Pefun

Bazı yolları aşamazsın. Hevesle girdiğin yolu geri dönersin. Her güzelliğe son kez el sallarken için acır hep bir acaba ile. Çamura battın mı yürüyerek döneceğini bildiğinden,vazgeçer; dönersin.

Yeni evimizin balkonunda sabaha karşı yüzümdeki tuhaf gülümseme ile kendimle savaşıyordum. Her şey iyi gidiyor yapma diyordum kendime ama kaçamıyordum içimdeki o kötü sesten. O kötü sesin sahibini görünce ağlayarak kanepe arkasında uyuyakalan o çocuğa dönüşüveriyordum birden.. Neden yaptığımı anlayamıyorum. Bir daha yapmayacağım diyemiyorum. Çok ilginç . Keşke ömrümce onu görmek zorunda olmasa idim. Belki bir hatırlatıcı kurmuştur Rabbim bana. Bilemem.

Dün gece ağladım. Sabaha kadar ağladım. Bana sen çok güzelsin diyen pek tanımadığım bir adama itiraf ettim korkumu. Kanepe arkasında ağlayan çocuk büyümüş artık hıçkırarak ağlıyordu. Her şey iyi giderken bu hatırlatıcının kurulması gerekiyordu belki de. Söz ver kendine güzelim . Sözünü lütfen unutma ve çiğneme kendini. Çık o kanepenin arkasından artık. Büyüdün. Çok güzel cümleler biriktirdin kendine kullan onları.

Ah güzelim. Geçecek hepsi. Daha da iyi olacak her şey. Kaybedilen zamana üzülüyorsun biliyorum ama önündeki zaman senin. Bu hatırlatıcı gerekliydi demek ki sana.

Bu manzara çok güzeldi. Kalbim hızla çarpıyordu her şey ne güzel ilerliyordu. Tek eksiğim vardı içimde derinde bir yerlere gömdüğüm. Onu kaşıyordu işte. Ben kaçtıkça.. Kaçmayacak kanepe arkasına saklanmayacaktın. Sözlerin vardı yılların birikmişi. Ifade edecektin kendini. Boşver. Geçti geçecek. Her şey hala aynı her şey hala güzel. Hala çok vaktin var inşallah. Geçecek hepsi. Üç ay sonra zaferini yazacaksın buraya..Kendine verdiğin sözü unutma. İncitme kendini.

Karşındaki ne kadar aciz ucuz olursa olsun kendini anlatmaya çalışıyorsun ya yapma onu lütfen. Boşver. Buna gerek yok.. İhtiyacın da yok buna. Bana inan güzel kadın.

Sabahın aydınlığı dolsun yüreğine, bırak kuşlar uçsun.

"Kuşlaaaaar.. Ya ümitler biterse.."

Bitmedi ümitler. Hepsi geçecek. Kaldığın yerden devam edeceksin.

"Kahvem çamur gibi. Beni anla."

Hiçbirine gerek yok. Muhabbetin koyusu içinde zaten. İçindeki çocukla sohbet et ve çıkar onu kanepenin arkasından.

Dünyaya seslendiğim ıssız köşem. Son günlerde çok dağınığım. Çaresizim mutsuzum. Kendime sarılıyorum zor oluyor. Af diliyorum. Hazmedemiyorum. Ama her şey insanlar için deyip teskin de ediyorum sonra. Avazımca ağlıyorum. En çok o zaman geçiyor sanki.

Kara bulutlar gitti. Sarıl yalnızlığına..

Burada karnımdaki sancı ve gözümdeki yaş ile duruyorum. Ne diyordu şair. "Ben şahidim."

Ah ne güzel şiir o. Saat gece yarısı 3. Yarın kardeşime doğum günü hazırlayacağım. Yorucu bir gün olacak ama kardeşimin mutluluğunu görmeye değer. O öyle güzel mutlu oluyor ki. Ablası gibi bulandırmıyor duygularını.

Birilerine anlatmam lazım. Bugün birine anlatmayı denedim. Olmadı. Birkaç damla yaş da dinlenmeyişime döktüm. Ne kötü duygu sahiden. Bu köşeye geldim ben de..

