konuma getirecekse, bana söz; bundan sonra haddimi aşmam, çapımdan ötesine kalkışmam, potansiyelimden fazlasına niyetlenmem.

Peki geri döndürülemez şekilde geçmişten bugüne kadar biriktirdiğim hatalar ve sonuçları? Bunlarla nasıl baş etmeliyim?

Bir süre önce bir arkadaşım, başarının en büyük sırrının; en çok da bu napacağını bilemediğin zamanlarda, yaptığın şeye olan inancını diri tutmak ve kendi motivasyonunu yükseltecek yolları bulabilmek olduğunu söyleyen bir paylaşım yapmıştı instagram'da. Haklı. Kendinden emin olmak, yürüdüğün yolu rahatlatan en önemli şey sanırım. O halde 1 yıldan fazladır zihnimde yer edinmiş bu instagram postu wording'ine uymalı; kendimden ve eylemlerimden emin olarak bunların olası sonuçlarının tercihen olumlu yanlarına odaklanmalıyım.

Sonuçta ne yaparsak yapalım, bir şekilde eylemlerimiz devamlılığına bağımlıyız. Uyanmamayı tercih ettiğimiz bir gün, nefes almaktan vazgeçebildiğimiz bir an, yemekten veya su içmekten kopabildiğimiz bir yaşam mümkün değil. İş de bunlardan biri, yeni insanlar tanımak ve yeni deneyimler paylaşmak da. Anlamak ve anlatmak da.

Eşyanın tabiatı gereği, bir ihtimal beklediğiniz sonucu alamayacağınız bir çok eyleme beklediğimiz sonucu alma ümidiyle kalkışmak zorundayız. Öyleyse ben de bu devamlılığı sağlamak için, hala imkanlarım varken bunu sürdürmeliyim. Önce kendim için, sonra ailem için, ve çevremde benden bunu bekleyen hayatımın tüm paydaşları için.

Zira hayat, her gün ve her sabah biz farkında bile olmadan gerçekleşmiş olan değişkenlerin nedeselliğiyle önümüze birçok yeni ve güzel fırsat doğurma potansiyeline sahip. Belki de tahmin edebileceğimizden bile çok daha güzeliyle, kendimizin bile ummadığı kadar iyilikte müjdelerle.

Ben de tam olarak bunu tercih ediyorum. Ben yapmam gerekenleri elimden gelenin en iyisiyle yapmaya çalışırken, hayatın bana her gün birçok güzel fırsatlar ve iyi müjdeler getirmesini istiyorum. Bunun için hayata ve kendime inanıyorum.

Hayatın bana yola çıktığımda hayal edebileceğimden çok daha fazlasını yaşattığı çok fazla an olmuşken, bundan sonraki süreçte de bana bunu sunacağından emin olmak istiyorum.

Zihnimdeki şeytanların kulağıma fısıldadığı kaygıları ve korkuları reddediyorum.

Bugün varım. Var isem varlığımı sürdüreceğim. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışacak ve hayatın da bana her an en iyisini getirmesini dileyeceğim. Hatta bundan emin olacağım.

Başarabilirim, bunu biliyorum. Başarabilecek imkanlara da enerjiye de sahibim ve buna sarılacağım.

Teşekkürler ben. Teşekkürler hayat. Kendi kendimle konuşmak için gerekli motivasyonu sağladığın için, teşekkürler Tumblr.

Bunun belli bir normale oturup oturamayacağını kestiremiyorum; ama toplumsal bir tükenmişlik krizinin içindeyken, uygarlığımızı tümden yok edecek asıl tehlikenin nükleer bir savaş, zombi istilası veya çok gelişmiş bir yapay zeka olacağını sanmıyorum.

İnsanın varolduğu günden bu güne kadar, hiç muhatap olmadığı kadar veriye son 20 yılda maruz kaldığımız için, kendimizi ne eski uygarlıklar kadar belli sabitlere oturtup bunun kabulüyle onlarca yıl yaşayabiliyoruz ne de sürekli dönüşen değişkenlere ayak uydurabilecek bir bilişsel manevra kabiliyetine sahip olabiliyoruz.

Bu tükenmişlik histerisinin yalnızca bireysel terapilerle çözülmeyeceğine eminim; ve herhangi bir otorite figürün de buna yönelik bir kampanya başlatmadığını gördükçe çıldıracak gibi oluyorum.

