nature of reality

Kolay kolay yazmıyorum buraya.  Tabii ki  de yine anlam bütünlüğünden yoksun şeyler saçacağım buraya. Yirmi altı yaşındayım ve sürekli kendime şu soruyu soruyorum; içimdeki bu hataları nasıl düzelteceğim? Nasıl düzelteceğim? İyileşmek, sağalmak mümkün mü? Sanırım değil. Bizi yaralayan her şey, bizimle beraber her yere taşınacaklar. Tercihlerimizi, korkularımızı, mimiklerimizi, nasıl sevileceğimizi ve nasıl seveceğimizi belirleyecekler. Bu bir lanet. 

Lütfen, sadece bireysel bir iç sıkıntısı sanılmasın bu. Her ne kadar bu yaşa kadar her şeyin toplumsal olduğundan dem vurup ortamlarda süslü cümleler kurmuş olsam da kendim için geç fark ettiğim bir şey var. Ben de artık pekala şunun idrakındayım, kendimize yüklenmelerimiz de toplumsaldır! Ve bunun benim için de geçerlidir!

Tüm bu dinamiklerin ışığında, nasıl nasıl nasıl? Nasıl yaşadığımıza, yaşayabildiğimize o kadar şaşırıyorum ki. Şu bana saçlarımı dahi kazıttıran zaman dilimlerinde çokça buna şaşırıyorum. Durup düşündüğümde ise devam edebilmek için bir güce ihtiyacım olduğunu düşünüyorum: tutamaç. Bir gün bir yerde içimdeki itki bitmiş olacak diye öyle korkuyorum ki. Kendimi yeniden üretebileceğime inandırabildiğim şeyler bitecek. Bir gün, hiçbir müzik beni yataktan kaldıramayacak. Saçımı hangi renge boyarsam boyayayım değiştiğime inanamayacağım. Eskiz defterimde yan yana gelen renkler beni sakinleştiremeyecek. Bir gün hepsi yetersiz kalacak. Ama şimdilik böyle devam sanırım.