Oczarowani skandalem – sensacje wokół Fleetwood Mac
Spowity gęstą mgłą Londyn lat 60. obfitował w niecodzienne, głodne szumu osobowości. Mury klubów i pubów Soho wypełniały dźwięki basu oraz głosy dobijające się o swoje miejsce na świecie. Stolica Anglii niezaprzeczalnie była kulturalnym tyglem tych, którzy dopiero rozkręcali się w podbijaniu serc na całym świecie.
W tych okolicznościach, niczym dzieci-kwiaty po drugiej stronie oceanu, legendarne dziś zespoły zaczęły puszczać pędy w sowicie nawożonej ziemi brytyjskiej kultury muzycznej. The Who, The Rolling Stones i, wreszcie, Fleetwood mac.
Promienie słońca w środku roku 1967 stały się podwaliną dla Summer of love – fenomenu z rodowodem w San Francisco, które ukształtowało okraszoną psychodelą kontrkulturę. Krzyczące o wolność głosy były na tyle wyraźne, aby przedostać się również w objęte letnią lepkością Wyspy Brytyjskie. “[...] to był zespół bluesowy i w dużej mierze był to zespół pubowy, który podróżował po kraju i zarabiał stosunkowo mało pieniędzy” – wspomina Christine McVie, późniejsza członkini tegoż wytworu.
Na fali wskrzeszenia bluesa powstał zespół, który zdążył zapisać się w pamięci melomanów jako istny kameleon. Dlaczego zasługuje na to miano? Początkowy skład Fleetwood Mac podczas całego swojego istnienia – od pierwszych podrygów w angielskich pubach po ikoniczny powrót na scenę w późniejszych latach – przeszedł nawet kilkanaście faz transformacji. A wraz z każdą wkraczającą do studia twarzą oraz zmieniającymi się tendencjami odbieranych w radiowych słuchowiskach to również tworzona przez nich muzyka ulegała procesom ewolucji. Dziś okazjonalne audytorium bujające się w sympatyczny rytm Landslide przejęłoby się zdumieniem faktem, że ta niekiedy wręcz popowa formacja zaczynała od duszącego bluesa, którego nieodłącznym towarzyszem sceny był rock.
Zanim ukształtował się ostateczny i dziś wszystkim doskonale znany obraz Fleetwood Mac, grupa przeszła przez malowane dramatem doświadczenia. Ustąpienie w sekciarskie szeregi jednego z członków czy świadoma rezygnacja z muzyki na rzecz poprawy zdrowia to był dopiero wschód burzliwej ich historii. To wstąpienie nierozerwalnego duetu – Stevie Nicks oraz Lindsaya Buckinghama – z dzisiejszej perspektywy traktujemy jako inaugurację najbardziej zapamiętywalnych i burzliwych czasów zespołu. Para muzyków, która pokornie performowała w przerwach od zupełnie przeciętnie życiowych zajęć, uplotła w grupie nowe pasma twórczości.
Nicks, z efemeryczną chrypką w głosie i tekstami, które pociągały za najbardziej wrażliwe struny podświadomości, oraz Buckingham z wirtuozowskim zaparciem, zabarwili tożsamość Fleetwood Mac o unoszącą się w koncertowym powietrzu i tak pożądaną przez tłumy ulotność. Za scenicznym sukcesem stoi album Rumours wydany w 1977 roku, a powstały w atmosferze złamanych serc oraz oparach całego wachlarzu substancji.
“Zawsze byłem głęboko przekonany, że wiele z magii Rumours wykraczało poza samą muzykę. [...] Ludzie naprawdę byli w stanie zainwestować w nas jako ludzi, ponieważ mogli to zobaczyć, a wszystko było bardzo dobrze udokumentowane... Była inwestycja nie tylko w muzykę, ale także w ludzi, którzy tę muzykę tworzyli” – mówi naznaczony czasem Lindsay w wywiadzie dla AXS TV. Ponad 40 milionów sprzedanych kopii oraz uplasowanie się w czołówce ówczesnych list przebojów to efekt wielkich emocjonalnych targnięć, które grupa poddała alchemicznej transmutacji, tworząc kompletne dzieła sztuki. Innowatorskie improwizacje Buckinghama ścielą się na warstwy instrumentalne, podkręcone przez bas i klawisze w posiadaniu rozpadającego się wtedy małżeństwa Christine i Johna McVie. Pazura z kolei piłuje szaleństwo perkusyjne w wykonaniu Fleetwoda oraz Nicks, której wokal wzburzony jest gasnącym związkiem z Lindsayem. Wysoce zaaranżowana architektura muzyczna spotyka się ze szczerością i autentycznością doświadczeń. Ten niemal biograficzny, osobisty charakter to składnik X, który wyjątkowo odsłaniał się podczas scenicznego performansu.
To właśnie występy przed widownią wyciągały z nagranych w studiu folkowych ballad prawdziwego i znamienitego na tamte czasy rock'n'rolla. Spokojne pociągnięcia za struny pod naporem tłumu rozpędzają się, wszystko zaczyna się wytrząsać, a w wokalach słychać bunt. Stevie Nicks wpada w konwulsje przy mikrofonie, jakby wstąpił w nią sam duch Rhiannon (tytułowej walijskiej boginki, która staje się bohaterką jednego z ich największych hitów), a Fleetwood zatraca się w muzycznej ekstazie, nie wystukując, a grzmiąc w rytmicznym tempie o płótno bębnów. Wypływają na powierzchnię miłosne niesnaski, rażone punktowym światłem reflektorów, gdy wokaliści stają w wokalne szranki. Kogo boli mocniej?