İs yerimde çeşitli birimler var. Ve ben bir birimden talebimle çok yorulduğum için ayrılmak istedim. Şansım mı yaverdi, beni dinleyen yöneticim ciddiye mi aldı beni bilmiyorum. Eski yöneticim oradan ayrılma talebimi ilettiğimde "Buraya da yeni geldin zaten dikkat çeker kötü olur senin için " demişti. Aba altından gördüm sopayı. Öyle ya bir ömrü bağlamışım kitaplara. Çok güzel hocalardan müthiş kürsülerden ders almışım. "Hakikatleri söylemekten korkmayınız "yazan koridordan 4 yıl fakülteye giriş yapmışım. Sadece geçip gitmezdim önünden. Yetişkinlerin gündelik hayattaki körlüğüne bakıp idealler de kurardım, ben böyle olmamalıyım diye. O sopa indi benim kafama. Acıdı kafam ama daha sopanın tadına tam bakmamışım aslında. Tahmin ediyorum anliyorum söyleneni ve hatta korkuyorum da. Keza ilk birim degisikligim beni bu tehditle karşılayan yöneticimin özel talebi ile onun birimine alınmam ile olmuştu. Saftım çözememiştim bu dünyayı o zamanlar. Şimdi bununla tehdit etmesi beni alçakçaydı. Sahi buraya yazarken bile tedirginim ama hakkıyla ne yaptıklarını iş hayatında söyleyemediklerimiz düğüm oluyor en çok boğazımıza. Alçaklıktı yapılan. Oh be.. Naptım tabii ki olanca kayıtsızlığımla olsun dedim. Sonuçta hakikat tektir ve ben ordan oraya sürülecek bir hata yapmamıştım.

8 aydır yeni bir birimdeyim. Ben gelmeden aba altından gösterilen sopanın haberleri gelmiş. Aksini kanıtlamaya çalıştım bir süre baktım daha da kötü oluyor bıraktım. Doğru bildiğimi yaptım. Dışlandım sallamadım. Mutluluğum da dışlandı. Sallamadım. Yine de zaman zaman oturuyor içime bazı şeyler. Sallamadım. Ağladım birkaç kere. Yine sallamadım. Beni bu korkuyla yakalamaya çalıştıklarını alenen söylediler. Yutkundum sadece işimi yaptım. Sallamadım.

Bugün işten ayrılmak üzere dilekçe vermiş bir arkadaşı teselliye çalışıyordum. Ana kahramanlardan biri geldi öylece. Tazminatını vermezlerse kavga et sürsünler sonra orda da kavga et sonra yine atarlar zaten dedi. Kötü niyetini nasıl gizledin sen başta ah kadın. O istemsiz bilerek bilmeyerek beni neden sürsünler beni süremezler gibi yanıtlar veriyordu

Oysa ki birim degisikligi en beklenen bizim kurumumuzda ardınızdan gelen dedikodular yoksa pek tabii. Ve pek tabii benim vardı.

Yüreğimin orta yerine girdi sancı. Sustum ama nasıl güçlükle. Uzaklara bakmaya çalıştım susturmaya çalıştım adalet diye ağrıyan yanlarımı. Eski birimimden bir ablam selaam dedi o an. Ona nasıl sarıldım bilemedim. O da saşmıştır herhalde. O da özlüyormuş eski samimiyeti. O öyle dedi ben iyi bari dedim. Dışlanmıştı o da. Statüsü yüzünden normal gösteriliyordu bir de bu.

