Petit Delicatessen

"ben biz olduğumuz zaman ben olurum. ben, ben olduğum için sen, sensin."

vefa, bir kez olsun hayale tutunmasındı yakmasındı bir kez olsun umut ışığını geçmişe bir kez olsun takılmasındı tutmasındı bir kez olsun yakasını acı hatıraların dalga geçenlere bir kez olsun kulak asmasındı kendini hor görmesindi, gurura aldırmasındı öyle olsundu, böyle coşsundu kendi olarak kalsındı sevilsindi, sevdiğine değsindi

ölümlerden ölüm beğen ciğerim

...

harika doğum günü hediyerleri teşekkürler @sellacompare

kendi ellerinle...

dert ettiğim çizgilere basmadan yürümeye çalışırken ağacın uzandığı kaldırımdan inmek zorunda kaldım tabi adımlarım değişti, ıslığımın melodisi değişti ve ben artık o derdimin çizgilerinden çıkmıştım, o yolda değildim artık çok kısa bir an böyle bir uçuruma düşmeyi düşledim korkuluksuz dolaşmanın keyfini sürmeyi ya da kolayca ölmeyi, istedim

zihnimizin karanlığında

ı ching; bir kehanetler kitabı olarak bilinen dünyayı anlamak için yaratılmış karmaşık bir dil. bu dile ve felsefeye göre birin hiçten, ikinin birden, diğer her şeyin ise bir ve ikiden meydana geldiği söyleniyor. geceden ve gündüzden oluşan günlerimiz, yaşamdan ve ölümden oluşan hayatımız, kısaca zıtlıklardan meydana gelen koca kainat. ne kadar yabancı ve ne kadar bizden. sadece iki çizgiyle dünyayı anlamak mümkün mü peki? emin değilim ama kaos içindeki dünyamızı böyle bir sadelikle anlamlandırmaya gayret etmek heyecan verici ve hayranlık uyandırıyor. 

düşünmeme aptallığında bulunarak içine çekildiğim beni mahvedecek olan yolun çok sonraları farkına vardım. fark ettim ki bu yolda harcadığım zaman bu yoldan kurtulmak için harcayacağım zamandan daha uzun ve zorlu olacak. işte tam da bu yüzden cesaretsiz olduğumdan bu yolu başımı eğip yürümeye devam ediyorum. ve bu yolda ki her adımımda, kurtulmam için gereken zaman ikiyle çarpılıyor. artık bu yol bir kaybediş meselesinden çıktı. kendimi kaybedeli çok oldu artık yok oluyorum, zamanla bitiyorum. gerçekti, yanlıştı, olmalıydı olmamalıydı derken yürüdüğüm yolun inip çıktığım yokuşların ve inişlerin tadını alamadığım zamanlar boşa geçti. belki bu yolda daha uzun süre hiç olmadığım kadar mutlu olurdum. çünkü doğrular ve ihtimaller çoktu. yalnızca benim için bile binlerce ihtimal varken ben başkalarının ihtimallerine meyil ettim. galiba hayatım bir oyuncunun mimiklerinin kötü bir taklidinden başka bir şey değildi. bundan geceler ve günlerce nefret ettim ve utandım. aklımı kurcalayan bütün fikirlerden uzaklaşmak istedim bu da beni umursamazlığa, tembelliğe ve boş vermişliğe itti. önce rüyalar terk etti, sonra umutlar ve rahat uykular. bir çok olumsuz düşünceyle geçirdiğim karanlık geceleri hep daha kötüsü için harcamışım. kulaklarımı kapayarak dinlemeye, ağzımı kapayarak konuşmaya ve gözlerimi kapayarak yaşamaya çalışmışım.

hayli uzun zaman sonra yaşadığını hissetmenin sevinci tatlı bir gülümseyle vuku buldu suratında. kırışıksız geniş alnı, çatılmaya müsait kaşları, ince parlak dudakları barındıran bu surat  bir fırça darbesiyle aşağı doğru çekilmiş gibiydi. eksikliğini duyduğu bir çok şeyi tek çırpıda yapmaya kalktığı bir gecenin sabahında yorulmuştu. uzun süredir kafasında olan kendi olma, kendi kalma ve artık bunaldığı taklitten uzaklaşma işinin ilk adımının bir başarısı olarak görmüştü bu geceyi. tam anlamıyla mutlu değildi belki mutlu bile değildi ancak kaybetmesine ramak kala tekrar içindeki sevgiyi yakalamış olmak onu heyecanlandırmıştı. aslında pek de emin değildi, istemekle yapmak arasında saatlerini harcadı. dakikalarca aynı koridorda yürüdü durdu hayatı boyunca olduğu gibi yer değiştirmiyor sadece gezeliyordu. bu seferlik bu düşünceye aldırış etmedi. yürüyüşün sonunda bir şey bulacağına inancı tamdı ve buldu da. şöyle dedi karanlık tuvaletin aynasında bir yandan gözlerini bulmaya çalışırken; onu istiyor muyum bilmiyorum ancak onunla olabilirim. böylece sabah güneşiyle aydınlanan koridor tuhaf bir tesadüfe sebep oldu. çoğu sabah boynu bükük geçtiği yoldan bu sefer omurgası dik bir şekilde yol alıyordu. ufak bir cambazlık yapmak geçti aklından sonra kendini kandırmadan olabildiğince yaşamak istediğini hatırlayıp vazgeçti. en azından bugün samimiyetsizliğe ve tutarsızlığa yer yoktu. her şeyin gerçek olmasını istiyordu. bir iki saat gayet rahat, telaşsız, aklı başında kalabildi. ta ki beklemekte olduğu trenin düdüğünü duyana dek. önce geniş bir iki adım attı yetişirim diyerek. temposu sabit yürüdü, daha sonra umursamadı. sonradan anladı düdük beklemekte olduğu değil çoktan kalkmış olan trene aitti. son hızla koşmaya başladı biliyordu yetişemeyecekti ama insandı devam etti koşmaya ve yere kapaklandı bütün yüküyle. işin ilginç tarafı bu kaçırdığı ve peşinden yere kapaklandığı ilk tren değildi. galiba hiç kazanmadığından yani kaybettiği şeyin ne olduğunu bilmediğinden bu acıya katlanabiliyordu.