Bir önceki yazımda birçok şeyden bahsetmiştim ya, asla çözümleyemediğim ve anlamlandıramadığım. Kendi içimde çözmeye çalıştığım ve belki de beni geri çekip duran en büyük konulardan biri de bu. Aynaya bakıp kendime sorduğum soru... Ya hikayedeki kötü karakter bensem?

Kabul edemediğimi kabul edemediğimi kabul ettiğim birçok konu var. Bu yüzden çok fazla şu "kendi içine dön" meditasyonlarından yapamıyorum. Kendi içime döndüğümde fark ediyorum çünkü... Fark etmek istiyor muyum emin olamıyorum.

Gözünü hırs bürüyen biri çok fazla olamadım, o yüzden hiçbir zaman da çok büyütmedim olayları, gibi geliyor bana; ama ya aslında sinsi bir dangalaksam? Yani olayları çok büyütmüyormuş veya etrafındaki insanlara değer veriyormuş gibi görünüp, aslında önem verdiğim tek şey kendimi kabul ettirme çabamsa... Mesela...

Nihayetinde birçok insanla birlikte bir yola çıktığında, ki yolda da bir o kadar insanla tanışıyorsun, tonlarca hikaye yaşıyorsun. Yaşadığın hikayelerde de hep kendi gözünden değerlendiriyorsun neticede. Empat dahi olsan, asla karşındakinin yaşadığı deneyimlerin nedenselliğine sahip olman mümkün olmadığı için, asla onu anlamış da olmuyorsun.

Belki de birlikte çıktığın yolculukta, yola çıktığın onlarca insanın kalbini kırıyorsun. Belki isteyerek, bazen farkında olmadan hatta daha da kötüsü, çoğunlukla da tam olarak öyle olması gerektiği için.

Ama hikayelerdeki kötü karakterlerin kötü karaktere dönüşme serüveni de biraz bu ya. Sen kötü olmak için yapmıyorsun belki; ama ona dönüşüyorsun. Sen istemesen de izlerken iğrendiğin o karakter oluyorsun. Bunun ayrımını yapan ne?

Hakeza bunla alakalı onlarca atasözü, deyim falan bile var. "Cehennemin yolu iyilik taşlarıyla dizili" "İyilikten maraz doğar" gibi. Sen ne yapmak istersen iste mesela, finalin oysa. Kabul etmek mi gerekiyor?

En nihayetinde elinde kırbaçla, kalabalıklara hükmeden; ama aslında yalnız, beceriksiz, olmak istediği kişiden de epey uzakta bir persona.

Farkı var mı mesela? En iyi olmakla en kötü olmak arasında, en azından kişinin kendi için. Evrensel ahlak, etik falan bok püsür bir ton; ama, ne bileyim... Etliye sütlüye karışmadan bir kenarda oturup tüm evrenin ve belki de dahasının, tekrar başa döneceği içe çöküşü beklemek mi kötü olmaktan korkarak uzaklaştıracak olan tek seçenek?

Mücadele etmeye çalıştığın onlarca konu arasında, vizyonunu gerçekleştirme çaban ve gerçekleştiremediğin her beklenti için yaşadığın tükenme sendromlarıyla dönüştüğün, hayatı etrafına zindan eden işe yaramaz bir adam olmak; aşksız, sevgisiz, güvensiz...

Yardım etmeyi umup da yetemediğin onlarca insanla finalde paramparça olmuş binlerce kalp ve hayal kırıklarını izleyerek, döküntülerin arasına çökmüş bir adama, arkasından "bok gibi herifti" demeleri ne kadar önemli?

Finalde bu adama mı dönüşeceksin mesela elinde olmadan?

Amk girip böyle paragraf paragraf yazıp paylaşıyorum bunları. Okuyan ne diyor acaba mesela. "La bize ne? Ne anlatıyon" gibi bir tavır canlanıyor aklımda böyle düşününce de. Bir psikoloğa mı gitsem direkt de bir çözüm falan mı bulsa... Ne bileyim, böyle de pek olmuyor gibi. Yazıyorum yazıyorum, dönüp sonra kendime yine aynı soruyu soruyorum. Yazmadığım zaman da kendi içimde sürekli bunu düşünüyorum zira. Aynaya bakıyorum, gözlerimin içine.