Yenilgileriyle dürüstçe yüzleşmesi nasıl zor insanın. Zor soruları dürüstçe ve direkt sormayı öğretiyorum bu aralar kendime. İşe yaradı. Zaman kazandım. Evet insanın kendine zaman kazanması harika bir şey. Sekiz aydır kendimle küse barışa zaman geçiriyorum. Küslüklerim uzun sürmüyor artık. Doģru soruları sormak ve hatayı yanlış yerde aramaktan vazgeçtiğinde karanlığın sebebi de daha net çıkıyor ortaya. Elektrik faturasını ödememişsin de sigortaları kontrol ederek çözmeye çalışıyorsun gibi aydınlık sorununu. Kimisi farkında değilmiş gibi yapıp kaçak hat çeker evine. Kimisi ben gibi oturur karanlığına bekler unuttuğu faturayı anımsayana kadar. Bu gözyaşları aydınlatmaz geceyi bilirim ama ferahlatır yüreğimi. Nasıl demişti. Kimi damlalar çatıdan akardı falan filan. Bulutlar bir insanın dimağını saran bir şeylerdi. Unutmuşum neydi. Kaçmışım,kaçarken ayırt edememişim. Bu defa karıştırmamalıyım hiçbir şeyi. Gözümü dört açmalıyım. Ertelerken geçirdim ömrü. Zira bana bu ömrü erteleten de bir ömrü ertelemiş ondan çok oturmuyor gönlüme bu olanlar. Hayrı var her uzaklığın da yakınlık gibi. Çok şükür bugüne.

Yarın yeni bir sabahın aydınlığı vuracak pencereme. Acıya gülümseyerek selamlayacağım günü. İçimdeki çocuğun başını okşayacağım ilk iş. Ve çiçeklere su vereceğiz birlikte. Bir ömrü ömür yapan neydi Ömür Hanım. Ah nasıl bir şiirdi o. Bir sürü dize bir araya gelip ömrü anlatıyordu Ömür Hanım'a.

Samimiyet en güzel keramettir. Bırakalım uçmak kuşlara münhasır olsun. Edebiyata sevgim bu samimiyet gibisini bulamayışımdan. Sahi belki bulamayışım da edebiyattan.

Avrupa Yakası dizisinin Şahika ile Bülent kankalığı bölümlerini izleyip uyuyacağım. Bugünü 8 aylık kendimle görüşmelerimizin kendimle göz göze geldiğim ilk günü olarak geçiyorum tarihe.

Sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek. Durmayı ve gitmeyi öğreneceksin. Kendi rızan ile. Kimseye hiçbir şey kanıtlamadan yaşamayı. Ve kimseye ihtiyacın olmadan kendini sevmeyi. Belki sevmemeyi..

Ah yaz ayı geldiğin gibi git. Kışlar çekiyor içim. Kışlara huzurum ben.

Bir mağlubiyet daha yaşamış biri olarak yine uyuyamayacağım madem bir şeyler yapayım dedim. Ağlamaktan kaçtıkça daha kötü oluyor çünkü. Ağlıyorum evet yazmaya başlar başlamaz dökülmeye başladı damlalar yine. Birkaç gece önce gece yarısı uyanmış midemdeki boşlukla ağlamaya başlamıştım

Çok zaman olmuştu bunu yaşamayalı

Tekrar yaşadığımı hissetmenin buruk ve hüzünlü mutluluğuyla karışık bir korkuyla kalktım yataktan. Gün ışımamıştı henüz.Sabah ezanı ile dualar ettim ferahladım biraz. Güzel manzaralı evimin manzarasına baktım. Çok mutluydum eve taşındığımızda. İyi şeyler olma ihtimali gelince hayatıma birdenbire panikte geliyor benimle. Sonrası karanlık. Kendime ulaşamadığım bir alana esir oluyorum sanki

Ta ki o acı mide ağrısıyla uyanana kadar hissedemiyorum kendimi bir daha. Midemdeki boşluk beni uyandırdığında ise kocaman bir ağlamak kalıyor geriye sadece.

Aynı hataları tekrar etmekte elbette kendi sorumluluklarımızda olmalı. Ben bu defa sonunu bir nebze olsun degiştirebildim hikayemin. Hala acaba ihtimali taşırken yüreğimde ve aslında istemediğimi düşündüğüm anların sayısı fazlayken bile. Öfkem benden büyük. Acılarım bir nebze olsun bilge gösteriyor onları.