W tym samym czasie pod sceną gorąco skandują fani, pośród których zobaczyć można wiele podobizn samej frontmenki. Sięgające za łydkę falujące suknie i otulające narzutki to znak rozpoznawczy słuchaczek Fleetwood Mac, które na wzór Nicks łączyły się w grupy przypominające sabaty czarownic. Wizerunek członków to bezsprzeczna macierz tkanki zespołu. Nie był on przypadkowy, a pieczołowicie zbudowany na tym, co noszono i kochano na ulicach. Tam glamrockowa ekstrawagancja splatała się z frędzlami reprezentatów gasnącej już kontrkultury. Jane Birkin, której imieniem ochrzczono najbardziej elitarną torebkę świata, nosiła rozkloszowane u dołu spodnie dzwony oraz niebosko długie spódnice w kolorach matki ziemi. Stevie Nicks była archetypem “kobiet, które zawsze w swoich torebkach miały, wiesz, talię tarota [...]. Może jakieś bibułki do papierosów. Było ich sporo [...]” – mówi Chris Salewicz w dokumencie Stevie Nicks: Wild at Heart (2022).
Nicks, spowita w lejące się szyfony przypominające skrzydła, podnosiła ramiona na scenie niczym folkrockowa kapłanka, wznosząc publiczność w wymiar duchowy. Jej wizerunek wpisywał się w ówczesne poszukiwania oświecenia – podobnie jak fascynacja Beatlesów wschodnim mistycyzmem czy flirty rocka z okultyzmem. Jimmy Page stał się właścicielem księgarni i wydawnictwa The Equinox Booksellers w Kensington, poświęconego tajemnym naukom. W kinach wyświetlano Dziecko Rosemary Polańskiego, a w głośnikach rozbrzmiewało Season of the Witch Donovana. Pociągało to, co ukryte między wierszami, wyłaniające się spod warstw codzienności. Jednak w przypadku wokalistki Fleetwood Mac było to nic innego jak pieczołowicie wypracowana persona. Zjawisko efemeryczności nie przeminęło. Dziś podobną aurę roztacza chociażby głos Florence Welch, która w swoich pełnych emocji performansach dodaje szczyptę magii, odziana w projekty nieistniejącego już brandu Susie Cave – The Vampire’s Wife.
Rock‘n’roll płynący hardością na scenie oraz skandali przedostającymi się do koryt prasy nie wykluczał muzycznego rozwoju. Wręcz przeciwnie. Fleetwood Mac wraz ze swoją bolesną autentycznością wypisaną w zwrotkach prowadziło ekspansywną strategię wprost na szczyt mainstreamowych mediów.
Dyskografia zespołu rozpoczyna się od bluesa pod dowództwem Petera Greena, aby w późniejszych latach stworzyć prawdziwie eksplodującą, mozaikową mieszankę czerpiącą z całego wachlarzu gatunków muzycznych. Na łamach kilku dekad zespół meandrował od folkrocka, przez eksperymentalny Tusk, po nawet pop w Tango in the Night. Każdy wydawany krążek był (często zakończoną sukcesem) próbą odnalezienia się w nowych, dotąd niepróbowanych brzmieniach. Tak skomplikowana ścieżka kariery mogłaby wydawać się zabójstwem dla tożsamości zespołu. Okazało się jednak inaczej – nadała mu ona unikalną, nieuchwytną tożsamość, której nie poddaje się jednoznacznym definicjom. To właśnie ta cecha stanowi o sile Fleetwood Mac, pozwalając im trwać w kulturze do dziś.
Od oficjalnego ustanowienia zespołu minęło już prawie 6 dekad, a jego ostatni akt wyznaczyła śmierć Christine McVie. Mimo to, pierwsze akordy Dreams nadal rozbrzmiewają w radiach, filmach czy przestrzeniach social mediowych.
Wraz z nową falą duchowości samozwańcze, TikTokowe baby witches wzorują się, tak jak dawniej, na magnetycznej sylwetce Stevie. Tę popkultura wielbi i stale trzyma dla niej miejsce w pierwszym rzędzie. Słyszymy sample Edge of Seventeen w jednym z najbardziej głośnych hitów Destiny’s Child. Bujamy się w rytm solowych tracków stworzonych na potrzeby filmu Practical magic z Nicole Kidman i Sandrą Bullock w rolach głównych. Oglądamy Nicks w gościnnym występie w American Horror Story: Coven jako czarowniczą heroskę dla serialowego sabatu.
Aura skandalu nie tylko poruszała serca swoich czasów, ale dziś służy za podwaliny współczesnych tekstów kultury. Nowela oraz późniejsza jej ekranizacja – Daisy Jones & The Six – to fabularna kuzynka historii Fleetwood Mac. Podobnie rzecz ma się z Stereophonic autorstwa Davida Adjmi, sztuką graną na deskach nowojorskiego Broadwayu, której główną osią dramatów jest proces tworzenia nowego albumu przerywanego miłosnymi kłótniami kochanków.
Fleetwood Mac, oprócz pokaźnego wkładu w dziedzictwo światowej muzyki, kusiło (i robi to nadal) wybuchową mieszanką ambicji, bolesnej szczerości oraz niewypowiedzianej mistyki. To solidny kawał muzycznej historii, bez daty ważności.
TEXT BY ME | PHOTO VIA IMDB
izzy806
jbbartram-illu
andulkaphoto
snowghoul
2087
dededos
annaxmalina
discoholicmusic
