I genuinely just miss my brudah. Ja nie wiem, czasem widze jakies TikToki zwiazane z jakimis zerwaniami przyjazni, a moja po prostu zanikla. Nie laczylo mnie z nim zadne uczucie, bo byl dla mnie jak brat, taki faktycznie brat, którego ja ogolnie nie mam, to bylo platoniczne, i guess, bylismy calkiem blisko i to nagle po peostu przestalo instniec, on ma plany, marzenia, cele, a ja? XD ja jestem jego zupelna odwrotnoscia, zawsze bylam, ale potrafił to jakoś rekompensowac, bylismy przy sobie at our lowest. Kiedy mu sie polepszylo to po peostu wszystko wyparowalo, nasza relacja chyba nie byla dla niwgo tym, czym byla dla mnie. Czesto poeuszalam jego temat na starych blogach, ale jego strata wyryla mi po peostu niezla dziure na psychice, niby nie odczuwalam jego braku, a jednak.
Moze ja nie powinnam tak mówić o deugim chłopaku, bo mam swojego, który jest wspaniały w calej swojej okazalosci i kocham go najbardziej na świecie, ale brakuje mi pezyjazni, bezinferesownej, takiej jak wydawało mi sie, zawsze miałam z Nim, bo zadna “przyjaciolka” nie mogla mi zastapic kogoś takiego jak On. On byl idealny, dla mojego umyslu, a moze tak go sobie wykreowalam, byl dla mnie wzorem, zawsze to mówiłam. Moze powinnam idac na terapie wspomniec tez i o Nim, bo to była jedyna przyjaźń, jaką kiedykolwiek wyrządziła mi taka krzywdę po prostu się kończąc.
Nie chce też mówić, że szukam kogoś, kto zajmie jego miejsce, bo nie, mnie po prostu trzyma nostalgia, ciągle blurujace sie wspomnienia, tych krótkich chwil z nimi spędzonych, to naprawdę były trzy konkretne lata mojego życia, w których mimo mojego opłakanego stanu psychicznego, chociaż pod jednym aspektem byłam szczęśliwa.
pixelskylines
snowghoul
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
titsay