Bir eğitimde bana duygusal zekamın çok yüksek olması sebebiyle iş hayatında zorlanacağımı söyleyen o hocayı anımsadım birden.

Bana sadece takmamayı öğrenmelisin bu yeterli demişti. Bir nebze başardığım ve başladığım yolda daha emin adımlarla yürümeye başlamış ve iş hayatının çelişkisinden bir nebze olsun sıyrılmıştım. Hatta epey fazla rahatlatmıştı beni.

Şimdi ikili ilişkilerde ne kadar zor olduğunu anlıyorum. Karşımdakinin duygularına odaklanmaktan kendimi düşünmemek noktasına gelebildiğimi fark ettim. Gece yarısı beni uyandıran midemdeki boşlukla bir ilgisi kesinlikle olmalı.

Ezan okunuyordu, ben ağlıyordum. Dua edip uyudum sonra. Eskisi kadar işkence etmeye kıyamıyorum kendime. Uykumu aldırıyorum az da olsa.

Şimdi geriye dönüp bakıyorum. Kendim için en iyisini yaptım. Karşımdaki için de en iyisi buydu. Aslında tam olarak istedigimi başarmıştım ama ağlıyordum. Üzgündüm kırgındım çünkü. Bir gün tam o midemdeki boşluk yüzünden hüzne daldığım esnada bana gelip hepsi geçecek deyip bana sarılacak birine denk geleceğim ümidini ektim içime. Ve söz verdim kendime bunu yapan birine denk düşmedim diye kendimi yargılamayacağım diye. Ağlamak serbest. Arabesk müzik de olabilir yeter ki sahte bir kandırmaca içinde kendimi kaybetmiş olmayayım.

Mümkün mü? İlişkilere bakış açısı geliştirirken mükemmel bir adam. Öyle konuştu ki zaman zaman büyüledi beni. Daha dürüst olmalıyım beni ona çeken acaba dedirten tek şey buydu. Pratikte sıfır. Tereddütüm yerini güvene bırakıyor. Kendime daha da güveniyorum. Haklı çıkmanın ne acı bir şey olduğunu anlatabilmenin yolunu hala bulamadım. Ama acı.

Midemde bir boşluk bir süre avare gezeceğim etrafta. Ama geçecek sonra biliyorum. Ve sonra devam edeceğim kendi keşfime. Belki bu keşfe katkı içindi tüm bunlar bilemeyiz ki.

Yaş aldıkça daha da oturuyor bazı şeyler . Ne çok ihanet etmişim kendime ve ne çok üzmüşüm boş yere. Bazen nasıl abartmışım kendimi. Kendime yaptığım haksızlıklar için kendimden özür diler gibi.

Ne ilginç şey yaşamak.

Bugün kendime yeni bir söz daha verdim. İstemediğim seyi yapmayacağım. İstisna tanımıyorum bu noktada.. Tereddütlerim ve kaygılarıma da sahip çıkacağım. Parmak ucuyla değil dört elle..

Yarın pazartesi bayram arası iki günlüğüne farklı bir yerde geçici görevlendirmedeydim. Yarın kürkçü dükkanına dönüyorum. Kürkçü dükkanı dediğime bakma daha çok yeniyim hem yeni terfi aldım. Yeni şeyler ne olursa olsun heyecanlandırıyor insanı. Dükkanı açtığımda daha çok benimsiyor sanki daha çok ait oluyorum oraya. İnsan kaynaklarının performans kriterlerinde bir bildikleri hakikaten var galiba. Ruhumuzu yakalayamasalar da kandırabilmeleri mümkün.

Yarın öğlen için bir şeyler hazırlamam gerekiyor. Akşam kendim için yaptığım özensiz salatadan kaldı biraz. İçine bir parça dardanel tonla iyi gider. Belki yulaf ezmesi. Buzdolabinda kalan meyvelerim çürümüştür kesin. Yarın onları da alayım. Baya çiçek birikti bir kısmını kış bahçeme getireyim bari.