Gerçekten...

Bu yazı okunduktan sonra ; çok uzun yıllar öncesinde takip ettiğim birinin kaçacak - belki de kendince sığınacak sayfasına geri dönmesine sevindim.

Tüm bu karmaşanın, düzensizliğin ortasında yazmak iyi gelecektir.

Yazmaya devam etmenin, kendini " ifade " etmenin haklı gururuna bir şarkı yaraşır.

O zaman - Yaşar * Kuşlar çalsın radyoda.

Kaldıralım bakalım, kadeh…

Karşılığında fatura kesmediğim bir yazı yazmayalı uzun zaman olmuş gerçekten, biraz paslanmışım. :) Parçayı açtım, ilgin için de teşekkür ederim.

Yazmayalı ne kadar oldu bilmiyorum. Yıllarca burada yazmış (gelen reaksiyonlara göre) yazdıklarımla birçok insana dokunmuş; ama bugün baktığımda, yazmanın ne demek olduğunu unutmuş biri olarak, tekrar yazmayı deniyorum. Ve dahası, ilk defa ne yazmam gerektiğini de pek bilmiyorum...

Sadece eskiden gelen, "yazmanın bana iyi geldiği" gibi bir hatıratım var zihnimde ve hayatımın en karışık döneminde, tekrar bunu deniyorum. Başarabilir miyim veya yazmak yine bana iyi gelir mi, bilmiyorum.

Burada uzun zamandır yazmıyorum; ama inanın, düşünmeyi de çevremdeki insanlarla varoluşu değerlendirmeyi de hiç bırakmadım. Bugün tartıştığım birçok konunun temel motivasyonunu buradaki yüzlerce insanla başlatıp, vefasız bir orrrospu evladı gibi, burayı unutmuş gibi görünsem de ne burayı, ne de birlikte başladığımız sorgulama ve "ifade" maksadını hiç terk etmedim. Zaten nasıl edecektim...

Hayatımın her döneminde "ifade" için birçok yol denedim. Birçok fikir ürettim veya üretilmiş birçok fikrin peşinden gittim. Hepsinde tek motivasyonum, bana sorulmadan (veya belki de sorularak; fakat hatırlamadan) içine düştüğüm bu varoluşu anlamlı kılmaktı. Ki biliyorsunuz, özellikle bu devirde, herhangi bir şeyi "anlamlı kılmak" oldukça değerli.

Çünkü anlamlandıramıyoruz. Neyin değerli, neyin geçerli, neyin gerçek ve hatta neyin kendimiz olduğunu tanımlamakta bile güçlük çekiyoruz.

Bunu dramatik veya romantik bir yerden söylemiyorum. Zira beni bu mecrada başından beri tanıyanlar bilir ki, duygulara önem versem de günlük değerlendirmeler veya ajitasyon üzerinden varoluşu yorumlayan bir karakter de asla olmadım.

Hayatım boyunca dünyayı değiştirebileceğim veya en azından uygarlığın gelişim sürecine ufak da olsa bir katkım olabileceği gibi; tamamen dayanaksız, belki de hayalperest bir inancın peşinden değerlendirdim tüm anlarımı, saniyelerimi, dostlarımı, işimi, ailemi, çevremi, kendimi.

Bunu bekledim her andan. Çevremdeki herkesten. Yaşadığım her deneyimden bunun için bir kazanım veya bir ders almaya çalıştım. Ne içindi bilmiyorum. Nedendi bilmiyorum. Bu, on yıllarca süregelmiş popüler kültürün "sen özelsin" pazarlamasından arta kalan benliğim üstündeki bir yanılsama mıydı, bilmiyorum.

Bunu nasıl tarif etmem gerektiğini de bilmiyorum, bunu tarif etmem gerekiyor mu; açıkçası bunu da bilmiyorum.

Bildiğim tek şey, bunun uğrunda çok fazla emek, kan, ter ve gözyaşı verdim; ve "keşke verdiğim tek şey bunlar olsaydı" diyebildiğim bir finalde buldum kendimi bugün.

