whut if. .

a distance a room a trip

SΣ//

les couleurs déclinent

in such great depths

ακτίνα 0, απεριόριστα σε έναν άλλο πλανήτη

Τα τετράδια σκονίζονται, η σιωπή τα τυλίγει. Εκεί κρύβονται οι φωνές του. Όλες οι πληγες στοιβάζονται και ενα μέτρημα πλέον, ένα μέτρημα του απέμεινε: πως δεν μπόρεσε απ' όλα όσα έγραψε τίποτα να πει. Σάββατο απόγευμα στο καφέ, στη τελευταία σελίδα του τελευταίου τετραδίου του, έπεσε ένα δάκρυ. Εκεί στη γωνία που καθόταν κανείς δεν τον προσεξε. Όπως πάντα απαρατήρητος. Γκρίζα μαλλιά, καρό πουκάμισο το πρόσωπο ρυτίδα. Η κούπα , η κανάτα νερού , άδεια. Το μαγαζί φισκα στη ρουτίνα. Την ίδια στιγμή ξεψυχούσε στο σπίτι η γυναίκα του, στο σκοτεινό δωμάτιο καμία τύχη δεν επιβίωνε, ο κρυφός πόνος της ζωής, οχι πια κρυφός. Η ψυχη της έτοιμη να ταξιδεψει. Τα κάγκελα στο μπαλκόνι εμοιασαν τόσο κοντά μετα τη πτώση. Άραγε αυτοί οι άνθρωποι όταν γεννήθηκαν τι τους έπλεκε ηδη η μοίρα τους;Το ένα δάκρυ γίναν δύο και η σελίδα λίγο αργότερα πλημμύρισε καθώς το καφέ άδειαζε, το τηλέφωνο χτύπησε. Ήταν ο ένοικος του δεύτερου κλαμμένος, σοκαρισμένος του μετέφερε: η γυναίκα σας αυτοκτόνησε. Έφυγε από το καφέ χωρίς να πληρώσει. Στην κηδεία της την επόμενη , δεν ήρθε κανείς μόνο η μητέρα της ανήμπορη στο αναπηρικό καροτσάκι γεμάτη άνοια πλάι στον χήρο. Από τότε ζει την ίδια μέρα. Πηγαίνει στο καφέ, ανοίγει την τελευταία σελίδα του τελευταίου τετραδίου του. Κλαίει. Το μελάνι μουτζουρωνεται , μια άδεια κούπα μια άδεια κανάτα. Ο χτύπος του τηλεφώνου . Και όλα αυτά μόνο στο φαντασιακό του καθώς η μοναξιά σαπίζει τα κόκαλα του κλεισμένος στο διαμέρισμα, με στορια κατεβασμένα ενώ από καμιά φορά στιγμιαία χαμογελά αλλοπρόσαλλα.