Ne ilginç insan olmak. Doyumsuz bir hazla acıyı tecrübe ediyoruz. Bugün bitti deseler sokakta oyun oynarken annesi gel diyen çocuğun biraz daha diyerek ağlayan ve ayak direyen o hali gibi biraz daha acı çekmek isteyeceğiz. Anneler de anlamıyorlar o yorgunluğa rağmen neden içeri girmediklerini hem de aç karna. Sahi artık çocuklar sokakta da oynamıyor. Buna rağmen diretiyoruz biraz daha diye diye.

Bu sokağın çocuğuyum ben Allah'ım. Biraz daha oynamak istiyorum. Mahallenin çocukları beni hep mağlup ettiler ama bir başka oyun daha denemek istiyorum belki kazanırım diye. Sahi kazanmasak da biraz daha oynamak istiyorum sanki. Kaybedip ne güzel kaybettik diye bir nebze olsun düşünmek için galiba.

Buralara daha sık geleceğim. Kendimle dertleşmeye çok ihtiyacım var bu aralar..

Hayatımın kesitlerini burada daha sık dillendirmek istiyorum. İçimde şiirlerle yaşıyorum ancak bunu yazıya dökmeyi bırakalı o kadar çok zaman oldu ve günlük rutinim o kadar sığlaştırdı ki kelime dağarcığımı.

İlk işe başladığımda konuştuğum insanlar benden sıkılırdı mesela. Şimdi ben de onlar gibiyim. Keşke topluma ayak uydururken içimizde bize has olan sesi küstürmemenin bir yolunu bulabilsek..

Merhaba dünyaya seslendiğim ıssız köşem. Senin en çok dünyaya açık ama gizli olmanı seviyorum. Nasıl da benziyorsun bana.

Yanındaki insanlar daha iyi hissedemesin diye kendi geçimsizliklerine kılıf giydiren insanlardan bahsetmeye geldim bugün. Sizinle dünya meselesiymiş gibi bildiğinizden emin olduğunuz bir şey hakkında inatlaşıp haksız çıkınca aa demek ki değişmiş deyip konuyu kapatan, kendini dik tutmaya çabalarken kamburu kronikleşmiş biçimsiz insanlardan.

Merhaba kambur insanlar bir gün yolunuz burdan geçerse-ki hiç sanmam- defolun burdan.

Merhaba köşem dünyaya açılan ama gizli köşem.

Okul hayatım hep parlak bir öğrenci olarak geçti. Hem başarılıydım hem sosyaldim hem iletişimim kuvvetliydi. Hep büyük bir cevher olduğuma inandı öğretmenlerim hocalarım. Ben de inandım. Ve o kadar inandım ki üniversite tercihlerim de dahil olmak üzere hep kalbimin istediğini yaptım. En çok para kazanmayı en garanti mesleğe oynamayı planlamadım bile. Sonra gerçek ve acı bir hayat bana merhaba dedi tabii ki. Ve tercihlerimde hep uyarmışlardı beni. Ben cevherin her şeyi aşabileceğini sanan bir hayalperesttim aynı zamanda. Olmadı. Çok acı öğrendim. Hikayesi olan bir orta gelirliyim bugün. Herkesin sonuçlarla ilgilendiği bir dünyada çok önemi olmasa da ben kendi hikayemle büyüyorum. Cevherimi içimde büyütmeyi öğreniyorum artık. İş hayatından önce hep kaliteli ortamlarda olduğumdan mı bilmiyorum. Kimse beni aşağı çekmeye çalışmazdı. Herkesin iyi ve kötü yönleri olabilirdi. İş hayatı çok ilginç ya da orta zekalı orta sınıflar kendilerini her konuda çok iyi olma konusunda kandırarak yaşamak konusunda çok mahirler. Henüz hangisi olduğunu çözebilecek bir deneyimim olmadı.

Bugün başardığımı hissettim. Kendime bir adım daha yaklaşmıştım. Kocaman bir mutluluk ve heyecan duydum yüreğimde. Nasıl unutturdular bana bunu bu orta zekalar. Nasıl inandırdılar ?