"Dünyayı değiştirmek için önce kendini değiştir" dediler, değiştirdim. "Herkes için herkes ol" dediler, oldum. "Büyük güç, büyük sorumluluk gerektirir" dediler, üstlendim. "Sonunu düşünen kahraman olamaz" dediler, düşünmedim. Vallahi düşünmedim. Düşündüysem ar*p olayım.

Çok büyük hareketlere kalkıştım; çünkü beynim bana kalkış dedi. Beynime de filmler, diziler, kitaplar, dergiler, twitler, şarkılar öyle demişti. Büyük büyük laflar ettim. Kendi iddialarımın altında ezildim.

Şöyle söyleyeyim; kendimi kaybettim. Ruhumu, hissimi, hayallerimi, dostlarımı kaybettim. Birçok insanın belki de hayatı boyunca toparlayamayacağı paraları kazandım ve KAYBETTİM.

İsterdim ki bu kaybedişleri, sadece kendim için yaşayayım.

Hiç kendimi düşünmediğim bir 33 yıl yaşadım ve bu 33 yıla sığdırdığım hiçbir insandan bir şey beklemeden her şeyimi sundum. Bazen onları ikna ettiğim fikirlerin, daha sonra onlar tarafından bana dayatıldığı ve hatta bu fikirleri onların kendi fikirleri sanıp beni bunlarla örselemelerine çalışmalarına bile tanık oldum, sustum. Ne diyeceğidim ki?

Bazense direkt ikna etmeye çalıştığım fikirlerin veya hedeflerin, altında kalan ilk ben oldum.

Birilerini kendi izinleri bile olmadan bir yollara sokup, sonra da o insanlardan bu yollara girdikleri için tabii ki minnet bekleyemezsiniz. En azından ben beklemedim. Eyvallah dedim, geçtim.

Binlerce insanla tanışıp, (ki tahmin edersiniz ki bu çok büyük bir çatışmadır aslında) tanıştığım her insanı hem kendimle hem birbirleriyle dengede tutmaya çalıştığım yıllar geçirdim.

Umdum ki bir gün hepimiz aynı doğruya inanacağız. Olmadı. Tabii ki de olmaz bu arada. Yani bunun olmayacağını finalde de görmedim aslında. Bu konuda hiçbir deneyimi olmayan ortalama bir insana da bu fikri sorsan, olmayacağını tahmin ederdi en başta. Sadece birinin bunu deneyimlemesi gerekiyorsa, deneyimler. Biliyorsunuz, bebeklik de böyle bir şeydir. İnsan da her daim bebektir, uygarlığımızın ilkelliğini baz aldığında.

Zaman geçtikçe büyürsün, büyüdükçe bir şeyleri öğrenir ve canın yana yana kabullenirsin. İşin kötü tarafı ben kabullenmek istiyor muyum, bilmiyorum. Kendi içime dönüp sorduğum zaman, hayatım boyunca bu koşturmaca ve keşmekeşin içinde geçecek adanmış bir hayatın cevabını alıyorum. Bu gerçekten benim istediğim miydi? Yoksa elimden kayıp giden, ölçümleyemediğimiz binlerce değişkenin nedenselliğinde oluşan tercih bağlarının bir sonucu mu?

Her neyse, dediğim gibi uzun süre sonra ilk defa yazıyorum. Ne yazmam gerektiğini de bilmiyorum. Açtım ve gelişi güzel ne çıkar diye merak ediyorum. Bunca konuya rağmen şunu söylemek istiyorum; iyi ki hayallerimin ve doğrularımın peşinden gitmişim. Daha da giderim.

İşin garibi, daha da gideceğim gibi duruyor.

Bu bir başlangıç olsun ne yazacağımı bile bilmeden yazdığım ve yazmaya yeniden başladığım normallere. Hiçbir beklenti olmadan. Belki de 70.000 kişinin olduğu pasif bir blog'da, saklı kalma ihtimali olan bir günlük gibi.

Sorularıma cevap arıyorumdur belki kendimle konuşarak.

Sorunlarıma bir öneri belki.

Yıllar önce gelen, anlayamadığım bir benzetmeydi beni tarif ederken. "Sen katalizörsün." Varoluşta bir katalizör olmak... Hayalim bu muydu mesela?

Yazarken bile 3 kere bölünüp başka konulara baktığım, 2 kere sızdığım bir yazı, çözümüm olur mu kendi içimi rahatlatmama acaba?