Her gününü aynı geçiren bizden değildir düsturunu benimsemeyi geçelim sözü bir kez oturup düşünememiş kimseler dini bir söz olduğu için bunu bir siyasi partiye atfedip ucuz gülümsemelerle konuyu geçiştirecek kambur kimseler beni nasıl benden uzaklaştırmayı başardı?

Ben denedim aslında ben istedim onlara benzemeyi. Uzaktan mutlu gözüküyorlardı. Ben de mutlu olurum belki kalanın ne önemi var dedim. İçerideki çöplüğü görüp deneyimlemem gerekiyordu. Gördüm, denedim. Kapadım kulaklarımı. Uzaklaştım.

Merhaba Dünya. Küçük evimle Küçük ofisim arasında gidip gelirken mutluluğun dış dünyadan asla edinilemeyeceğini unutup tekrar öğrettim kendime bu aralar. İçindeki o hafif stresli biraz hüzünlü ama hep huzurlu sesmiş mutluluk. Safi mutluluk görünümleri aldatıcıymış. Kitaplardan öğrenmiştim deneyimledim.

Tıpkı eski bir dostun dilime doladığı gibi, inandığın yolda ilerlemek yeterli bir bahtiyarlıkmış vesselam. Sözü unutmuşum. Keşke gelse otursa karşı masama hatırlatsa bana. Iki çay söylesek tophane sırtlarında. Sırtımda dünyanın ağırlığı karşımda meselesi dünyaya her gün biraz daha fayda sağlamak olan o yürekle biraz sohbet edebilsem..

Merhaba Dünya. Hayat bize eşeğimizi kaybettirip bulduruyorsa sevinmeliyiz. Ne lütuf.

Ayak izleri kalıyor.

Uludağ'a doğru yürüyüşe çıkmıştım kar keyfini doyasıya yaşamak için. Yeni küçük bir çocuğu büyütür gibi kendime soruyorum artık ne yapmak istersin diye. Elinden tutup kendimi, sokak sokak dünyayı anlatıyorum ona ve dünyanın çirkin yüzleriyle denk geldikçe kendini suçlamaması gerektiğini vurguluyorum her defasında. Çocuk bu ya mızmızlanıyor anlamak istemiyor istiyor ki hep rengarenk olsun dünya.

Merhaba Dünya. Uzay boşluğuna bir yazı daha atmak istedim bugün. Bugün evden türlü düşüncelerle çıktım çıkmak istemiyordum ama küçük çocuğa sözüm vardı onu gerçek hayatla tanıştıracaktım. Dönüş yolunda bir markete uğrarken eski bir dosta rastladım. Eski bir dost çünkü kırgınlığımla baş edemediğim günlerden birinde onu görmek onunla konuşmak istemediğimi söylemiştim. Tanıdık sonuçta yüzüme baksa biliyor üzgünüm. Onun işinin bitmesini beklerken tarihi şehri adımladım. Ben adım adım çocuğumu büyütürken çok eski anılarım olan kahve dükkanında buldum kendimi. Adım adım dertleşirken kendimle akşamüstü bir leyle ile mecnun dizisinde gibi bir ortamdaydım. Çok güldüm çok eğlendim ve saçlarımı kestirdim. Bir kadın sahi neden üzüldüğünde saçlarını kestiriyor. Hayatımdaki tek kırıklar saçlarımmış gibi kestirince yine bir huzur doldu içime. Seyredalmak ömrü. Ömrümü incelemekten seyretmeyi ne çok unutmuşum meğer.

Sonra anlattım içimde büyütmeye karar verdiğim çocuğa. Pefun, insanlar gelir ve gider kaç adım attıysa da tıpkı bu resimdeki gibi ayak izleri kalır yüreğinde. Ne zaman ki güneş açar karlar erir o zaman gider bu ayak izleri de. Ömrün baharı da mevsimler gibi kendiliğinden kalır. Sakın ha kürek alıp yorma kendini kar küremeye. Her şey gider yaz gelir kürekle kavgan bitmez sonunda.

Zamanı bir acıda durdurmuşum sanki de buzlarım yavaş yavaş çözülürken ben de dünyaya tekrar dönüp bakıyorum gibi hissediyorum son birkaç aydır. Farkında değildim. Abartma diyerek içimdeki acıyı öteledim küçümsedim. Travmalar besledim kendime. Yine ne yazık ki kendimi son sıralara almışım.

Merhaba Dünya. Sahi nasıl benziyor buraya yazmak dünyada yaşamaya. Rastgele birileri üç beş kelimeni okuyup geçecek sen içindekileri döktüğün tüm metni bir gün okurlar diye bekleyeceksin

Ve belki de kimse sonunu okumadan diğer yazıyı yazmak ihtiyacı hissedeceksin. Tam o sırada birileri gelip geçmişteki yazıları okumak isteyecek tıpkı seni anlayamayan eski sevdiğinin gelip senin iki yıl önceki taleplerini anlamış olduğuna seni inandırmaya çalışması gibi. Oysa artık anlaşılmasını istediğin cümleleri kurduğun kelimeler değişmiş. Hatta artık eskisi gibi devrik cümleler kurmaktan bile hoşlanmıyorsun.

Geçmişine realist bakabiliyor insan ama anı yaşarken ona eşlik edecek dürüst ve samimi bir kalbe ihtiyacı oluyor. Görmek çok zor burnunun ucundaki gerçeği. Ah devrik cümleler. İnsan gençken hoşlanıyor devrik cümlelerden. Yaşlanınca sadeliğin güzelliğinden dem vuruyor ama kafa karışıklıgından kuruyor bu defa devrik cümleleri. Devrik cümleler gibi hayatımız.

Geçmişe doğru uzandı yüreğim. Bedenim yatağımda. Hayatım sürekli akışta ve bu aslında olağan olmaması gereken bir şeyken ben bu akışkanlıktan keyif alıyorum. Herkese ceza gelen bana ödül kalıyor. Her şey değişiyor ama kalbimin bir yerinde bir şey sabit. Ince bir sizi; mağrur bir kararlılık ve bir damla yaş gözümden süzülen. Anımsıyorum. Karmakarışık her şey. Ama seni anımsıyorum garip adam. Öyle ki anlam veremesem de uzaktan baktıkça kötülüğünle karşılaştıkça hayret ediyorum. Nasıl bir dost bırakır dost elini. Bırakır pefun. Artık anla şairin de dediği gibi.

"Burası Dünya b9¹urası bu kadar işte. "

Her şey hep yeterince iyi değilmiş gibi hissediyorum. Her an tetikte olmazsam sorun olacakmış gibime geliyor. Ki az biraz rahatlasam biri gelip hesabını sorar gibi tuhaf bir sorguya geçiyor. Sevilemiyorum galiba artık. Sevilecek yanlarımı kaybettim. Sürekli bir hengame ortasında buluyorum kendimi, stres halim bitmiyor. İçinden çıkmak için konuşmaya başlasam daha çok içine batmış buluyorum kendimi. En son yazmaya karar verdim. Dünyaya seslendiğim bir yere yazmak neden gerekti bilmiyorum ama insan kendi kendine konuşmakla yetinemiyor bir süre sonra. Boşluğa bırakıp dertlerimi birileri bulsun istedim. Belki hiç bulunmaz günlük defterimle yan yana koyuveririm ne olmuş dedim.

Bugün karmaşığım. Susmanın konuşmaktan daha iyi geldiğini keşfettim kendime. Konuştukça yoruluyordum. Gençliğime şahit dostu aramak istiyorum beni tanıyan insanların huzurunu çok seviyorum. Yeni tanışılan insanların huzursuzluğu ben kadar bağırsaklarımı da üzüyor. Yine de gece uyumak bir dost sesiyle ve sabaha uyanmak hiçbir şey olmamış gibi.

Çok şükür bize yeni bir gün şansı veren Rabbime. Yarın yeni bir gün. Ve Dünya düşünmeden yaşamalısın beni diye haykırıyor. Septik ruhum bunu zamanla aşacak ve ben sadece gün doğumları ve gün batımlarını konuşacağım...